ΔΑΥΛΟΣ/245, Μάιος 2002 15837 τὴ σταύρωση τοῦ Χριστοῦ. Στὴν Ἀκολουθία τῆς Μεγάλης Πέμπτης ἐκτὸς ἀπὸ τὶς κατηγορίες κατὰ τοῦ Ἰούδα γίνονται πολλὲς ἀναφορὲς καὶ στὸ «γένος τῶν Ἑβραίων», ποὺ εἶναι συλλήβδην ὑπεύθυνο γιὰ τὴ σταύρωση τοῦ Ἰησοῦ. Οἱ Ἑβραῖοι ἀποκαλοῦνται κατ’ ἐπανάληψη «θεοκτόνοι», «θεοστυγεῖς», «λαὸς δυσσεβὴς καὶ παράνομος» καὶ ζητεῖται ἡ τιμωρία τους. «Ἀλλὰ δὸς αὐτοῖς, Κύριε, κατὰ τὰ ἔργα αὐτῶν, ὅτι κενὰ κατὰ σοῦ ἐμελέτησαν». Στοὺς Ἑβραίους ἀποδίδονται οἱ ἰδιότητες τοῦ Ἰούδα. Καὶ αὐτὲς εἶναι φιλαργυρία, προδοσία, περιπλάνηση, θεοκτονία. Ὁ Ἑβραῖος κατηγορεῖται γιὰ φιλαργυρία καὶ δειλία στὶς παραδόσεις καὶ παροιμίες τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Μιχάλης Μιχαὴλ Δημοσιογράφος, Λευκωσία - Κύπρος Μιὰ πρόταση γιὰ τὸ νέο Μουσεῖο Ἀκροπόλεως Κύριε διευθυντά, Στὴν ἐφημερίδα τῆς N. Ὑόρκης τοῦ Σαββατοκύριακου 10 Φεβρουαρίου 2002 διάβασα, ὅτι θ’ ἀρχίσουν οἱ ἐργασίες τοῦ νέου Μουσείου Ἀκροπόλεως τὴν ἄνοιξη καὶ εἶδα τὴν μακέττα τοῦ νέου αὐτοῦ «κομψοτεχνήματος», ἡ ὁποία ἔκανε νὰ σηκωθοῦν οἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς μου. Σὰν ξενοδοχειακὸ συγκρότημα ἴσως νὰ ἦταν κομψοτέχνημα, ἀλλὰ σὰν ἑλληνικὸ μουσεῖο τῆς Ἀκροπόλεως στὰ μάτια μου φαντάζει σὰν τερατούργημα. Εἶναι δυνατὸν ἕνα κιβωτόσχημο πρᾶγμα νὰ ἐπιλέχθηκε γιὰ νὰ γίνῃ μουσεῖο τῆς Ἀκροπόλεως; Ἀντὶ νὰ γίνῃ ἕνα νεοκλασικὸ κτηριακὸ συγκρότημα μὲ πρόσοψη ποὺ νὰ θυμίζῃ ἀρχαῖο ναό, μιὰ καὶ αὐτὴ ἡ ἀρχιτεκτονικὴ εἶναι ἡ τελειοτέρα καὶ διαχρονικὴ (ἀρκεῖ νὰ κοιτάξῃ κανεὶς ὅλα τὰ μεγάλα μουσεῖα τοῦ κόσμου, δημόσια κτήρια κ.ἄ., τὰ ὁποῖα φαντάζουν σὰν ἀρχαῖοι μεγαλοπρεπεῖς ναοί), εἶναι σὺν τοὶς ἄλλοις καθαρὰ ἑλληνική, καὶ μόνον αὐτὴ ταιριάζει σ’ ἕνα τέτοιο σπουδαῖο μουσεῖο καὶ ὄχι τὰ μοντέρνα σκουπιδοκτήρια. Ἕνα κτήριο, ποὺ μπορεῖ νὰ γίνῃ μουσεῖο μὲ ἀρκετὰ λιγώτερο κόστος στὴ διαμόρφωσή του καὶ τὸν ἐξοπλισμό του, εἶναι τὸ Ζάππειο Μέγαρο, ποὺ βρίσκεται ἀπέναντι ἀπὸ τοὺς στύλους τοῦ Ὀλυμπίου Διός. Εἶναι ἕνα μεγάλο κτήριο μὲ μεγάλους χώρους γιὰ στάθμευση τουριστικῶν λεωφορείων, τεράστια πλατεῖα γιὰ περίπατο, πολλὰ παγκάκια γιὰ τὴν ξεκούραση τῶν ἐπισκεπτῶν καὶ θαυμάσιο κῆπο γιὰ βόλτα καὶ δροσιά. Ἔχει θαυμάσια ἀπεριόριστη θέα πρὸς τὴν Ἀκρόπολη, τὸν ναὸ τοῦ Διός, τὴν Πύλη τοῦ Ἀδριανοῦ καὶ θέα τὸ Καλλιμάρμαρο στάδιο. Ἐπίσης στοὺς γύρω χώρους ὑπάρχουν ζαχαροπλαστεῖα καὶ ἀναψυκτήρια, ὅπου ὁ ἐπισκέπτης μπορεῖ νὰ γευματίσῃ καὶ νὰ δροσιστῇ. Μοῦ ἔλεγε ἕνας φιλέλλην ἀμερικανὸς φίλος μου, ὅτι «ἂν οἱ Ἕλληνες ξυπνήσουν καὶ γυρίσουν στὶς ρίζες τους, τότε τὰ γλυπτὰ τοῦ Παρθενῶνα θὰ φύγουν μόνα τους ἀπ’ τὸ Βρεττανικὸ Μουσεῖο καὶ θὰ γυρίσουν περπατώντας πίσω στὴν μάνα γῆ τους». Τὸ πιστεύω ἀπόλυτα. Μὲ τιμῆς Κάστωρ - Ἰωάννης Τσοπανάκης N. Ὑόρκη Ὁ πίνακας μὲ θέμα «Τὸ Συμπόσιον τοῦ Πλάτωνος» Ἀγαπητὲ κ. Λάμπρου, Εἰς συμπλήρωσιν τῆς ἐπιστολῆς τοῦ ἐκλεκτοῦ συνεργάτου τοῦ «Δαυλοῦ» μουσικοῦ κ. Νικολάου Σταμ. Ἀσπιώτη ἐκ Wolfsburg Γερμανίας (τ. 243, σ. 15668) ἐκ προσωπικῆς μου γνωριμίας μὲ τὸν Ἰωάννη Πασσᾶ γνωρίζω τὰ ἀκόλουθα: Ὁ μέγας αὐτὸς Ἕλλην συγγραφεὺς ἀπὸ τὸ 1922, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε καὶ ἐκ τῶν μεγίστων συλλεκτῶν καὶ ἱδρυτὴς τοῦ «Μουσείου Ἀνατολικῆς Τέχνης» (γωνία Κοδριγκτῶνος καὶ Κυψέλης), εἰς συζήτησησίν μας μοῦ γνώρισε τὰ ἀκόλουθα: Στὸν δεύτερο ὄροφο τοῦ μουσείου καὶ κατοικίας του ποὺ ἐπεσκέφθημεν, ἄνωθεν τῆς θύρας εἰσόδου εἶχεν ἀνηρτημένο τὸν περίφημο πίνακα τοῦ Γερμανοῦ ζωγράφου Anselm Feuerbach (1828-1880). Εἰς αὐτὸν εἰκονίζονται ὑπέροχα τὰ κεντρικὰ πρόσωπα τοῦ ἱστορικοῦ «Συμποσίου» τοῦ Πλάτωνος. Ὁ πίναξ αὐτὸς ἐδημοσιεύθη στὴν ἐγκυκλοπαίδειαν «Ἥλιος». Τὰ διαμειφθέντα τότε μεταξύ μας ἐπιβεβαιώνουν τὴν ἄνω ἐπιστολή. Τὴν συμπληρώνουν ἐπιπλέον, διότι ὡς ὁ κ. Ἀσπιώτης γράφει, «Τὸ “Συμπόσιον τοῦ Πλάτωνος” (1869) τὸ ζωγράφισε τρεῖς φορὲς μὲ ἐλάχιστες διαφορές. Ὁ πίναξ εὑρίσκεται στὴν Πινακοθήκη τοῦ Βερολίνου καὶ ἕνας δεύτερος στὴν Kunsthalle τῆς Karlsruhe». Ὁ τρίτος πίναξ, ποὺ μοῦ ἐπεδείχθη ὡς ἄνω, εὑρίσκεται στὸ «Μουσεῖον Πασσᾶ». Ὁ συγκεκριμένος τρίτος πίναξ ἦτο μαυρόασπρος. Ἐκλήθη ὁ Ἕλλην ζωγράφος Παλληκαρᾶς καὶ τὸν ἐχρωμάτισε ἀρχιτεκτονικά. Ἔτσι ὁλοκληρώνουν οἱ πληροφορίες τὴν ἱστορία τοῦ πίνακος αὐτοῦ. Φιλικὰ Κωνσταντῖνος Γ. Γεωργανᾶς Δικηγόρος