Μάγοι, σφαγὴ νηπίων, φυγὴ στὴν Αἴγυπτο Πολὺ μελάνι ἔχει ξοδευτῆ, πολλὴ φαιὰ οὐσία ἔχει ταλαιπωρηθῆ καὶ χρόνος πολὺς ἀπὸ παλιὰ μέχρι τώρα ἔχει καταναλωθῆ ἀπὸ πολλούς καὶ ποικίλους ἐρευνητές γιὰ τὴ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ, γιὰ τὸν Ἀστέρα τῆς Βηθλεέμ, γιὰ τοὺς Μάγους τῆς Ἀνατολῆς, γιὰ τὸν Ἡρώδη τὸν Μέγα, γιὰ τὴ Σφαγὴ τῶν Νηπίων, γιὰ τὸ φευγιὸ τοῦ Χριστοῦ στὴν Αἴγυπτο καὶ τὸν ἐπανερχομό του. Κι ὅλα αὐτά, ἂν καὶ τόσο σημαντικά, τὰ γνωρίζει μόνο ὁ «Ματθαῖος» καὶ κανεὶς ἄλλος τῶν «εὐαγγελιστῶν». Εὔλογα δημιουργεῖται πάραυτα ἡ ἀπορία: Μὰ γιατὶ δὲν τὰ ἀναφέρουν οἱ ἄλλοι; Γιὰ ἕνα βέβαια χωρὶς παρωπίδες θεολόγο, ἱστορικὸ κι ἐρευνητὴ εἶναι εὔκολο νὰ καταλάβῃ ὅτι ὁ «Ματθαῖος» ὑπερβάλλει ἐνθουσιωδῶς κι ἐντυπωσιακῶς, ποὺ παίζοντας στὰ χέρια του τὰ χωρία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ὅπως βολεύει αὐτόν, κατορθώνει μέσα ἀπὸ τὰ πομπώδη νὰ πείσῃ τὸν ἀναγνώστη του ὅτι ὅσα τοῦ διηγεῖται εἶναι ἀληθινά. Ὄμορφη «παγίδα», καὶ πολλοὶ ἐξαίρετοι ἀστρονόμοι βάλθηκαν στὸ πέρασμα τῶν αἰώνων νὰ ὑπολογίσουν «τὸν χρόνο τοῦ φαινομένου τοῦ ἀστέρος» (Ματθ. 2,7). Σ’ ἐπιστολή μου, ποὺ ἤδη ἔχω στείλει στὸν «Δ», προσπάθησα νὰ δείξω ὅτι δὲ ζῇ ὁ Ἡρώδης ὁ Μέγας κατὰ τὴ γέννηση τοῦ Χριστοῦ, ὁπότε δὲν ὑπάρχει «Ἀστέρας» καὶ «Σφαγὴ Νηπίων» οὔτε σκοτείνιασμα τοῦ ἡλίου, ἀφοῦ στὶς δώδεκα τὸ μεσημέρι δὲν ἦτο ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ, ἀλλὰ σ’ ἐξέλιξη δίκης ἐνώπιον τοῦ Πιλάτου. Ἐδῶ θ’ ἀφήσω στὴν μπάντα τὸν κάθε «Ἰώσηπο», τὴν κάθε ἐριζόμενη χρονολογία «Κτίσεως τῆς Ρώμης» καὶ θὰ προσπαθήσω μὲ τὴν ἁπλῆ λογικὴ νὰ πῶ, ὅτι ὁ «Ματθαῖος» δὲν μὲ πείθει: