ΔΑΥΛΟΣ/244, Ἀπρίλιος 2002 15747 Οὐφολογία, συνωμοσιολογία καὶ Ἑλληνισμὸς Κύριε διευθυντά, Κατ’ ἀρχὴν θὰ ἤθελα νὰ σὰς συγχαρῶ γιὰ τὴν καταπληκτικὴ δουλειὰ ποὺ κάνετε ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια μέσῳ τοῦ «Δαυλοῦ». Σὲ μιὰ ἐποχὴ ὅπου ἡ ποιοτικὴ ἐνημέρωση γιὰ πραγματικὰ οὐσιώδη θέ- ματα εἶναι ἀπὸ δυσεύρετη ἕως καὶ ἀνύπαρκτη, τὸ περιοδικό σας δίδει στοὺς ἀναγνῶστες ποὺ ἐπιζη- τοῦν τὰ παραπάνω γιὰ τὴν ἐνημέρωσή τους μιὰ αἴσθηση ἐλπίδας. Ἐλπίζω ὁ «Δαυλὸς» νὰ συνε- χίσῃ μὲ τὴν ἴδια θέρμη καὶ δυναμικὴ καὶ τὸ κοινό σας ἂν ὄχι νὰ πολλαπλασιαστῇ, τουλάχιστον νὰ ἀποτελέσῃ τὴ ζύμη μιᾶς προσπάθειας ἐνημέρωσης τοῦ εὐρύτερου κοινοῦ, δείχνοντάς του ἐπιτέλους κάποιες ἀπόψεις καὶ ἰδέες, ποὺ μέχρι τώρα τοῦ εἶχαν παρουσιαστῆ ὡς... μῦθοι καὶ folklοre! Τὸ δὲ παράδοξο εἶναι, πὼς ὅλους αὐτοὺς τοὺς «μύθους» τοὺς θεωροῦν ἀναφαίρετη πολιτιστικὴ κληρονο- μιά τους, δίχως νὰ τοὺς ἀσπάζωνται σὰν modus vivendi καὶ δίχως νὰ κατανοοῦν τὴ σημασία καὶ τὴν λαμπρότητα αὐτῶν... Περνώντας τώρα στὸν πρωταρχικὸ σκοπὸ τοῦ γράμματος αὐτοῦ: Ὡς νέος ἔχω πληθώρα ἐρωτη- μάτων σὲ θέματα ποὺ ἀφοροῦν στὴν Ἀρχαία Ἑλλάδα, τὴν ἐλληνικὴ φιλοσοφία, τὴν ἑλληνικὴ θρησκεία κ.ἄ. Συμμετέχοντας ὅμως σὲ forumsτοῦ Διαδικτύου, ποὺ τίθενται τέτοια ἐρωτήματα καὶ ὑπάρχουν τέτοιες συζητήσεις, ἀνακάλυψα τὸν θλι- βερὸ ἐπηρεασμὸ τῶν περισσοτέρων ἀπὸ ἔντυπα ποὺ σμίγουν τὴν «οὐφολογία» καὶ τὸ «ἑλλαδεμπό- ριο» μὲ τὸν Ἑλληνισμὸ καὶ τὴν συνωμοσιολογία μὲ θέματα ἐθνικοῦ περιεχομένου. Ἄρα ἡ μόνη ὁδὸς κατ’ ἐμέ ποὺ προσφέρεται, εἶναι ἡ συζήτηση τῶν θεμάτων αὐτῶν μὲ ἀνθρώπους τοῦ «Δ», ποὺ δίδουν μιὰ σοβαρώτερη ὑπόσταση καὶ χροιά μέσα ἀπὸ ἐπι- στημονικὲς καὶ οὐχὶ (ὅπως συμβαίνει μὲ ἄλλα «ἑλληνίζοντα» ἔντυπα) ἐμπορικὲς μεθόδους. Θὰ χαρῶ νὰ ἀκούσω νέα σας σχετικὰ μὲ τὸ ἐρώ- τημά μου. Καὶ πάλι καλὸ κουράγιο! Μὲ ἐκτίμηση Ἀλέξανδρος E. Καράτης Οἱ ἀσημαντότητες χρίσθηκαν «ἥρωες» τῆς Ρωμιοσύνης Ἀξιότιμες κ. διευθυντά, Εἶναι ἀρκετὸς καιρὸς ποὺ διαβάζω τὸ ἔγκριτο περιοδικό σας καὶ πραγματικὰ σᾶς συγχαίρω γιὰ τὴν προσπάθεια ποὺ κάνετε νὰ μᾶς δείξετε μίαν ἄλλη Ἑλλάδα, μιὰ ξεχασμένη Ἑλλάδα, μιὰ Ἑλλά- δα ποὺ ἡ συνωμοσία τῆς ντροπῆς καταχωνιάζει, γιὰ νὰ μὴν τὴν δοῦμε, νὰ μὴν τὴν μάθουμε. Ὡστό- σο μοῦ κάνει ἐντύπωσιν ὄχι μόνον ἡ ἀπόκρυψις τῆς νομαι ἀποδέκτης τῶν ἀναπόδεικτων θεωριῶν τοῦ Φαλμεράϋερ καὶ τῶν ὁμοίων του. Ἀνα- ρωτιέμαι, ἐὰν εἶναι ἀρκοῦντος βαθμοῦ ἡ ἀξίωση τῶν σημερινῶν «Ἑλλήνων» ἀπὸ τοὺς δι- κούς τους ταγούς, ὅσον ἀφορᾷ στὴ σωστὴ διαχείριση θεμάτων ὅπως ἡ ὑγεία, ἡ παιδεία, ἡ ἀσφάλεια, ἡ ῥυμοτομία..., ὥστε νὰ δικαιολογοῦν τὸν χαρακτηρισμὸ τοῦ πολιτισμένου. Κά- νω μιὰ κριτικὴ ἡμῶν τῶν Ἑλλήνων, τῶν σημερινῶν, καὶ πιστεύω ὅτι ἡ βαθύτατη κρίση εἶναι μόνο πολιτιστική, δηλαδὴ κρίση παιδείας. Ὁ«Δαυλὸς» τὸ ἔχει ἐπισημάνει καὶ ἀναλύσει καὶ προσφέρει τὰ ἐπιχειρήματά του ἐπ’ αὐτοῦ μὲ τὸν καλύτερο τρόπο ἐπὶ σειρὰν ἐτῶν καὶ σὲ βάθος. Δὲν θὰ προσπαθήσω καθόλου νὰ ἐμβαθύνω, καθὼς μία τελείως ἐπιφανειακὴ μα- τιὰ πείθει γιὰ τοῦ λόγου τὸ ἀληθές. Πάρτε γιὰ παράδειγμα αὐτὸ ποὺ συμβαίνει καθημε- ρινῶς στοὺς δρόμους. Οὐδεὶς ἤ, γιὰ νὰ εἶμαι δίκαιος, ὁ μεγαλύτερος ἀριθμὸς τῶν ἀνθρώπων δὲν σέβεται τοὺς κανόνες ὁδικῆς ἀσφάλειας, δὲν σέβεται τοὺς συνανθρώπους του καὶ τε- λικῶς οὔτε φυσικὰ καὶ τὸν ἑαυτό του. Πόσοι ὁδηγοὶ δὲν σταματοῦν στὶς διαβάσεις, ἠχορυ- παίνουν καὶ τόσα ἄλλα, ποὺ παρατηροῦνται σ’ αὐτὸν τὸν καθρέφτη τῆς «ἑλληνικῆς» κοι- νωνίας; Μποροῦμε νὰ χαρακτηρίσουμε αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους πολιτισμένους; Εἴμαστε ὅλοι ὑπεύθυνοι· καὶ ἡ ἀστυνομία ἔχει προσαρμοσθῆ ἁπλῶς στὰ «ἑλληνικὰ» δε- δομένα. Μᾶς ἀρέσει αὐτὴ ἡ εἰκόνα τῶν δρόμων, ὅπου εἶναι σχεδὸν ὅλα ἀνεξέλεγκτα, κακο- φτειαγμένα, κακοεφαρμοσμένα; Τί κάνουμε γι’ αὐτὸ κι ἀπὸ ποιόν ζητήσαμε τὸ λόγο; Ἐπειδὴ μιμούμαστε σὲ μερικὰ πράγματα τοὺς ξένους καὶ ἐπειδὴ τυπικῶς εἴμαστε μέλη τῶν σύγ- χρονων δυτικο-ευρωπαϊκῶν σχηματισμῶν, δὲν σημαίνει ὅτι εἴμαστε καὶ μέτοχοι τοῦ πολιτι-