Γι’ αὐτὸ πρέπει νὰ γίνῃ διεθνὲς [Στὸ προηγούμενο τεῦχος τοῦ «Δ» (σελ. 15643-15648) δημοσιεύσαμε πρωτότυπη ἔρευνα τοῦ κ. A. Κρασανάκη μὲ τίτλο «Ποιά εἶναι ἡ σωστὴ προφορὰ τῆς Ἑλληνικῆς», στὴν ὁποία ὁ ἐρευνητὴς κατεδείκνυε τὴν πλάνη τῆς λεγόμενης «ἐρασμι(α)κῆς» προφορᾶς ἀλλὰ καὶ κάποιες ἀτυχεῖς ἐπεμβάσεις τῶν Ἀλεξανδρινῶν γραμματικῶν στὴν ὀρθογραφία τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας. Στὸ παρὸν τεῦχος δημοσιεύουμε τὸ β´ μέρος τῆς ἔρευνας τοῦ κ. A. Κρ., στὸ ὁποῖο μὲ ἀναλυτικὴ ἀνάπτυξη καταδεικνύει ὅτι α) ἡ «φθογγικὴ» γραφὴ ποὺ προτείνει ὁ γνωστὸς γλωσσολόγος de Saussure καὶ οἱ μαθητές του (μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ οἱ Ἕλληνες γλωσσολόγοι) δὲν ἐνδείκνυται γιὰ τὴν Ἑλληνικὴ Γλῶσσα, β) τὸ Ἑλληνικὸ Ἀλφάβητο συνδυάζει τὴν πιστὴ ἀπόδοση τῆς προφορᾶς μὲ ἀνάλογη «ἀποκάλυψη» τῆς ἐτυμολογίας τῶν λέξεων, πρᾶγμα ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ἐπιτευχθῇ μὲ τὸ Λατινικὸ Ἀλφάβητο – καὶ γι’ αὐτὸ προτείνει τὴ διεθνῆ χρήση τῆς ἑλληνικῆς γραφῆς ἀντὶ τῆς λατινικῆς.] ™ ύμφωνα μὲ τὸ Γάλλο γλωσσολόγο F. Saussure (1857-1973 μ.X.) καὶ τοὺς μαθητές του (Ch. Baley, A. Sechehaye...), ὀπαδοὺς τῶν ἀπόψεων τοῦ Ἐράσμου: «Ἀπὸ λογικῆς ἄποψης τὸ ἀρχαῖο ἑλληνικὸ ἀλφάβητο εἶναι ἰδιαίτερα ἐξαίρετο, διότι γιὰ κάθε φθόγγο εἶχε ἕνα γράμμα: β-ά-ρ-β-α-ρ-ο-ς. Οἱ Σημίτες ἔγραφαν μόνο τὰ σύμφωνα. Τὴν λέξη “βάρβαρος” θὰ τὴν ἔγραφαν “βρβρς”. Ἡ ἁρμονία ὅμως ἀνάμεσα στὴ γραφὴ καὶ στὴν προφορὰ δὲν διαρκεῖ, γιατί: »α) Ἡ γλῶσσα ἐξελίσσεται ἀδιάκοπα, ἐνῷ ἡ γραφὴ ἔχει τὴν τάση νὰ μένῃ ἀκίνητη. Πρόφεραν στὰ Γαλλικὰ καὶ ἔγραφαν (11ος αἰώνας) “rei, lei” rei, lei... (13ος αἰώνας) “roi, lei” roi, loi... (14ος αἰώνας) “roe, loe” roi, loi... (19ος αἰώνας) “rwe, lwa” roi, loi... Γράφουμε eveiller, mouiller, lei, rei..., ἐνῷ προφέρουμε eveyer (“ἐβεγιέ”), mouiyer (“μουιγιέ”), lwa (“λουά”), rwa (“ρουά”),..., ἐπειδὴ ἔτσι προφέρονταν ἀρχικὰ καὶ ἔπειτα ἄλλαξε ἡ προφορά τους. Ἡ γραφὴ ἑπομένως καταλήγει νὰ μὴν ἀνταποκρίνεται πιὰ σ’