H K I N H ™ I ™ T ø N I ¢ E ø N H K I N H ™ I ™ T ø N I ¢ E ø N N. ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ, Ὁ Φρειδερίκος Νίτσε ἐν τῇ Φιλοσοφία τοῦ Δικαίου Δύο μορφὲς τῆς παγκόσμιας διανόησης καὶ συγγραφῆς, ὁ Φρειδερῖκος Νίτσε καὶ ὁ Νῖκος Καζαντζάκης, συναντιοῦνται σ’ αὐτὸ τὸ ριζοσπαστικώτατο βιβλίο, ποὺ ἀποτελεῖ γροθιὰ στὴν θεοκρατικὴ νόηση. Καὶ οἱ δύο ὑπῆρξαν θύματα τοῦ συντηρητικοῦ κατεστημένου καὶ πλήρωσαν ἀκριβὰ τοὺς ἀγῶνες καὶ τὴν ἀντίθεσή τους ἀπέναντι στὶς θεοκρατικὲς ἀντιλήψεις. Ὁ μὲν Νῖτσε (18441900), ἐκ τοῦ ὁποίου τὸν θάνατο συμπληρώθηκε ἤδη ἕνας αἰώνας, παρὰ τὴν ἀκαδημαϊκή του ἰδιότητα καὶ τὴν ἀπήχησή του στὴ νεολαία τὴς ἐποχῆς του διώχθηκε καὶ ἐν τέλει συστηματικὰ φαρμακώθηκε κυριολεκτικῶς ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν οἰκογένειά του (ποὺ τὸν ἐξώντωσε). Ὁ δὲ Καζαντζάκης (1883-1957) παρὰ τὸ διεθνῶς ἀναγνωρισμένο ἔργο του οὔτε πανεπιστημιακὸς ἔγινε οὔτε ἀκαδημαϊκός, ἐνῷ μὲ ἑλλαδικὴ παρέμβαση δὲν τοῦ δόθηκε τὸ «Νόμπελ». Συμπληρώθηκαν 45 ἔτη ἀπὸ τὸν θάνατό του, ὅταν τὸ κατάπτυστο ἰουδαιοχριστιανικὸ ἱερατεῖο, ποὺ τὸν ἀφώρισε, ἀρνήθηκε νὰ τὸν θάψῃ! Τὸ καταλυτικὸ καζαντζακικὸ κείμενο μιλάει ἄπταιστα τὸν ἐπαναστατικὸ νιτσεϊκὸ λόγο ἐξαίροντας τὶς δύο ὕψιστες ἀρχὲς τῆς ζωῆς· τὴν ἐλευθερία καὶ τὴν ἀξιοπρέπεια, ποὺ ὅμως χάθηκαν! Γιατί; Ἰδού: «Εἷς μικρός, δυσειδής, ξένης φυλῆς λαός, κατοικῶν μίαν ἀπομεμακρυσμένην λωρίδα γῆς καὶ λατρεύων ἴδιον, ἀμείλικτον καὶ παντοδύναμον Θεόν. Δὲν εἶναι ἀριστοκρατικὸς ὁ λαὸς οὗτος –ὡς ὁ Ἑλληνικὸς καὶ Ρωμαϊκός–, εἶναι βαρύτατα ὀχλοκρατικός, δημιουργὸς ἠθικῆς ὁλικῶς διαφερούσης τῆς ἑλληνορωμαϊκῆς ἀντιλήψεως. Ἁμάρτημα διὰ τὸν λαὸν τοῦτον δὲν εἶναι ἡ πρᾶξις ἡ ἐπιβλαβὴς εἰς τὸν πολίτην ἢ τὴν Πολιτείαν, ἀλλὰ ἡ ἐναντίον τοῦ Θεοῦ καὶ ὅλως ἀνεξαρτήτως τῆς Πολιτείας, καὶ τὸ ἁμάρτημα τοῦτο συγχωρεῖται μόνον, ἀφοῦ μετανοήσῃ, ζητήσῃ συγχώρησιν καὶ Ἡ θυγατρομιξία τῶν «ἁγίων» «μας» Ἡ τριλογία τοῦ Μιχάλη Καλόκουλου («Τὸ Μεγάλο Ψέμμα», «Ἔνοπλος Δόλος» καὶ «Ἀβραάμ ὁ Μάγος») ἔρχεται κατὰ τὴν ἐκτίμησί μας νὰ καλύψῃ ἕνα διαχρονικὸ κενό, τὸ ὁποῖο ἔχασκε ἐνώπιόν μας λοιδωρώντας, σαρκάζοντας καὶ εὐτελίζοντας ἐντελῶς τὴν ὅποια τῶν πολλῶν νοημοσύνη. Εἶναι μία μεγάλη προσφορὰ σὲ ὅλους τοὺς ἰχνηλάτες τῆς ἀλήθειας, ὅπως τονίζει ὁ συγγραφεύς, ἡ ὁποία ἔχει μία σπουδαία ἱστορικὴ καὶ ἐργαλειακὴ ἀξία, διὰ τῆς ὁποίας ἀποκαλύπτονται τὰ «θεόπνευστα» ψεύδη, ψεύδη τὰ ὁποῖα δυστυχῶς ἐπὶ αἰῶνες ἐπέχουν θέσιν ἀλήθειας. Ἡ τριλογία εἶναι πολὺ κατατοπιστική, ἐνημερωτικὴ καὶ μὲ τέτοιο γλαφυρὸ τρόπο-ὕφος δοσμένη, ποὺ ἡ ἀνάγνωσί της καθίσταται ἀπολαυστικὴ ἔτσι, ποὺ ὁ ἀναγνώστης δὲν κουράζεται οὔτε στιγμή. Βεβαίως ὅμως σὲ ὡρισμένα κεφάλαια ἡ ἐναλλαγὴ τῶν ἀρνητικῶν συναισθημάτων εἶναι συνεχής, ὥστε ἀβιάστως γεννιέται τὸ ἐρώτημα: Μὰ εἶναι δυνατὸν τόσες ἀλήθειες νὰ παραμένουν ἄγνωστες; ἢ τόσο χονδροειδῆ ψέματα νὰ ἔχουν τόση διαχρονικὴν ἰσχύν; Ἐνδεικτικῶς ἀπὸ τὸ βιβλίο «Ἀβραάμ ὁ Μάγος» καὶ ἀπὸ τὸ κεφάλαιο «Κακογαμίες τῶν Μάγων καὶ ἡ θυγατρογαμία τοῦ Λὼτ» καὶ γιὰ τὴν ἐπαίσχυντη πρᾶξι τῆς θυγατρομιξίας ὑπὸ τοῦ «δικαίου Λὼτ» ἐκτελεσθεῖσες ἰδοὺ τί ἀναφέρουν δύο ἀπὸ τοὺς ἀστέρες τῆς Ἐκκλησίας: Ὁ Γρηγόριος Νύσσης, γιὰ νὰ δικαιολογήσῃ τὰ ἐντελῶς καὶ παντελῶς ἀδικαιολόγητα, ὅσα ἀφοροῦν στὴν ἀνατριχιαστικὴ θυγατρομιξία, γράφει: «Μοναδικὸς ἔνοχος ἦταν ὁ πονηρὸς οἶνος τῶν Σοδόμων, ποὺ τοὺς κατέφθειρε καὶ τῆς τραγῳδίας αὐτῆς ὁ χορηγὸς ἔγινε»... Ὁ δὲ Κλήμης ὁ Ἀλεξανδρεὺς λέει: «Λὼτ δὲ ὁ δίκαιος στὴν ἀθέμιτον ἐκείνην μῖξιν δὲν θὰ προέβαινε, ἂν δὲν ἦτο ὑπὸ τῶν θυγατέρων του καταμεθυσθεὶς καὶ ὕπνῳ καρωθείς»... Τὸ πόσο ἦταν δίκαιος ὁ Λὼτ μόνο ὁ γνωστὸς σύγχρονος φωστῆρας πρωτοπρεσβύτερος μπορεῖ νὰ μᾶς (cid:2)