H K I N H ™ I ™ T ø N I ¢ E ø N H K I N H ™ I ™ T ø N I ¢ E ø N REGIS DEBRAY, Dieu, un Initaire «Ἡ ἐπιστροφὴ τοῦ Θεοῦ εἴτε ὡς ἐκφραστοῦ τῆς χριστιανοσύνης εἴτε τοῦ ἰσλαμισμοῦ εἴτε τοῦ ἰουδαϊσμοῦ ἀποτελεῖ τὴ συλλογιστικὴ βάση τῶν συγχρόνων φιλοσόφων ἀλλὰ καὶ τὴ μαγιὰ μιᾶς πιθανῆς νέας φιλοσοφίας, ποὺ θὰ ἀνακύψῃ ἀκριβῶς μέσα ἀπὸ προσεκτικὸ ζύγισμα τῶν θετικῶν ἢ ἀρνητικῶν στοιχείων μιᾶς ὁποιαδήποτε θρησκείας.» Αὐτὸ εἶναι σὲ πολὺ γενικὲς γραμμές τὸ νόημα τοῦ βιβλίου τοῦ Γάλλου διανοητῆ Regis Debray, «Dieu, un Initaire», σχολιάζει ἡ δημοσιογράφος τῆς «Καθημερινῆς» τῆς 11ης Νοεμβρίου ἔ. ἔ., ὅπου καὶ προσθέτει τὸ ἀκόλουθο ἀπόσπασμα ἀπ’ τὸ βιβλίο τοῦ Ντεμπραί: «Δὲν ξέρω ἄν ὑπάρχῃ θεός», λέει ὁ Ντεμπραί, «προσωπικῶς δὲν τὸν ἔχω συναντήσει. Γνωρίζω μόνο πὼς αὐτοὶ ποὺ τὸν γνώρισαν διακατέχονται ἀπὸ ἕναν ἄνευ προηγουμένου δυναμισμό, συνήθως ἀποτολμοῦν πράγματα, ποὺ ὑπὸ διαφορετικὲς συνθῆκες δὲν θὰ διανοοῦνταν κἄν νὰ πράξουν καὶ τέλος διαθέτουν μία ζωτικότητα πολλὲς φορὲς τρομακτική... Ἐκεῖνο ποὺ μὲ ἀπασχολεῖ, καὶ προσπαθῶ νὰ τὸ μεταφέρω στὸ βιβλίο μου, εἶναι ἡ θεία ἐνεργητικότητα καὶ ποιὲς εἶναι οἱ ἐπιδράσεις ποὺ ὁ Θεὸς ἐπέφερε διὰ μέσου τῶν αἰώνων. Ἡ ἀπίστευτη δύναμη ποὺ ἀποκτᾶ ὁ ἄνθρωπος πιστεύοντας στὸν ἀόρατο Θεό, αὐτὸν ποὺ τὸν συναντᾶμε σὲ ὅλες τὶς ἱστορικὲς περιόδους, εἴτε στοὺς ἀρχαϊκοὺς χρόνους εἴτε στοὺς χρόνους τῶν ἀποστόλων εἴτε στοὺς βυζαντινοὺς εἴτε στοὺς σημερινούς, ἔτσι ὅπως ἐκφράζονται μέσῳ τῆς μητέρας Τερέζας ἀπὸ τὴ μία, ἀλλὰ καὶ τοῦ μπίν Λάντεν ἀπὸ τὴν ἄλλη». Ρομαντισμὸς καὶ Ἑλληνικὴ Ἀρχαιότης Νομίζω ὅτι εἶναι δυὸ πράγματα ἀσύμβατα, γιατὶ προέρχονται ἀπὸ δυὸ ἐντελῶς διαφορετικοὺς κόσμους. Ὁ διάδοχος ἑβραιοχριστιανισμὸς ἐπὶ ἑνὸς ἄλλου πλήθους, ὅπου ἡ διάχυτη χωριατιὰ τῶν μαζῶν του διαδέχτηκε ἐκεῖνα τὰ ὑπέροχα ὄντα τοῦ χρυσοῦ αἰῶνα· σὺν τὴν συνειδητὴ δολιοφθορὰ τοῦ ἰουδαϊκοῦ πνεύματος, ποὺ μὲ μῖσος, δόλο καὶ ψέμα κατευθύνει μέχρι σήμερα (οἰκουμενισμὸς κατ’ εὐφημισμὸ) τὴν πνευματικὴ ἀλλοίωση. Ἔτσι οἱ γιγάντιες ἐκεῖνες πνευματικὲς συλλήψεις τῆς Ἀρχαιότητας μετετράπησαν σὲ γλυκερὰ ὑποκατάστατα καὶ «ἁμαρτήματα». Παρὰ λοιπὸν ὅλες τὶς τάχατε «ἀνακαλύψεις» ἀπὸ μέρους τῶν ἐξελισσόμενων μεσαιωνικῶν σκοταδισμῶν καὶ ὅλων ὅσοι γενικὰ «ἀφωμοίωσαν» τὸ Ἀρχαῖο Πνεῦμα εἶναι γεγονὸς ὅτι ὅ,τι ἔγινε ἐλεγχόταν πάντα ἀπὸ τὸν ἄγρυπνο φρουρὸ τοῦ ἑβραιοχριστιανισμοῦ, ποὺ κατέχει τὰ πάντα. Δὲν θὰ βροῦμε οὔτε ἕνα κείμενο, ποὺ νὰ ἀποκηρύσσῃ τὸ πνεῦμα του μὲ ταυτόχρονη αἴσθηση τοῦ Ἀρχαίου Ἑλληνικοῦ Πνεύματος. Ἄλλωστε οἱ διάφοροι, ζώντας στὶς μεσαιωνικὲς ἢ σύγχρονες πόλεις, εἶναι ἀδύνατον νὰ ἀναπλάσουν τὴν Ἀρχαιότητα, ὅταν ἔχουν σπάσει τὰ πάντα. Προσπαθοῦν νὰ «ἀποδώσουν» τὴν Ἀρχαιότητα μὲ τὸν δικό τους τρόπο σκέψης. Μόνον ἡ ἀρχαία με(cid:2)