ΔΑΥΛΟΣ/244, Ἀπρίλιος 2002 15747 Οὐφολογία, συνωμοσιολογία καὶ Ἑλληνισμὸς Κύριε διευθυντά, Κατ’ ἀρχὴν θὰ ἤθελα νὰ σὰς συγχαρῶ γιὰ τὴν καταπληκτικὴ δουλειὰ ποὺ κάνετε ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια μέσῳ τοῦ «Δαυλοῦ». Σὲ μιὰ ἐποχὴ ὅπου ἡ ποιοτικὴ ἐνημέρωση γιὰ πραγματικὰ οὐσιώδη θέματα εἶναι ἀπὸ δυσεύρετη ἕως καὶ ἀνύπαρκτη, τὸ περιοδικό σας δίδει στοὺς ἀναγνῶστες ποὺ ἐπιζητοῦν τὰ παραπάνω γιὰ τὴν ἐνημέρωσή τους μιὰ αἴσθηση ἐλπίδας. Ἐλπίζω ὁ «Δαυλὸς» νὰ συνεχίσῃ μὲ τὴν ἴδια θέρμη καὶ δυναμικὴ καὶ τὸ κοινό σας ἂν ὄχι νὰ πολλαπλασιαστῇ, τουλάχιστον νὰ ἀποτελέσῃ τὴ ζύμη μιᾶς προσπάθειας ἐνημέρωσης τοῦ εὐρύτερου κοινοῦ, δείχνοντάς του ἐπιτέλους κάποιες ἀπόψεις καὶ ἰδέες, ποὺ μέχρι τώρα τοῦ εἶχαν παρουσιαστῆ ὡς... μῦθοι καὶ folklοre! Τὸ δὲ παράδοξο εἶναι, πὼς ὅλους αὐτοὺς τοὺς «μύθους» τοὺς θεωροῦν ἀναφαίρετη πολιτιστικὴ κληρονομιά τους, δίχως νὰ τοὺς ἀσπάζωνται σὰν modus vivendi καὶ δίχως νὰ κατανοοῦν τὴ σημασία καὶ τὴν λαμπρότητα αὐτῶν... Περνώντας τώρα στὸν πρωταρχικὸ σκοπὸ τοῦ γράμματος αὐτοῦ: Ὡς νέος ἔχω πληθώρα ἐρωτημάτων σὲ θέματα ποὺ ἀφοροῦν στὴν Ἀρχαία Ἑλλάδα, τὴν ἐλληνικὴ φιλοσοφία, τὴν ἑλληνικὴ θρησκεία κ.ἄ. Συμμετέχοντας ὅμως σὲ forums τοῦ Διαδικτύου, ποὺ τίθενται τέτοια ἐρωτήματα καὶ ὑπάρχουν τέτοιες συζητήσεις, ἀνακάλυψα τὸν θλιβερὸ ἐπηρεασμὸ τῶν περισσοτέρων ἀπὸ ἔντυπα ποὺ σμίγουν τὴν «οὐφολογία» καὶ τὸ «ἑλλαδεμπόριο» μὲ τὸν Ἑλληνισμὸ καὶ τὴν συνωμοσιολογία μὲ θέματα ἐθνικοῦ περιεχομένου. Ἄρα ἡ μόνη ὁδὸς κατ’ ἐμέ ποὺ προσφέρεται, εἶναι ἡ συζήτηση τῶν θεμάτων αὐτῶν μὲ ἀνθρώπους τοῦ «Δ», ποὺ δίδουν μιὰ σοβαρώτερη ὑπόσταση καὶ χροιά μέσα ἀπὸ ἐπιστημονικὲς καὶ οὐχὶ (ὅπως συμβαίνει μὲ ἄλλα «ἑλληνίζοντα» ἔντυπα) ἐμπορικὲς μεθόδους. Θὰ χαρῶ νὰ ἀκούσω νέα σας σχετικὰ μὲ τὸ ἐρώτημά μου. Καὶ πάλι καλὸ κουράγιο! Μὲ ἐκτίμηση Ἀλέξανδρος E. Καράτης Οἱ ἀσημαντότητες χρίσθηκαν «ἥρωες» τῆς Ρωμιοσύνης Ἀξιότιμες κ. διευθυντά, Εἶναι ἀρκετὸς καιρὸς ποὺ διαβάζω τὸ ἔγκριτο περιοδικό σας καὶ πραγματικὰ σᾶς συγχαίρω γιὰ τὴν προσπάθεια ποὺ κάνετε νὰ μᾶς δείξετε μίαν ἄλλη Ἑλλάδα, μιὰ ξεχασμένη Ἑλλάδα, μιὰ Ἑλλάδα ποὺ ἡ συνωμοσία τῆς ντροπῆς καταχωνιάζει, γιὰ νὰ μὴν τὴν δοῦμε, νὰ μὴν τὴν μάθουμε. Ὡστόσο μοῦ κάνει ἐντύπωσιν ὄχι μόνον ἡ ἀπόκρυψις τῆς νομαι ἀποδέκτης τῶν ἀναπόδεικτων θεωριῶν τοῦ Φαλμεράϋερ καὶ τῶν ὁμοίων του. Ἀναρωτιέμαι, ἐὰν εἶναι ἀρκοῦντος βαθμοῦ ἡ ἀξίωση τῶν σημερινῶν «Ἑλλήνων» ἀπὸ τοὺς δικούς τους ταγούς, ὅσον ἀφορᾷ στὴ σωστὴ διαχείριση θεμάτων ὅπως ἡ ὑγεία, ἡ παιδεία, ἡ ἀσφάλεια, ἡ ῥυμοτομία..., ὥστε νὰ δικαιολογοῦν τὸν χαρακτηρισμὸ τοῦ πολιτισμένου. Κάνω μιὰ κριτικὴ ἡμῶν τῶν Ἑλλήνων, τῶν σημερινῶν, καὶ πιστεύω ὅτι ἡ βαθύτατη κρίση εἶναι μόνο πολιτιστική, δηλαδὴ κρίση παιδείας. Ὁ «Δαυλὸς» τὸ ἔχει ἐπισημάνει καὶ ἀναλύσει καὶ προσφέρει τὰ ἐπιχειρήματά του ἐπ’ αὐτοῦ μὲ τὸν καλύτερο τρόπο ἐπὶ σειρὰν ἐτῶν καὶ σὲ βάθος. Δὲν θὰ προσπαθήσω καθόλου νὰ ἐμβαθύνω, καθὼς μία τελείως ἐπιφανειακὴ ματιὰ πείθει γιὰ τοῦ λόγου τὸ ἀληθές. Πάρτε γιὰ παράδειγμα αὐτὸ ποὺ συμβαίνει καθημερινῶς στοὺς δρόμους. Οὐδεὶς ἤ, γιὰ νὰ εἶμαι δίκαιος, ὁ μεγαλύτερος ἀριθμὸς τῶν ἀνθρώπων δὲν σέβεται τοὺς κανόνες ὁδικῆς ἀσφάλειας, δὲν σέβεται τοὺς συνανθρώπους του καὶ τελικῶς οὔτε φυσικὰ καὶ τὸν ἑαυτό του. Πόσοι ὁδηγοὶ δὲν σταματοῦν στὶς διαβάσεις, ἠχορυπαίνουν καὶ τόσα ἄλλα, ποὺ παρατηροῦνται σ’ αὐτὸν τὸν καθρέφτη τῆς «ἑλληνικῆς» κοινωνίας; Μποροῦμε νὰ χαρακτηρίσουμε αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους πολιτισμένους; Εἴμαστε ὅλοι ὑπεύθυνοι· καὶ ἡ ἀστυνομία ἔχει προσαρμοσθῆ ἁπλῶς στὰ «ἑλληνικὰ» δεδομένα. Μᾶς ἀρέσει αὐτὴ ἡ εἰκόνα τῶν δρόμων, ὅπου εἶναι σχεδὸν ὅλα ἀνεξέλεγκτα, κακοφτειαγμένα, κακοεφαρμοσμένα; Τί κάνουμε γι’ αὐτὸ κι ἀπὸ ποιόν ζητήσαμε τὸ λόγο; Ἐπειδὴ μιμούμαστε σὲ μερικὰ πράγματα τοὺς ξένους καὶ ἐπειδὴ τυπικῶς εἴμαστε μέλη τῶν σύγχρονων δυτικο-ευρωπαϊκῶν σχηματισμῶν, δὲν σημαίνει ὅτι εἴμαστε καὶ μέτοχοι τοῦ πολιτι-