O 2ος ΓΥΡΟΣ EN ΕΞΕΛΙΞΕΙ Ὁἑβραϊκὸς σιωνισμὸς πρέπει νὰ κρίνεται ἱστορικὰ ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες κάτω ἀπὸ μία ἐντελῶς ἰδιάζουσα θεώρηση (βλέπε παρακάτω), ἡ ὁποία δὲν μπορεῖ νὰ ἔχῃ καμμία σχέση μὲ κανέναν ἄλλον «ἀντισιωνισμὸ» ἄλλου ἔθνους οἱασδήποτε ἐποχῆς. Ἔτσι δὲν μπορεῖ νὰ ἔχῃ καμμία σχέση μὲ τὸν πατροπαράδοτο ἀντιεβραϊσμὸ τοῦ Χριστιανισμοῦ, ποὺ σὲ ἀπλῆ διατύπωση ἐκπηγάζει ἀπὸ τὸ γεγονὸς, ὅτι «οἱ Ἑβραῖοι σταύρωσαν τὸν Χριστὸ» (καὶ τοῦτο, ἐνῷ ὁ ἴδιος ὁ Χριστιανισμὸς δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὴν τελικὴ κατάληξη ἢ αἵρεση τοῦ Ἑβραϊσμοῦ, διὰ τῆς ὁποίας ὁ τελευταῖος μπόρεσε ἐπὶ τέλους νὰ κατακτήσῃ ἰδεολογικὰ τὸν τότε γνωστὸ Κόσμο, διότι ὁ ἐξαπλωθεὶς Χριστιανισμὸς εἶναι ἐκεῖνος ποὺ τὸν ἀπεγκλώβισε ἀπὸ τὸν μικροεθνικισμὸ τοῦ Ραββινάτου, ποὺ κρατοῦσε τὸν ἑβραϊκὸ λαὸ στὴν πρωτόγονη κατάσταση μιᾶς ἀσήμαντης φυλῆς τῆς ἐρήμου, ποὺ τὴν ἀγνοοῦσαν πλήρως ὅλα τὰ ἔθνη τῆς ἐποχῆς ἐκείνης). [Ἐπικουρικὰ σημειώνομε ὅτι οἱ δεκάδες Ἕλληνες καὶ Ρωμαῖοι κλασικοί, ποὺ εἶχαν ἀσχοληθῆ καὶ κατανομάσει στὰ ἔργα τους ἑκατοντάδες ἀρχαῖα ἔθνη τῆς Ἀσίας, τῆς Ἁφρικῆς καὶ τῆς Εὐρώπης: Σκύθες, Τυρρηνοὺς, Γαλάτες, Γερμανούς, Σαρμάτες, Παίονες, Ἰλλυριούς, Γότθους, Μυσούς, Λυδούς, Κᾶρες, Παφλαγόνες, Πισίδες, Κίλικες, Καρδούχους, Καππαδόκες, Ταρσεῖς, Ἴβηρες, Χαλδαίους, Βαβυλωνίους, Ἀσσυρίους, Σύρους, Αἰγυπτίους, Λίβυες καὶ πληθώρα ἄλλων, δὲν ἀναφέρουν οὔτε λέξη γιὰ τὸν «Περιούσιο Λαὸ τοῦ Θεοῦ» πλὴν τοῦ Τάκιτου (2ος π.X.), ὁ ὁποῖος μάλιστα τοὺς θεωρεῖ ἀνάξια λόγου φυλή, ἄνευ οἱασδήποτε πολιτιστικῆς ὀντότητας καὶ πλήρη σοβαρῶν φυλετικῶν ἐλαττωμάτων.] Ὁμοίως ἄλλες μορφὲς ἀντισιωνισμοῦ ὅπως ἐκείνη τοῦ μεσαιωνικοῦ Παπισμοῦ ἢ τῆς Ὀρθόδοξης Τσαρικῆς Ρωσίας ἢ τοῦ Χιτλερισμοῦ ἢ τοῦ Ἰσλὰμ κ.λπ. δὲν ἔχουν σχέση μὲ τὴν αἰτία ποὺ καθιστᾶ τὴν ἑλληνικὴ θέση ἔναντι τοῦ Ἑβραϊσμοῦ ἀπολύτως εἰδικῆς καὶ ἐντελῶς μοναδικῆς αἰτιολογίας, γιὰ τὸν ἁπλούστατο λόγο ὅτι οἱ μορφὲς αὐτὲς ἀντιεβραϊσμοῦ ἦταν «ἀνταγωνισμοὶ μεταξὺ ὁμοτέχνων» στὰ δύο πεδία τοῦ ἐξουσιασμοῦ, τὴν θεοκρατία καὶ τὸν οἰκονομισμὸ – ἀνταγωνισμοὶ ποὺ ἐξ αἰτίας τους καὶ μόνο προέκυπτε ἡ ἐχθρότητα τῶν Εὐρωπαίων ἢ τῶν Ἀράβων κατὰ τῶν Ἑβραίων διὰ μέσου τῶν αἰώνων ποὺ ἀκολούθησαν τὴν καταστροφὴ τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ καὶ κατὰ τὴν διάρκεια τῆς παντοκρατορίας τῆς ἑβραϊκῆς οἰκονομίστικης – θεοκρατικῆς ἰδεολογίας. *** Ἡἰδιάζουσα (ἐχθρικὴ ἀνέκαθεν καὶ πάντοτε ) σχέση Ἑλληνισμοῦ Ἑβραϊκοῦ Σιωνισμοῦ ἔχει αἴτια ἐντελῶς συγκεκριμένα ὅσο καὶ ἐντελῶς διαφορετικὰ ἀπὸ τὰ προαναφερθέντα γιὰ τοὺς ἄλλους λαούς, αἴτια τὰ ὁποῖα εἶναι ἀπόρρια τῶν «θέσεων» καὶ πράξεων τοῦ Ἑβραϊσμοῦ ἐναντίον τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Οἱ θέσεις καὶ πράξεις αὐτὲς εἶναι ἰδιάζουσες γιὰ τὶς ἑξῆς δύο κατηγορίες γεγονότων: α) Ὡς μόνος ἰδεολογικὸς ἀντίπαλος τῶν ἑβραϊκῶν φιλοδοξιῶν γιὰ μιὰ παντοκρατορία τοῦ Σιωνισμοῦ