ΔΑΥΛΟΣ/244, Ἀπρίλιος 2002 15749 μποροῦσε νὰ συμπεριλάβῃ σὲ κάποια ἀπὸ τὰ προσεχῆ τεύχη του μιὰ ἱστορικὴ ἀναδρομὴ σὲ ἐκεῖνα τὰ γεγονότα, ποὺ σημάδεψαν γιὰ πάντα τὴν νεώτερη ἱστορία αὐτοῦ τοῦ τόπου. Γιατὶ ἀλήθεια πόσοι ἀπὸ τοὺς νεώτερους Ἕλληνες γνωρίζουν, τί ἀκριβῶς συνέβη τότε ἐκεῖ; Εὐχαριστῶ γιὰ τὴν φιλοξενία Χρῆστος M. Τουλῆς Ἡ μοῖρα τῶν Πάρρυ καὶ Βέντρις – ἀλλὰ καὶ τῶν Χήθ καὶ Χάνσον; Ἀγαπητοὶ φίλοι, Σ’ ἕνα ἀπὸ τὰ τελευταῖα τεύχη σας, στὴν «Κίνηση τῶν Ἰδεῶν» ἀναφέρατε τὸ βιβλίο τῶν δύο Ἀμερικάνων καθηγητῶν «Ποιός σκότωσε τὸν Ὅμηρο». Μὲ μεγάλη χαρὰ τὸ βρῆκα σ’ ἕνα κοντινὸ βιβλιοπωλεῖο, ἐδῶ στὸ Silicon Valley. Μέσα στὶς πρῶτες εἴκοσι σελίδες ὁ ἀναγνώστης πληροφορεῖται ἐκτὸς τῶν ἄλλων ὅτι ὁ Σλῆμαν (Τροία), Parry (Ἰλιάδα) καὶ ὁ Ventris (Γραμμικὴ) ἐργάστηκαν μὲ ἀνιδιοτέλεια, ἀγάπη καὶ ἱκανότητα. Ὁ καθένας τους ἐπεξέτεινε τὰ ἱστορικὰ ἑλληνικὰ σύνορα κατὰ δύο ἢ τρεῖς φορές. Οἱ δύο ὅμως τελευταῖοι, δηλαδὴ ὁ Parry καὶ ὁ Ventris, ὁ πρῶτος στὰ 33 καὶ ὁ δεύτερος στὰ 34 χρόνια του ἔχασαν τὴ ζωή τους ὄχι ἀπὸ φυσικὸ θάνατο. Ὁ μὲν Parry βρέθηκε σκοτωμένος σὲ ἕνα μοτὲλ στὸ Λὸς Ἄντζελες μὲ ἕνα πιστόλι δίπλα του καὶ χωρὶς ἕνα σημείωμα γιὰ αὐτοκτονία, ὁ δὲ Ventris σκοτώθηκε σὲ αὐτοκινητιστικὸ δυστύχημα. Στὸν πρόλογο τουλάχιστον οἱ δύο ἀκαδημαϊκοὶ συγγραφεῖς Χάνσον καὶ Χὴθ διατρανώνουν σελίδα πρὸς σελίδα, πόσο πολὺ τοὺς πολέμησε τὸ σύστημα ἀκόμα καὶ μέσα ἀπὸ τὸ τμῆμα τῶν κλασικῶν σπουδῶν τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Καλιφόρνιας. Ἐμεῖς τουλάχιστον ποὺ μένομε ἐδῶ γνωρίζουμε γιὰ τὴν ἀνώτατη φήμη ποὺ ἔχει. Εἶναι ἀδύνατον νὰ μὴν συσχετίσωμε τὰ δύο προαναφερθέντα περιστατικὰ μὲ τὴν συνωμοσία νὰ σταματήσουν τὸ περαιτέρω ἔργο τους. Αὐτοὶ οἰ θαρραλέοι Ἕλληνες μὲ τὰ ξένα ὀνόματα μὲ ἔχουν φέρει πιὸ κοντὰ στὸν «Δαυλό», ὁ ὁποῖος μέσα ἀπὸ τὶς ἔρευνές του τὸ ἐπαναλαμβάνει ἀκούραστα, ὅτι ὁ Ἑλληνικὸς Πολιτισμὸς ἔχει ὑποφέρει τόσα πολλὰ ἀπὸ τὸν Ἰουδαιοχριστιανισμό. Ἆραγε πόσοι Ἕλληνες θὰ ξυπνήσουν, γιὰ νὰ βρεθοῦν σύμμαχοι τοῦ Ἑλληνικοῦ Πνεύματος, ποὺ τόσο πολὺ ἔχουμε ἀνάγκη; Εἰλικρινὰ Μιχάλης Πνευματικὸς N. Ὑόρκη Διαστρέβλωση τῆς Ἰστορίας «λογοτεχνικῇ ἀδείᾳ» Ἀγαπητὲ κ. Λάμπρου, Μὲ τίτλο «Ξανθίππη» καὶ ὑπότιτλο «Ἡ σύντροφος τοῦ Σωκράτη» καὶ τὴ διευκρίνιση «Ἱστορικὸ μυθιστόρημα» κυκλοφορεῖ ἕνα βιβλίο τοῦ κ. Gerald Messadié. Στόχος του: ἡ ὕβρις. Τὸ ἐν λόγῳ βιβλίο ἀναφέρεται στὴν ἐποχὴ τοῦ Περικλῆ καί, ὅπως ὁ συγγραφέας μᾶς ἐξομολογεῖται στὸν ἐπίλογό του, ὁ λόγος ποὺ διάλεξε αὐτὸ τὸ θέμα ἦταν ὅτι, ἐνῷ γνωρίζουμε πολλὰ ἀπὸ τοὺς ἑλληνιστὲς καὶ ἀρχαιολόγους, «ποὺ μᾶς ἐπιτρέπουν νὰ προσδιορίσουμε τὴν ταυτότητα ὅσων ἀναφέρονται στοὺς πλατωνικοὺς διαλόγους» (σελ. 438), δὲν γνωρίζουμε σχεδὸν τίποτε ἀπὸ τὴν καθημερινή τους ζωή. Ἀναλογιζόμενος λοιπὸν ὁ κ. Μεσσαντιέ, πῶς θὰ ἦταν ἡ Ἑλλάδα τῆς καθημερινότητας στὴν ἀναφερόμενη ἐποχὴ καθὼς καὶ ἡ ἐνδότερη ζωὴ τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων, ἀφήνει ξέφρενη τὴν φαντασία του, γιὰ νὰ μᾶς περιγράψῃ μία «χειραφετημένη» Ξανθίππη, ποὺ ἀπὸ τὴν μιὰ τὸ παίζει Σέρλοκ Χὸλμς καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη παρηγορεῖ τὸν ἄνδρα της, ὅταν ὁ ἀγαπημένος του Ἀλκιβιάδης παρεκτρέπεται. Ἐπιστρατεύεται ὁ – κατὰ τὴν γνώμη του – φι- λέλληνας Ζεράλ, γιὰ νὰ μᾶς περιγράψῃ τί αἰσθήματα μπορεῖ νὰ διακατεῖχαν τὸν Σωκράτη, ὅταν «ὁ Ἀλκιβιάδης ἔγραψε μιὰ ἀπὸ τὶς πιὸ μαῦρες σελίδες τῆς παγκόσμιας ἀτιμίας», ἢ νὰ μᾶς ἐξηγήσῃ, γιατὶ «ἡ σχέση ἀνάμεσά τους ἦταν ἀσυνήθιστη, καθὼς ὁ φιλόσοφος ἦταν δάσκαλος καὶ ἐραστὴς τοῦ πολιτικοῦ» (σελ. 438, 439). Οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες, ποὺ τόσο τοὺς ἀγαπᾶ ὁ κ. Μεσσαντιέ, «ἦσαν ἔκφυλοι καὶ ὁμοφυλόφιλοι». Γιὰ τὸν Σοφοκλῆ ἐπὶ παραδείγματι βγάζει διφορούμενο χρησμὸ μ’ ἐνδεικτικὸ συμπέρασμα: «Ἡ Ἀθήνα ἦταν γεμάτη ὄμορφους νεαρούς, ὅπως πολὺ καλὰ γνώριζε ὁ Σοφοκλῆς, ποὺ ἦταν λάτρης τους». Ὅλοι τους τυχοδιῶκτες ἀριστοκράτες, ποὺ μέσα στὶς κρασοκατανύξεις τους φιλοσοφοῦσαν καὶ δολοπλοκοῦσαν, ἐρωτεύονταν καὶ ὠργίαζαν. Ὁ μεταφραστὴς κ. A. Φιλιππαῖος μὲ τὴ σειρά του μᾶς βγαίνει βασιλικώτερος τοῦ βασιλέως καὶ προσπαθεῖ νὰ ἱστορικοποιήσῃ τὴν ἄλφα ἢ βῆτα ἀφήγηση, ἀναφερόμενος πολλὲς φορὲς σὲ ἄσχετες σημειώσεις καὶ περιττολογίες, προκειμένου νὰ «μπογιατίσῃ» τὰ γραφόμενα καὶ νὰ τοὺς δώσῃ ἱστορικὸ ὑπόβαθρο.