ΔΑΥΛΟΣ/244, Ἀπρίλιος 2002 15749 μποροῦσε νὰ συμπεριλάβῃ σὲ κάποια ἀπὸ τὰ προ- σεχῆ τεύχη του μιὰ ἱστορικὴ ἀναδρομὴ σὲ ἐκεῖνα τὰ γεγονότα, ποὺ σημάδεψαν γιὰ πάντα τὴν νεώτερη ἱστορία αὐτοῦ τοῦ τόπου. Γιατὶ ἀλήθεια πόσοι ἀπὸ τοὺς νεώτερους Ἕλληνες γνωρίζουν, τί ἀκριβῶς συνέβη τότε ἐκεῖ; Εὐχαριστῶ γιὰ τὴν φιλοξενία Χρῆστος M. Τουλῆς Ἡ μοῖρα τῶν Πάρρυ καὶ Βέντρις – ἀλλὰ καὶ τῶν Χήθ καὶ Χάνσον; Ἀγαπητοὶ φίλοι, Σ’ ἕνα ἀπὸ τὰ τελευταῖα τεύχη σας, στὴν «Κίνη- ση τῶν Ἰδεῶν» ἀναφέρατε τὸ βιβλίο τῶν δύο Ἀμε- ρικάνων καθηγητῶν «Ποιός σκότωσε τὸν Ὅμη- ρο». Μὲ μεγάλη χαρὰ τὸ βρῆκα σ’ ἕνα κοντινὸ βι- βλιοπωλεῖο, ἐδῶ στὸ Silicon Valley.Μέσα στὶς πρῶτες εἴκοσι σελίδες ὁ ἀναγνώστης πληροφο- ρεῖται ἐκτὸς τῶν ἄλλων ὅτι ὁ Σλῆμαν (Τροία), Parry (Ἰλιάδα) καὶ ὁ Ventris(Γραμμικὴ) ἐργάστηκαν μὲ ἀνιδιοτέλεια, ἀγάπη καὶ ἱκανότητα. Ὁ καθένας τους ἐπεξέτεινε τὰ ἱστορικὰ ἑλληνικὰ σύνορα κατὰ δύο ἢ τρεῖς φορές. Οἱ δύο ὅμως τελευταῖοι, δηλαδὴ ὁ Ρarryκαὶ ὁ Ventris, ὁ πρῶτος στὰ 33 καὶ ὁ δεύτερος στὰ 34 χρό- νια του ἔχασαν τὴ ζωή τους ὄχι ἀπὸ φυσικὸ θάνα- το. Ὁ μὲν Ρarryβρέθηκε σκοτωμένος σὲ ἕνα μοτὲλ στὸ Λὸς Ἄντζελες μὲ ἕνα πιστόλι δίπλα του καὶ χωρὶς ἕνα σημείωμα γιὰ αὐτοκτονία, ὁ δὲ Ventris σκοτώθηκε σὲ αὐτοκινητιστικὸ δυστύχημα. Στὸν πρόλογο τουλάχιστον οἱ δύο ἀκαδημαϊκοὶ συγγραφεῖς Χάνσον καὶ Χὴθ διατρανώνουν σελί- δα πρὸς σελίδα, πόσο πολὺ τοὺς πολέμησε τὸ σύ- στημα ἀκόμα καὶ μέσα ἀπὸ τὸ τμῆμα τῶν κλασικῶν σπουδῶν τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Καλιφόρνιας. Ἐμεῖς τουλάχιστον ποὺ μένομε ἐδῶ γνωρίζουμε γιὰ τὴν ἀνώτατη φήμη ποὺ ἔχει. Εἶναι ἀδύνατον νὰ μὴν συσχετίσωμε τὰ δύο προαναφερθέντα περι- στατικὰ μὲ τὴν συνωμοσία νὰ σταματήσουν τὸ πε- ραιτέρω ἔργο τους. Αὐτοὶ οἰ θαρραλέοι Ἕλληνες μὲ τὰ ξένα ὀνόματα μὲ ἔχουν φέρει πιὸ κοντὰ στὸν «Δαυλό», ὁ ὁποῖος μέσα ἀπὸ τὶς ἔρευνές του τὸ ἐπα- ναλαμβάνει ἀκούραστα, ὅτι ὁ Ἑλληνικὸς Πολιτι- σμὸς ἔχει ὑποφέρει τόσα πολλὰ ἀπὸ τὸν Ἰουδαιο- χριστιανισμό. Ἆραγε πόσοι Ἕλληνες θὰ ξυπνή- σουν, γιὰ νὰ βρεθοῦν σύμμαχοι τοῦ Ἑλληνικοῦ Πνεύματος, ποὺ τόσο πολὺ ἔχουμε ἀνάγκη; Εἰλικρινὰ Μιχάλης Πνευματικὸς N. Ὑόρκη Διαστρέβλωση τῆς Ἰστορίας «λογοτεχνικῇ ἀδείᾳ» Ἀγαπητὲ κ. Λάμπρου, Μὲ τίτλο «Ξανθίππη» καὶ ὑπότιτλο «Ἡ σύντρο- φος τοῦ Σωκράτη» καὶ τὴ διευκρίνιση«Ἱστορικὸ μυθιστόρημα» κυκλοφορεῖ ἕνα βιβλίο τοῦ κ. Gerald Messadié.Στόχος του: ἡ ὕβρις. Τὸ ἐν λόγῳ βιβλίο ἀναφέρεται στὴν ἐποχὴ τοῦ Περικλῆ καί, ὅπως ὁ συγγραφέας μᾶς ἐξομολο- γεῖται στὸν ἐπίλογό του, ὁ λόγος ποὺ διάλεξε αὐτὸ τὸ θέμα ἦταν ὅτι, ἐνῷ γνωρίζουμε πολλὰ ἀπὸ τοὺς ἑλληνιστὲς καὶ ἀρχαιολόγους, «ποὺ μᾶς ἐπιτρέπουν νὰ προσδιορίσουμε τὴν ταυτότητα ὅσων ἀναφέρο- νται στοὺς πλατωνικοὺς διαλόγους» (σελ. 438), δὲν γνωρίζουμε σχεδὸν τίποτε ἀπὸ τὴν καθημερινή τους ζωή. Ἀναλογιζόμενος λοιπὸν ὁ κ. Μεσσαντιέ, πῶς θὰ ἦταν ἡ Ἑλλάδα τῆς καθημερινότητας στὴν ἀνα- φερόμενη ἐποχὴ καθὼς καὶ ἡ ἐνδότερη ζωὴ τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων, ἀφήνει ξέφρενη τὴν φαντασία του, γιὰ νὰ μᾶς περιγράψῃ μία «χειραφετημένη» Ξανθίππη, ποὺ ἀπὸ τὴν μιὰ τὸ παίζει Σέρλοκ Χὸλμς καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη παρηγορεῖ τὸν ἄνδρα της, ὅταν ὁ ἀγαπημένος του Ἀλκιβιάδης παρεκτρέπε- ται. Ἐπιστρατεύεται ὁ – κατὰ τὴν γνώμη του – φι- λέλληνας Ζεράλ, γιὰ νὰ μᾶς περιγράψῃ τί αἰσθή- ματα μπορεῖ νὰ διακατεῖχαν τὸν Σωκράτη, ὅταν «ὁ Ἀλκιβιάδης ἔγραψε μιὰ ἀπὸ τὶς πιὸ μαῦρες σελί- δες τῆς παγκόσμιας ἀτιμίας», ἢ νὰ μᾶς ἐξηγήσῃ, γιατὶ «ἡ σχέση ἀνάμεσά τους ἦταν ἀσυνήθιστη, καθὼς ὁ φιλόσοφος ἦταν δάσκαλος καὶ ἐραστὴς τοῦ πολιτικοῦ» (σελ. 438, 439). Οἱ ἀρχαῖοι Ἕλλη- νες, ποὺ τόσο τοὺς ἀγαπᾶ ὁ κ. Μεσσαντιέ, «ἦσαν ἔκφυλοι καὶ ὁμοφυλόφιλοι». Γιὰ τὸν Σοφοκλῆ ἐπὶ παραδείγματι βγάζει διφορούμενο χρησμὸ μ’ ἐνδει- κτικὸ συμπέρασμα: «Ἡ Ἀθήνα ἦταν γεμάτη ὄμορ- φους νεαρούς, ὅπως πολὺ καλὰ γνώριζε ὁ Σοφο- κλῆς, ποὺ ἦταν λάτρης τους». Ὅλοι τους τυχο- διῶκτες ἀριστοκράτες, ποὺ μέσα στὶς κρασοκατα- νύξεις τους φιλοσοφοῦσαν καὶ δολοπλοκοῦσαν, ἐρωτεύονταν καὶ ὠργίαζαν. Ὁ μεταφραστὴς κ. A. Φιλιππαῖος μὲ τὴ σειρά του μᾶς βγαίνει βασιλικώτερος τοῦ βασιλέως καὶ προσπαθεῖ νὰ ἱστορικοποιήσῃ τὴν ἄλφα ἢ βῆτα ἀφήγηση, ἀναφερόμενος πολλὲς φορὲς σὲ ἄσχετες σημειώσεις καὶ περιττολογίες, προκειμένου νὰ «μπογιατίσῃ» τὰ γραφόμενα καὶ νὰ τοὺς δώσῃ ἱστορικὸ ὑπόβαθρο.