Πῶς ἡ ἀσιατικὴ μουσικὴ γίνεται «ἑλληνικὴ» Ὁ«Δαυλὸς» ἔχει κατ’ ἐπανάληψη δημοσιεύσει ἀπόψεις συγχρόνων Ἑλλήνων μουσικῶν, ποὺ κατέδειξαν τὴν καλλιτεχνικὴ καὶ πνευματικὴ κατάπτωση τοῦ λαϊκοῦ μας τραγουδιοῦ τὶς τελευταῖες ἰδίως δεκαετίες. (Ἀποκαλυπτικὴ εἶναι καὶ ἡ μελέτη τοῦ Ἀντώνη Πέτρουτζάκου, «Τὸ λαϊκό μας τραγούδι κάτω ἀπὸ τὸν ἔλεγχο τῆς Διεθνοῦς Ἐξουσίας», «Δαυλός», τεῦχος 202, Ὀκτώβριος 1998.) Αὐτὴ τὴ φορὰ δίνουμε τὸ λόγο στὸν ἰδιοκτήτη μιᾶς ἐκ τὼν δύο-τριῶν ἐναπομεινασῶν ἑλληνικῶν ἑταιρειῶν, στὴν πλούσια δισκογραφικὴ παραγωγὴ τοῦ ὁποίου διακρίνει κανεὶς τὴ βούληση καὶ τὸν ἀγῶνα γιὰ τὴν προβολὴ τῆς διαχρονικῆς ἑλληνικῆς μουσικῆς παράδοσης καὶ τὴν ἀνανέωσή της μέσα ἀπὸ νέους –ἀμφιλεγόμενους ἴσως– ποιοτικοὺς δρόμους. Ὁ Νίκος Κούρτης, ἰδιοκτήτης τῆς ἑταιρείας «Fm Records», μίλησε στὸ «Δαυλὸ» γιὰ τὸ σύγχρονο ἑλληνικὸ τραγούδι καὶ γιὰ τὸ δικό του ἔργο. Σὲ ποιοὺς ἀνήκουν οἱ ἑταιρεῖες δίσκων; Σύντ.:Κύριε Κούρτη, λένε ὅτι ἡ δική σας ἑταιρεία εἶναι μιὰ «ἑλληνικὴ δισκογραφικὴ ἑταιρεία». Οἱ ἄλλες, ποὺ ἀκοῦμε καὶ βλέπουμε καὶ ποὺ παράγουν ἑλληνικὰ τραγούδια μὲ Ἕλληνες ἑρμηνευτές, ποὺ γίνονται «ἐπιτυχίες» στὸ χῶρο τῆς νεολαίας, τί ἑταιρεῖες εἶναι; N.K.: Πρέπει κατ’ ἀρχὰς νὰ ξεκαθαρίσουμε, ὅτι τὸ 85-90% τῶν τραγουδιῶν παράγεται ἀπὸ ξένες πολυεθνικὲς ἑταιρεῖες, ἀπὸ τὰ παραρτήματα τῶν μεγάλων δισκογραφικῶν ἑταιρειῶν τοῦ κόσμου. Ἑλληνικὲς ἑταιρεῖες εἴμαστε δυό-τρεῖς στὸ χῶρο, ποὺ παλεύουμε ἐνάντια σ’ αὐτὸν τὸν ἐπεκτατισμό. Τὰ τραγούδια αὐτὰ ἔχουν ἑλληνικὰ λόγια, ἀλλὰ ἡ μουσική τους εἶναι ξένη καὶ ὄχι ἑλληνική. Εἶναι ἡ διεθνὴς «Pop», ποὺ ἀκούγεται παγκοσμίως σήμερα καὶ προέρχεται ἀπὸ μουσικὲς κλεμμένες ἀπὸ τὴν Ἀφρικὴ καὶ τὴν Ἀσία. Σύντ.:Μποροῦμε δηλαδὴ νὰ ποῦμε, πὼς πέρα ἀπ’ τὸ ἐμπόριο καὶ τὸ κέρδος διὰ τῆς μουσικῆς αὐτῆς ἀσκεῖται ἕνα εἶδος παγκόσμιας προπαγάνδας, ποὺ σκοπεύει στὴν «ἀφρικανοποίηση» ἢ στὴν «ἀσιατοποίηση» τῶν ἠθῶν τῆς νεολαίας;