«Γίνετε μαστροποὶ τῶν συζύγων σας!» Ἂς παρακολουθήσωμε ἕνα μέρος τῆς ὁμιλίας τοῦ μεγάλου ἱεράρχη καὶ ἁγίου ἀλλὰ καὶ ἐπίσημου προστάτη τῆς παιδείας τῆς Ρωμιοσύνης Ἰωάννη Χρυσοστόμου (γιὰ τὸν ἀκραῖο μισελληνισμό του βλ. «Δ», τ. 241) «Παραινετικὸς τῆς Ἁγίας Τεσσαρακοστῆς» (ΛΒ´, ε´ 25) καὶ ὕστερα οἱ φίλοι ἀναγνῶστες ἂς βγάλουν τὰ δικά τους συμπεράσματα. «(...) Εἴδες σύνεσιν (Ἀβραὰμ) τοῦ δικαίου, πῶς βρῆκε τρόπο ἀπ’ τὴν ἐπιβουλὴ τῶν Αἰγυπτίων ἀνώτερος νὰ γίνῃ; Ἀναλογίσου τὴν ὑπομονή του καὶ τὸ φιλάγαθον τῆς γυναικὸς τοῦ δικαίου (Ἀβραάμ), ποὺ δὲν βαρυθύμησε νὰ πῇ... ποιὸ τὸ ὄφελος τοῦ γάμου, ὅταν πρόκειται στὸ τέλος γι’ αὐτὴν καὶ τὴν ὀμορφιά της μέχρι θανάτου νὰ κινδυνεύω; Τίποτε ἀπὸ αὐτὰ δὲν εἶπε... Ἀλλὰ ἕνα μόνο εἶχε κατὰ νοῦν· πῶς θὰ διαφύγῃ τὸν κίνδυνο... διὰ τοῦτο λέγει πρὸς αὐτὴν: εἰπὲ ὅτι ἀδελφή μου εἶσαι· γίνου τῆς σωτηρίας μου ἡ αἰτία. Ἐλεεινὰ τὰ λόγια, πολὺς ὅμως καὶ ὁ φόβος γιὰ τὴν αἰγυπτιακὴ μανία. (Ποῦ βρῆκε ὁ μέγας καὶ χρυσόστομος ἱεράρχης τὴν αἰγυπτιακὴ μανία, μόνο αὐτὸς ξέρει, ἀλλὰ δυστυχῶς πῆρε τὸ μυστικὸ μαζί του...). »Ἔτσι – συνεχίζει – ὅμως ξέφυγαν τοῦ θανάτου τὴν τυραννία (ἄλλο καὶ τοῦτο...) – γι’ αὐτὸ καὶ τὴν μοιχεία τῆς γυναικός του ὁ δίκαιος (Ἀβραὰμ) προτίμησε νὰ γνωρίσῃ καὶ τὸν μοιχὸ Φαραὼ νὰ ὑπηρετήσῃ, γιὰ νὰ ξεφύγῃ τὸν θάνατο. Εἶδες σύνδεσμον ἀγάπης ἀνδρὸς καὶ γυναικός; Εἶδες καὶ ἄνδρα, ποὺ δὲν δίστασε νὰ ἐνθαρρύνῃ συμβουλεύοντας τὴν γυναῖκα, ἀλλὰ καὶ γυναῖκα ποὺ δέχεται τὴν συμβουλή; Δὲν ὑποχωρεῖ (ἡ Σάρα) οὔτε δυσχεραίνει, ἀλλὰ πάντα ποιεῖ (μιλᾶμε πάντα γιὰ μαστροπεία συζύγου, ὅπως τονίζει ὁ M. Καλόπουλος), ὥστε τὸ δράμα νὰ ξεφύγῃ. (Περὶ ποίου δράματος ὁμιλεῖ ὁ χειμαρώδης αὐτὸς ἱερωμένος;). »Ἀκούσατε, ἄνδρες καὶ γυναῖκες, καὶ μιμηθῆτε τούτων τὴν ὁμόνοια, τῆς ἀγάπης τὸν σύνδεσμο (ἀγάπης σύνδεσμος μὲ μοιχεία εἶναι βιβλικὸ ἐφεύρημα: M.K.), τῆς εὐσέβειας τὴν ἔνταση καὶ τῆς Σάρας τὴν σωφροσύνη»!!! (M’ ἄλλα λόγια, γιὰ νὰ γίνῃ μιὰ μοιχεία, ἀπαιτεῖται ἔντασις εὐσέβειας καὶ σωφροσύνη γυναικός; Νὰ λοιπὸν πόσα ἀγνοοῦμε.) »Εἶδες τὴν θαυμάσια τούτη γυναῖκα, ποὺ λάμπουσα ἀπὸ τῆς ψυχῆς τὸ κάλλος ἀλλὰ καὶ τῆς ὄψεως καὶ στὰ ἴχνη (ὑποδείξεις) τοῦ δικαίου (συζύγου της) πορευομένη; Αὐτὴν νὰ μιμῆσθε, γυναῖκες... Τοῦτο εἶναι ἀληθῶς συνοικέσιο μὴ μόνον ἐν ἀνέσει ἀλλὰ καὶ ἐν κινδύνοις, τοῦτο γνήσιας ἀγάπης τεκμήριο, τοῦτο φιλίας γνώρισμα, ποὺ ἡ ὑπακοὴ στὴν συμβουλὴ αὐτὴ τοῦ δικαίου ἐπέδειξε... ὑπὲρ τοῦ δικαίου (Ἀβραὰμ) τὴν διάσωση καὶ εἰς μοιχείαν (ἡ Σάρα) ἑαυτὴν ἐξέδωσε καὶ συνουσίας ἀνέχετο βαρβαρικῆς (!!!), εἶδες, ἀγαπητέ μου, τὴν εὐμήχανον τοῦ θεοῦ σοφία;». Εἶναι ἀπολύτως βέβαιον ὅτι, ἐὰν ἕνα τέτοιο ἀθλιολόγημα εὑρίσκετο σὲ κάποιο ἀρχαῖο κείμενο, θὰ εἶχε γραφτῆ ὁλόκληρη πραγματεία ἐναντίον τῶν μυσαρῶν... Ἑλλήνων. Εἶναι ὅμως τοῦ «Χρυσόστομου» καὶ ὅλοι ποιοῦν τὴν νήσσα, διότι ἐπὶ πλέον στηρίζεται στὴ «θεοπνευστία» τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Ποῦ τὴν βρῆκε τὴν «εὐμήχανον θεοῦ σοφίαν» σὲ ἕνα τόσο ἀπαίσιο καὶ βρώμικο συμβάν, μόνον αὐτὸς ὁ ἑβραιομανὴς καὶ ταυτόχρονα μισέλληνας ἱερωμένος γνωρίζει. Διόδωρος Ἀθμονεὺς