Η ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ Η ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ REGIS DEBRAY, Dieu, un Initaire «Ἡ ἐπιστροφὴ τοῦ Θεοῦ εἴτε ὡς ἐκφραστοῦ τῆς χριστιανοσύνης εἴτε τοῦ ἰσλαμισμοῦ εἴτε τοῦ ἰουδαϊσμοῦ ἀποτελεῖ τὴ συλλογιστικὴ βάση τῶν συγχρόνων φιλοσόφων ἀλλὰ καὶ τὴ μαγιὰ μιᾶς πιθανῆς νέας φιλοσοφίας, ποὺ θὰ ἀνακύψῃ ἀκριβῶς μέσα ἀπὸ προσεκτικὸ ζύγισμα τῶν θετικῶν ἢ ἀρνητικῶν στοιχείων μιᾶς ὁποιαδήποτε θρη- σκείας.»Αὐτὸ εἶναι σὲ πολὺ γενικὲς γραμμές τὸ νόημα τοῦ βιβλίου τοῦ Γάλλου δια- νοητῆ Regis Debray, «Dieu, un Initaire», σχολιάζει ἡ δημοσιογράφος τῆς «Καθημε- ρινῆς» τῆς 11ης Νοεμβρίου ἔ. ἔ., ὅπου καὶ προσθέτει τὸ ἀκόλουθο ἀπόσπασμα ἀπ’ τὸ βιβλίο τοῦ Ντεμπραί: «Δὲν ξέρω ἄν ὑπάρχῃ θεός»,λέει ὁ Ντεμπραί,«προσωπικῶς δὲν τὸν ἔχω συναντή- σει. Γνωρίζω μόνο πὼς αὐτοὶ ποὺ τὸν γνώρισαν διακατέχονται ἀπὸ ἕναν ἄνευ προη- γουμένου δυναμισμό, συνήθως ἀποτολμοῦν πράγματα, ποὺ ὑπὸ διαφορετικὲς συν- θῆκες δὲν θὰ διανοοῦνταν κἄν νὰ πράξουν καὶ τέλος διαθέτουν μία ζωτικότητα πολ- λὲς φορὲς τρομακτική... Ἐκεῖνο ποὺ μὲ ἀπασχολεῖ, καὶ προσπαθῶ νὰ τὸ μεταφέρω στὸ βιβλίο μου, εἶναι ἡ θεία ἐνεργητικότητα καὶ ποιὲς εἶναι οἱ ἐπιδράσεις ποὺ ὁ Θεὸς ἐπέφερε διὰ μέσου τῶν αἰώνων. Ἡ ἀπίστευτη δύναμη ποὺ ἀποκτᾶ ὁ ἄνθρωπος πι- στεύοντας στὸν ἀόρατο Θεό, αὐτὸν ποὺ τὸν συναντᾶμε σὲ ὅλες τὶς ἱστορικὲς περιό- δους, εἴτε στοὺς ἀρχαϊκοὺς χρόνους εἴτε στοὺς χρόνους τῶν ἀποστόλων εἴτε στοὺς βυ- ζαντινοὺς εἴτε στοὺς σημερινούς, ἔτσι ὅπως ἐκφράζονται μέσῳ τῆς μητέρας Τερέζας ἀπὸ τὴ μία, ἀλλὰ καὶ τοῦ μπίν Λάντεν ἀπὸ τὴν ἄλλη». Ρομαντισμὸς καὶ Ἑλληνικὴ Ἀρχαιότης Νομίζω ὅτι εἶναι δυὸ πράγματα ἀσύμβατα, γιατὶ προέρχονται ἀπὸ δυὸ ἐντελῶς δια- φορετικοὺς κόσμους. Ὁ διάδοχος ἑβραιοχριστιανισμὸς ἐπὶ ἑνὸς ἄλλου πλήθους, ὅπου ἡ διάχυτη χωριατιὰ τῶν μαζῶν του διαδέχτηκε ἐκεῖνα τὰ ὑπέροχα ὄντα τοῦ χρυσοῦ αἰῶνα· σὺν τὴν συνειδητὴ δολιοφθορὰ τοῦ ἰουδαϊκοῦ πνεύματος, ποὺ μὲ μῖσος, δόλο καὶ ψέμα κατευθύνει μέχρι σήμερα (οἰκουμενισμὸς κατ’ εὐφημισμὸ) τὴν πνευματικὴ ἀλλοίωση. Ἔτσι οἱ γιγάντιες ἐκεῖνες πνευματικὲς συλλήψεις τῆς Ἀρχαιότητας μετε- τράπησαν σὲ γλυκερὰ ὑποκατάστατα καὶ «ἁμαρτήματα». Παρὰ λοιπὸν ὅλες τὶς τά- χατε «ἀνακαλύψεις» ἀπὸ μέρους τῶν ἐξελισσόμενων μεσαιωνικῶν σκοταδισμῶν καὶ ὅλων ὅσοι γενικὰ «ἀφωμοίωσαν» τὸ Ἀρχαῖο Πνεῦμα εἶναι γεγονὸς ὅτι ὅ,τι ἔγινε ἐλεγ- χόταν πάντα ἀπὸ τὸν ἄγρυπνο φρουρὸ τοῦ ἑβραιοχριστιανισμοῦ, ποὺ κατέχει τὰ πά- ντα. Δὲν θὰ βροῦμε οὔτε ἕνα κείμενο, ποὺ νὰ ἀποκηρύσσῃ τὸ πνεῦμα του μὲ ταυτό- χρονη αἴσθηση τοῦ Ἀρχαίου Ἑλληνικοῦ Πνεύματος. Ἄλλωστε οἱ διάφοροι, ζώντας στὶς μεσαιωνικὲς ἢ σύγχρονες πόλεις, εἶναι ἀδύνα- τον νὰ ἀναπλάσουν τὴν Ἀρχαιότητα, ὅταν ἔχουν σπάσει τὰ πάντα. Προσπαθοῦν νὰ «ἀποδώσουν» τὴν Ἀρχαιότητα μὲ τὸν δικό τους τρόπο σκέψης. Μόνον ἡ ἀρχαία με- �