15748 ΔΑΥΛΟΣ/244, Ἀπρίλιος 2002 ἀρχαίας Ἑλλάδος ἀλλὰ καὶ ἡ διαστρέβλωσις τῆς νεωτέρας. Καὶ γιὰ νὰ γίνω πιὸ σαφής, βλέπω νὰ γίνεται προσπάθεια προβολῆς ἀτόμων χαμηλοῦ ἐπιπέδου ἢ ἀσημάντου ἀξίας καὶ ἀντιθέτως νὰ παρασιωποῦνται ἄτομα, ποὺ πραγματικὰ συνέβαλαν στὴν ἐξύψωσιν αὐτοῦ τοῦ τόπου. Π.χ. στήθηκε τὸ ἄγαλμα τοῦ Ἄρη Βελουχιώτη, ὁ ὁποῖος, ὡς γνωστόν, ἦτο φυγόδικος τοῦ ποινικοῦ δικαίου καὶ ὁ ὁποῖος, ἀπ’ ὅπου πέρασε μετὰ σὰν ἀρχηγὸς ἀνταρτικῶν ὁμάδων, ἄφησε πίσω του αἷμα καὶ δάκρυα ὄχι τῶν ἐχθρῶν τῆς Ἑλλάδος ἀλλὰ τῶν Ἑλλήνων. Στήθηκε τὸ ἄγαλμα τοῦ «στρατηγοῦ» Σαράφη, ἄλλου ἐπίσης «γίγαντος» τῆς νεοελληνικῆς ἱστορίας. Ἀλήθεια τί ἔκανε ὁ Σαράφης; Νίκησε τοὺς Ἰταλούς; Ἀντέστη στοὺς Γερμανούς; Ἔσωσε Ἕλληνες ἀπὸ τὸ μαχαίρι τῶν Βουλγάρων ἢ τῶν Τούρκων; Ὄχι. Πολέμησε ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων, στασιάζοντας κατὰ τῆς νομίμου ἑλληνικῆς κυβερ- νήσεως τοῦ Γ. Παπανδρέου. Θέλησαν νὰ φτειάξουν τὸ ἄγαλμα τῆς Ἀλίκης Βουγιουκλάκη, ἄλλης μεγάλης ἡρωίδος, ποὺ τὸ μόνο ἐπίτευγμά της ἦταν ὅτι στὰ 65 της χρόνια φαινόταν 30. Καὶ μοῦ κάνει ἐντύπωσιν καὶ ἀπορῶ: Δὲν ὑπάρχουν ἄλλοι Ἕλληνες, ποὺ προσέφεραν στὸν τόπο, ὥστε νὰ εἶναι ἄξιοι μιᾶς τέτοιας τιμῆς; Ὁ στρατηγὸς τῆς νίκης τοῦ 1940 Κατσιμῆτρος, ὁ πρωταγωνιστὴς τῆς μάχης τῆς Ἠπείρου, δὲν ἀξίζει τίποτε; Ἕνας Μπακόπουλος, ποὺ μὲ μίαν μεραρχία ἀπηγόρευσε ἐπὶ διήμερον στοὺς Γερμανοὺς τὴν εἴσοδο στὴν Μακεδονία, πρέπει νὰ μείνῃ ἄγνωστος; Ὁ Τσιγάντες; Ὁ ἡρωϊκὸς κυβερνήτης τοῦ ἀντιτορπιλικοῦ «Βασίλισσα Ὄλγα» πλωτάρχης Πλέσσας κ.λπ., κ.λπ.; Μετὰ τιμῆς Ἄγγελος Μουρελᾶτος Παλαιὸ Φάληρο Ἡ λησμονημένη ἐπέτειος τοῦ «Ἔπους τῶν Ὀχυρῶν» Ἀξιότιμε κ. Λάμπρου, Στὶς 6 Ἀπριλίου λίγοι ἄνθρωποι, λίγοι Ἕλληνες, ὑπερπηδώντας προβλήματα ἡλικίας ἀλλὰ καὶ προβλήματα ἀπὸ ἀντίξοες καιρικὲς συνθῆκες, συγκεντρώθηκαν κάπου ἐκεῖ πάνω στὴν Βόρεια Μακεδονία, σὲ κάποια ἀπὸ τὰ ὀχυρὰ τῆς «Γραμμῆς Μεταξᾶ», γιὰ νὰ ἑορτάσουν μία ἐπέτειο καὶ νὰ ἀποτίσουν φόρο τιμῆς σὲ ἐκείνους πού, ἀψηφώντας τὴν τελειότερη πολεμικὴ μηχανὴ ποὺ εἶχε γνωρίσει ἕως τότε ὁ κόσμος, ἔδωσαν ὅ,τι πιὸ πολύτιμο εἶχαν γιὰ τὴν πατρίδα, γράφοντας μὲ τὸ αἷμα τους αὐτὸ ποὺ ὠνομάστηκε τότε «Τὸ Ἔπος τῶν Ὀχυρῶν». Αὐτοὶ ποὺ πῆγαν ἐκεῖ, Ἕλληνες ἀπὸ ἐκείνη τὴν... «ὀλίγη Ἑλλάδα ποὺ μᾶς ἔχει... ἀπομείνει», πῆγαν γιὰ νὰ ἀφήσουν μερικὰ λουλούδια καὶ νὰ τραγουδήσουν τὸν ἐθνικό μας ὕμνο· καὶ βέβαια μὲ τὴν παντελῆ καὶ σκόπιμη, πιστεύω, ἀπουσία ἐκείνων τῶν λαλίστατων καὶ ἀνεκδιήγητων «ἐπισήμων». Πιστεύω, ὅτι ὁ «Δαυλός», πιστὸς στὴν πορεία τῆς πρωτοποριακῆς ἔρευνας ποὺ ἔχει χαράξει, θὰ σμοῦ τους, πόσο μᾶλλον τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων, τῶν ὁποίων σφετεριζόμαστε τὸ ὄνομα. Ἂν θέλουμε νὰ μοιάσουμε τῶν Δυτικο-ευρωπαίων στὸν πολιτισμό τους, ἂς υἱοθετήσουμε τὰ θετικά τους στοιχεῖα κι ὄχι τὰ ἀρνητικά τους, ὅπως ἔχει συμβῆ πρακτικῶς. Ἂς τοὺς μοιάσουμε στὸν τομέα τῆς ὑγείας, στὴν ρυμοτομία, στοὺς δρόμους, στὰ πάρκα - κήπους, στὸ πράσινο τῶν πόλεών τους, στὴν ἀνάληψη εὐθυνῶν, στὶς δημόσιες ὑπηρεσίες· καὶ ἂς ἀποβάλουμε τὰ ναρκωτικά, τὴ στυγνὴ ἀστικοποίηση, τὴν ἄκρατη μόλυνση, τὴν ἀλλοτρίωση καὶ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὶς ἱστορικὲς παραδοσιακὲς ἰδιαιτερότητές μας. Ὅλ’ αὐτὰ τὰ ἁπλᾶ καθημερινὰ φαινόμενα ὅπως ἀπόδοση λαθῶν στοὺς ἄλλους, ἀνευθυνότητα, μὴ ὕπαρξη αὐτοκριτικῆς δεικνύουν τὴν βαθύτατη κρίση τοῦ Νεοέλληνα καὶ δὲν ὁδηγοῦν πουθενά. Ὅποιος δὲν συνειδητοποιεῖ τὰ λάθη του, τὸ ποιός εἶναι, τί μπορεῖ καὶ τί ὀφείλει νὰ κάνῃ, δὲν θὰ διορθώσῃ ποτὲ καὶ τίποτε. Οἱ ὁποιοιδήποτε Ἀλβανοί, Βρεταννοί, Σουηδοί, Ἀμερικάνοι, Ἀφρικάνοι, Ἑβραῖοι ὁποιαδήποτε πλεονεκτήματα ἢ μειονεκτήματα κι ἂν ἔχουν, εἶναι δική τους ὑπόθεση. Οἱ Νεοέλληνες τί κάνουμε; Γιὰ μένα προσωπικῶς ἴσως καὶ νὰ μὴν ἀξίζῃ νὰ φέρουμε τὸ ὄνομα Ἕλληνες. Διατελῶ μετὰ τιμῆς Λάζαρος Φωτιάδης Καβάλα