ΔΑΥΛΟΣ/245, Μάιος 2002 15837 τὴ σταύρωση τοῦ Χριστοῦ. Στὴν Ἀκολουθία τῆς Μεγάλης Πέμπτης ἐκτὸς ἀπὸ τὶς κατηγορίες κατὰ τοῦ Ἰούδα γίνονται πολλὲς ἀναφορὲς καὶ στὸ «γέ- νος τῶν Ἑβραίων», ποὺ εἶναι συλλήβδην ὑπεύθυ- νο γιὰ τὴ σταύρωση τοῦ Ἰησοῦ. Οἱ Ἑβραῖοι ἀπο- καλοῦνται κατ’ ἐπανάληψη «θεοκτόνοι», «θεοστυ- γεῖς», «λαὸς δυσσεβὴς καὶ παράνομος» καὶ ζητεῖται ἡ τιμωρία τους. «Ἀλλὰ δὸς αὐτοῖς, Κύριε, κατὰ τὰ ἔργα αὐτῶν, ὅτι κενὰ κατὰ σοῦ ἐμελέτησαν». Στοὺς Ἑβραίους ἀποδίδονται οἱ ἰδιότητες τοῦ Ἰούδα. Καὶ αὐτὲς εἶναι φιλαργυρία, προδοσία, περιπλάνηση, θεοκτονία. ὉἙβραῖος κατηγορεῖται γιὰ φιλαρ- γυρία καὶ δειλία στὶς παραδόσεις καὶ παροιμίες τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Μιχάλης Μιχαὴλ Δημοσιογράφος, Λευκωσία - Κύπρος Μιὰ πρόταση γιὰ τὸ νέο Μουσεῖο Ἀκροπόλεως Κύριε διευθυντά, Στὴν ἐφημερίδα τῆς N. Ὑόρκης τοῦΣαββατοκύ- ριακου 10 Φεβρουαρίου 2002 διάβασα, ὅτι θ’ ἀρχί- σουν οἱ ἐργασίες τοῦ νέου Μουσείου Ἀκροπόλεως τὴν ἄνοιξη καὶ εἶδα τὴν μακέττα τοῦ νέου αὐτοῦ «κομψοτεχνήματος», ἡ ὁποία ἔκανε νὰ σηκωθοῦν οἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς μου. Σὰν ξενοδοχειακὸ συ- γκρότημα ἴσως νὰ ἦταν κομψοτέχνημα, ἀλλὰ σὰν ἑλληνικὸ μουσεῖο τῆς Ἀκροπόλεως στὰ μάτια μου φαντάζει σὰν τερατούργημα. Εἶναι δυνατὸν ἕνα κι- βωτόσχημο πρᾶγμα νὰ ἐπιλέχθηκε γιὰ νὰ γίνῃ μου- σεῖο τῆς Ἀκροπόλεως; Ἀντὶ νὰ γίνῃ ἕνα νεοκλα- σικὸ κτηριακὸ συγκρότημα μὲ πρόσοψη ποὺ νὰ θυ- μίζῃ ἀρχαῖο ναό, μιὰ καὶ αὐτὴ ἡ ἀρχιτεκτονικὴ εἶναι ἡ τελειοτέρα καὶ διαχρονικὴ (ἀρκεῖ νὰ κοιτάξῃ κα- νεὶς ὅλα τὰ μεγάλα μουσεῖα τοῦ κόσμου, δημόσια κτήρια κ.ἄ., τὰ ὁποῖα φαντάζουν σὰν ἀρχαῖοι με- γαλοπρεπεῖς ναοί), εἶναι σὺν τοὶς ἄλλοις καθαρὰ ἑλληνική, καὶ μόνον αὐτὴ ταιριάζει σ’ ἕνα τέτοιο σπουδαῖο μουσεῖο καὶ ὄχι τὰ μοντέρνα σκουπιδο- κτήρια. Ἕνα κτήριο, ποὺ μπορεῖ νὰ γίνῃ μουσεῖο μὲ ἀρκετὰ λιγώτερο κόστος στὴ διαμόρφωσή του καὶ τὸν ἐξοπλισμό του, εἶναι τὸ Ζάππειο Μέγαρο, ποὺ βρίσκεται ἀπέναντι ἀπὸ τοὺς στύλους τοῦ Ὀλυμπί- ου Διός. Εἶναι ἕνα μεγάλο κτήριο μὲ μεγάλους χώ- ρους γιὰ στάθμευση τουριστικῶν λεωφορείων, τερά- στια πλατεῖα γιὰ περίπατο, πολλὰ παγκάκια γιὰ τὴν ξεκούραση τῶν ἐπισκεπτῶν καὶ θαυμάσιο κῆπο γιὰ βόλτα καὶ δροσιά. Ἔχει θαυμάσια ἀπεριόριστη θέα πρὸς τὴν Ἀκρόπολη, τὸν ναὸ τοῦ Διός, τὴν Πύλη τοῦ Ἀδριανοῦ καὶ θέα τὸ Καλλιμάρμαρο στάδιο. Ἐπίσης στοὺς γύρω χώρους ὑπάρχουν ζαχαροπλα- στεῖα καὶ ἀναψυκτήρια, ὅπου ὁ ἐπισκέπτης μπορεῖ νὰ γευματίσῃ καὶ νὰ δροσιστῇ. Μοῦ ἔλεγε ἕνας φιλέλλην ἀμερικανὸς φίλος μου, ὅτι «ἂν οἱ Ἕλληνες ξυπνήσουν καὶ γυρίσουν στὶς ρίζες τους, τότε τὰ γλυπτὰ τοῦ Παρθενῶνα θὰ φύ- γουν μόνα τους ἀπ’ τὸ Βρεττανικὸ Μουσεῖο καὶ θὰ γυρίσουν περπατώντας πίσω στὴν μάνα γῆ τους». Τὸ πιστεύω ἀπόλυτα. Μὲ τιμῆς Κάστωρ - Ἰωάννης Τσοπανάκης N. Ὑόρκη Ὁ πίνακας μὲ θέμα «Τὸ Συμπόσιον τοῦ Πλάτωνος» Ἀγαπητὲ κ. Λάμπρου, Εἰς συμπλήρωσιν τῆς ἐπιστολῆς τοῦ ἐκλεκτοῦ συνεργάτου τοῦ «Δαυλοῦ» μουσικοῦ κ. Νικολάου Σταμ. Ἀσπιώτη ἐκ Wolfsburg Γερμανίας (τ. 243, σ. 15668) ἐκ προσωπικῆς μου γνωριμίας μὲ τὸν Ἰω- άννη Πασσᾶ γνωρίζω τὰ ἀκόλουθα:Ὁ μέγας αὐτὸς Ἕλλην συγγραφεὺς ἀπὸ τὸ 1922, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε καὶ ἐκ τῶν μεγίστων συλλεκτῶν καὶ ἱδρυτὴς τοῦ «Μουσείου Ἀνατολικῆς Τέχνης» (γωνία Κοδρι- γκτῶνος καὶ Κυψέλης), εἰς συζήτησησίν μας μοῦ γνώρισε τὰ ἀκόλουθα: Στὸν δεύτερο ὄροφο τοῦ μουσείου καὶ κατοικίας του ποὺ ἐπεσκέφθημεν, ἄνωθεν τῆς θύρας εἰσόδου εἶχεν ἀνηρτημένο τὸν περίφημο πίνακα τοῦ Γερ- μανοῦ ζωγράφου Anselm Feuerbach(1828-1880). Εἰς αὐτὸν εἰκονίζονται ὑπέροχα τὰ κεντρικὰ πρό- σωπα τοῦ ἱστορικοῦ «Συμποσίου» τοῦ Πλάτωνος. Ὁ πίναξ αὐτὸς ἐδημοσιεύθη στὴν ἐγκυκλοπαίδει- αν «Ἥλιος». Τὰ διαμειφθέντα τότε μεταξύ μας ἐπι- βεβαιώνουν τὴν ἄνω ἐπιστολή.Τὴν συμπληρώνουν ἐπιπλέον, διότι ὡς ὁ κ. Ἀσπιώτης γράφει, «Τὸ “Συ- μπόσιον τοῦ Πλάτωνος” (1869) τὸ ζωγράφισε τρεῖς φορὲς μὲ ἐλάχιστες διαφορές. Ὁπίναξ εὑρίσκεται στὴν Πινακοθήκη τοῦΒερολίνου καὶ ἕνας δεύτε- ρος στὴν Κunsthalleτῆς Karlsruhe». Ὁ τρίτος πί- ναξ, ποὺ μοῦ ἐπεδείχθη ὡς ἄνω, εὑρίσκεται στὸ «Μουσεῖον Πασσᾶ». Ὁ συγκεκριμένος τρίτος πί- ναξ ἦτο μαυρόασπρος. Ἐκλήθη ὁ Ἕλλην ζωγρά- φος Παλληκαρᾶς καὶ τὸν ἐχρωμάτισε ἀρχιτεκτονι- κά. Ἔτσι ὁλοκληρώνουν οἱ πληροφορίες τὴν ἱστο- ρία τοῦ πίνακος αὐτοῦ. Φιλικὰ Κωνσταντῖνος Γ. Γεωργανᾶς Δικηγόρος