ΔΑΥΛΟΣ/245, Μάιος 2002 15835 να ἀπὸ χρυσὸ διαχωρισμένο. Αὐτῶν δέ, ὅπως λέγομε, εἶναι ἀναγκαῖο νὰ ἔχουν τὴν ἴδια κίνηση, γιατί, ὅπου ἕνας σβῶλος κινεῖται, καὶ ὁλόκληρη ἡ γῆ κινεῖται πρὸς τὰ ἐκεῖ, ὅπως τὸ ἴδιο συμβαίνει μὲ μιὰ μεγάλη φωτιὰ καὶ ἕναν σπινθῆρα. Ὥστε οὔτε ἐλαφρὸ ἁπλᾶ κανένα ἀπὸ τὰ σώματα δὲν εἶναι, ἂν τὰ πάντα ἔχουν βάρος. Ἂν δὲ ἐλαφρότητα, βαρὺ κανένα» (Ἀριστοτέλης, «Περὶ Οὐρανοῦ», 275b 30, 276α). Διαγράψαμε τὴ διαχρονικὴ πορεία τῆς ἐπιστημονικῆς σύλληψης τοῦ νόμου τῆς βαρύτητας γιὰ τὴν ἀποκατάσταση τῆς ἱστορικῆς ἀλήθειας, ὅπως ἔχομε ὅλοι μας καθῆκον νὰ κάνωμε, ὅταν διαπιστώνωμε ἱστορικὲς ἀνακρίβειες. Μετὰ τιμῆς Γεράσιμος Καζάνας Οἰκονομολόγος, Πατήσια Ἀντιφάσεις τῶν εὐαγγελίων γιὰ τὴ Σταύρωση Ἀξιότιμες κ. Λάμπρου, Διαβάζοντας τὴν Καινὴ Διαθήκη διαπίστωσα ὡρισμένες ἀντιθέσεις σχετικὲς μὲ τὴν περιγραφὴ τῆς Σταυρώσεως. Ὁ εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος ἀναφέρει, ὅτι μετὰ τὸ θάνατο τοῦ Χριστοῦ ἔγιναν τὸ σχίσιμο τοῦ Ναοῦ, ὁ σεισμός, τὸ ἄνοιγμα τῶν μνημείων καὶ πολλῶν σωμάτων ἁγίων ἡ ἀνάσταση. Ὁ εὐαγγελιστὴς Μᾶρκος ἀναφέρει: «Σκότος ἐγένετο ἐφ’ ὅλην τὴν γῆν ἕως ὥρας ἐνάτης» (πρὶν πεθάνῃ ὁ Χριστός)· μετὰ φωνὴ μεγάλη ἔβγαλε ὁ Ἰησοῦς λέγων: «Ἐλωί, Ἐλωί λιμὰ σαβαχθανί». Ὁ εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς ἀναφέρει: «Ὥρᾳ ἕκτῃ σκότος ἐγένετο ἐφ’ ὅλην τὴν γῆν ἕως ὥρας ἐνάτης» (ΚΓ: 44). Καὶ ἐσχίσθη τὸ καταπέτασμα τοῦ Ναοῦ εἰς τὸ μέσον» (ΚΓ: 45). «Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἔλεγε: Πάτερ ἄφες αὐτοῖς, οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι» (ΚΓ: 34). (Αὐτὸ μόνον ὁ εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς τὸ ἀναφέρει). Ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ μόνος ἐκ τῶν δώδεκα μαθητῶν ποὺ παρηκολούθησε τὸν Ἰησοῦ μέχρι καὶ αὐτοῦ τοῦ Σταυροῦ, ἀναφέρει: «Ὅτε οὖν ἔλαβε τὸ ὄξος ὁ Ἰησοῦς εἶπε, “τετέλεσθαι”, καὶ κλίνας τὴν κεφαλὴν παρέδωκε τὸ Πνεῦμα» (ΙΘ: 30). Δὲν ἀναφέρει γιὰ σεισμοὺς, ἀνάσταση νεκρῶν, συγχώρεση τῶν ληστῶν («ἄφες αὐτοῖς, οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι») κ.λπ. Μὲ ἐκτίμηση Γεώργιος Χατζησταυρίδης Φλώριδα, ΗΠΑ Τὸ ἀτόπημα τῆς Ἑλληνίδας ἐπιτρόπου στὴν E.E. Κύριε διευθυντά, Στὰ τεύχη 240 καὶ 242 τοῦ «Δ» διάβασα τὰ ἄρθρα ρώθηκε ἡ σύνθεση τῆς ψυχῆς μὲ τὴ θέληση τοῦ δημιουργοῦ, τότε ἐκεῖνος δημιούργησε τὸ σῶμα» (T 36ε). Τὰ ἐδάφια αὐτὰ θεωρήθηκε ὅτι ἀνταποκρίνονται στὴν χριστιανικὴ ἰδεολογία. Οἱ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἀπέρριψαν ἄλλα ἐδάφια τοῦ «Τίμαιου», ὅπου ὁ Πλάτων δὲν συμφωνοῦσε μὲ τὰ γραπτὰ τῆς ἰουδαϊκῆς Π. Διαθήκης, ὅπως π.χ. τὸν πρωτοφανῆ γιὰ τὰ παγκόσμια πολιτιστικὰ δεδομένα μῦθο τῆς «ex niholo» δημιουργίας. Εἶμαι τῆς γνώμης, ὅτι δὲν ὑπάρχει στὰ ἕως τώρα ἱστορικὰ δεδομένα τέτοιο ἀντιεπιστημονικὸ ἄλογο ἀπόφθεγμα. Ὁ Πλάτων ἔχει τελείως διαφορετικὴ ἄποψη στὸ θέμα τῆς δημιουργίας πολὺ δὲ περισσότερο στὸ παράλογο τῆς ἐκ τοῦ μηδενὸς δημιουργίας: «...πῆρε ὅλην τὴν ὁρατὴν ὕλην ποὺ ποτὲ δὲν ἡσύχαζε, ἀλλὰ βρισκόταν σὲ ἄτακτη καὶ ἀκανόνιστη κίνηση καὶ τὴν ἔβαλε ἀπὸ τὴν ἀταξία σὲ τάξιν» («Τίμαιος» T 30β). Ἡ ὕλη ὑπῆρχε... Αὐτὰ εἶναι μόνο ὀλίγα ἀπὸ τὰ πολλὰ παραδείγματα, τὰ ὁποῖα ὅμως εἶναι ἀρκετά γιὰ νὰ ἀποδειχθῇ γιατὶ ἡ θεολογία τῆς χριστιανοσύνης, ἐνῷ δῆθεν στηρίζεται στὴν πλατωνικὴ φιλοσοφία τῶν Ἰδεῶν καὶ Οὐσιῶν, ἀπορρίπτει τὸν Πλάτωνα. Μετὰ τιμῆς Ἰωάννης Κυπαρισσὸς Δρ Τεχνολογικῶν Ἐπιστημῶν