15748 ΔΑΥΛΟΣ/244, Ἀπρίλιος 2002 ἀρχαίας Ἑλλάδος ἀλλὰ καὶ ἡ διαστρέβλωσις τῆς νεωτέρας. Καὶ γιὰ νὰ γίνω πιὸ σαφής, βλέπω νὰ γί- νεται προσπάθεια προβολῆς ἀτόμων χαμηλοῦ ἐπι- πέδου ἢ ἀσημάντου ἀξίας καὶ ἀντιθέτως νὰ παρα- σιωποῦνται ἄτομα, ποὺ πραγματικὰ συνέβαλαν στὴν ἐξύψωσιν αὐτοῦ τοῦ τόπου. Π.χ. στήθηκε τὸ ἄγαλμα τοῦ Ἄρη Βελουχιώτη, ὁ ὁποῖος, ὡς γνω- στόν, ἦτο φυγόδικος τοῦ ποινικοῦ δικαίου καὶ ὁ ὁποῖος, ἀπ’ ὅπου πέρασε μετὰ σὰν ἀρχηγὸς ἀνταρ- τικῶν ὁμάδων, ἄφησε πίσω του αἷμα καὶ δάκρυα ὄχι τῶν ἐχθρῶν τῆς Ἑλλάδος ἀλλὰ τῶν Ἑλλήνων. Στήθηκε τὸ ἄγαλμα τοῦ «στρατηγοῦ» Σαράφη, ἄλλου ἐπίσης «γίγαντος» τῆς νεοελληνικῆς ἱστο- ρίας. Ἀλήθεια τί ἔκανε ὁ Σαράφης; Νίκησε τοὺς Ἰταλούς; Ἀντέστη στοὺς Γερμανούς; Ἔσωσε Ἕλληνες ἀπὸ τὸ μαχαίρι τῶνΒουλγάρων ἢ τῶν Τούρκων; Ὄχι. Πολέμησε ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων, στασιάζοντας κατὰ τῆς νομίμου ἑλληνικῆς κυβερ- νήσεως τοῦ Γ. Παπανδρέου. Θέλησαν νὰ φτειάξουν τὸ ἄγαλμα τῆς Ἀλίκης Βουγιουκλάκη, ἄλλης με- γάλης ἡρωίδος, ποὺ τὸ μόνο ἐπίτευγμά της ἦταν ὅτι στὰ 65 της χρόνια φαινόταν 30. Καὶ μοῦ κάνει ἐντύπωσιν καὶ ἀπορῶ: Δὲν ὑπάρ- χουν ἄλλοι Ἕλληνες, ποὺ προσέφεραν στὸν τόπο, ὥστε νὰ εἶναι ἄξιοι μιᾶς τέτοιας τιμῆς; Ὁ στρα- τηγὸς τῆς νίκης τοῦ 1940 Κατσιμῆτρος, ὁ πρωτα- γωνιστὴς τῆς μάχης τῆς Ἠπείρου, δὲν ἀξίζει τίπο- τε; Ἕνας Μπακόπουλος, ποὺ μὲ μίαν μεραρχία ἀπηγόρευσε ἐπὶ διήμερον στοὺςΓερμανοὺς τὴν εἴσοδο στὴν Μακεδονία, πρέπει νὰ μείνῃ ἄγνω- στος; Ὁ Τσιγάντες; Ὁ ἡρωϊκὸς κυβερνήτης τοῦ ἀντιτορπιλικοῦ «Βασίλισσα Ὄλγα» πλωτάρχης Πλέσσας κ.λπ., κ.λπ.; Μετὰ τιμῆς Ἄγγελος Μουρελᾶτος Παλαιὸ Φάληρο Ἡ λησμονημένη ἐπέτειος τοῦ «Ἔπους τῶν Ὀχυρῶν» Ἀξιότιμε κ. Λάμπρου, Στὶς 6 Ἀπριλίου λίγοι ἄνθρωποι, λίγοι Ἕλληνες, ὑπερπηδώντας προβλήματα ἡλικίας ἀλλὰ καὶ προ- βλήματα ἀπὸ ἀντίξοες καιρικὲς συνθῆκες, συγκε- ντρώθηκαν κάπου ἐκεῖ πάνω στὴν Βόρεια Μακε- δονία, σὲ κάποια ἀπὸ τὰ ὀχυρὰ τῆς «Γραμμῆς Με- ταξᾶ», γιὰ νὰ ἑορτάσουν μία ἐπέτειο καὶ νὰ ἀπο- τίσουν φόρο τιμῆς σὲ ἐκείνους πού, ἀψηφώντας τὴν τελειότερη πολεμικὴ μηχανὴ ποὺ εἶχε γνωρίσει ἕως τότε ὁ κόσμος, ἔδωσαν ὅ,τι πιὸ πολύτιμο εἶχαν γιὰ τὴν πατρίδα, γράφοντας μὲ τὸ αἷμα τους αὐτὸ ποὺ ὠνομάστηκε τότε «Τὸ Ἔπος τῶν Ὀχυρῶν». Αὐτοὶ ποὺ πῆγαν ἐκεῖ, Ἕλληνες ἀπὸ ἐκείνη τὴν... «ὀλίγη Ἑλλάδα ποὺ μᾶς ἔχει... ἀπομείνει», πῆγαν γιὰ νὰ ἀφήσουν μερικὰ λουλούδια καὶ νὰ τραγου- δήσουν τὸν ἐθνικό μας ὕμνο· καὶ βέβαια μὲ τὴν πα- ντελῆ καὶ σκόπιμη, πιστεύω, ἀπουσία ἐκείνων τῶν λαλίστατων καὶ ἀνεκδιήγητων «ἐπισήμων». Πιστεύω, ὅτι ὁ «Δαυλός», πιστὸς στὴν πορεία τῆς πρωτοποριακῆς ἔρευνας ποὺ ἔχει χαράξει, θὰ σμοῦ τους, πόσο μᾶλλον τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων, τῶν ὁποίων σφετεριζόμαστε τὸ ὄνομα. Ἂν θέλουμε νὰ μοιάσουμε τῶν Δυτικο-ευρωπαίων στὸν πολιτισμό τους, ἂς υἱοθετήσουμε τὰ θε- τικά τους στοιχεῖα κι ὄχι τὰ ἀρνητικά τους, ὅπως ἔχει συμβῆ πρακτικῶς. Ἂς τοὺς μοιά- σουμε στὸν τομέα τῆς ὑγείας, στὴν ρυμοτομία, στοὺς δρόμους, στὰ πάρκα - κήπους, στὸ πρά- σινο τῶν πόλεών τους, στὴν ἀνάληψη εὐθυνῶν, στὶς δημόσιες ὑπηρεσίες· καὶ ἂς ἀποβάλου- με τὰ ναρκωτικά, τὴ στυγνὴ ἀστικοποίηση, τὴν ἄκρατη μόλυνση, τὴν ἀλλοτρίωση καὶ ἀπο- μάκρυνση ἀπὸ τὶς ἱστορικὲς παραδοσιακὲς ἰδιαιτερότητές μας. Ὅλ’ αὐτὰ τὰ ἁπλᾶ καθημε- ρινὰ φαινόμενα ὅπως ἀπόδοση λαθῶν στοὺς ἄλλους, ἀνευθυνότητα, μὴ ὕπαρξη αὐτοκριτικῆς δεικνύουν τὴν βαθύτατη κρίση τοῦ Νεοέλληνα καὶ δὲν ὁδηγοῦν πουθενά. Ὅποιος δὲν συ- νειδητοποιεῖ τὰ λάθη του, τὸ ποιός εἶναι, τί μπορεῖ καὶ τί ὀφείλει νὰ κάνῃ, δὲν θὰ διορθώσῃ ποτὲ καὶ τίποτε. Οἱ ὁποιοιδήποτε Ἀλβανοί, Βρεταννοί, Σουηδοί, Ἀμερικάνοι, Ἀφρικάνοι, Ἑβραῖοι ὁποι- αδήποτε πλεονεκτήματα ἢ μειονεκτήματα κι ἂν ἔχουν, εἶναι δική τους ὑπόθεση. Οἱ Νεοέλ- ληνες τί κάνουμε; Γιὰ μένα προσωπικῶς ἴσως καὶ νὰ μὴν ἀξίζῃ νὰ φέρουμε τὸ ὄνομα Ἕλλη- νες. Διατελῶ μετὰ τιμῆς Λάζαρος Φωτιάδης Καβάλα