Ο ΚΑΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ Καθαγιασμὸς τῶν ἀφορισμῶν Ἒ λοιπόν, ἐὰν δὲν αἰσθανόμουν συνεχῶς τὴν ἀνάγκη νὰ παίζω μὲ ζωντανὲς μαριονέττες, θὰ σᾶς εἶχα ἐξαφανίσει πρὸ πολλοῦ ἀπὸ προσώπου γῆς, πονηρὰ ἀνθρωπάρια. Ὄχι, μὴ νομίζετε ὅτι ἔχω παλιμπαιδισμούς, δὲν σᾶς μοιάζω ἐγώ. Ἁπλῶς διασκεδάζω ἀφάνταστα μὲ τὸ μασκαραλίκι, ποὺ τείνει νὰ καταστῇ χαρακτηριστικὸ γνώρισμα τῆς νεοελληνικῆς σας ταυτότητας. Ὁμολογῶ πὼς φοβόμουν κάποιες στιγμές, μήπως τυχὸν σᾶς ἐρχόταν καμμιὰ ἔλλαμψη καὶ ἀντιδρούσατε στὶς λοβιτοῦρες μου. Ἐσεῖς ὅμως εἶστε τόσο χαϊβάνια, πού, ἂν ἡ βλακεία σας (γιὰ νὰ μὴν μεταχειριστῶ ἄλλη λέξη) ἦταν βιολί, θὰ ἤσασταν βιρτουόζοι. Ἔτσι κι ἐγὼ προχωρῶ ἀκάθεκτος, καλόβολοι ρωμιοί μου, σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς. Ξεκινώντας ἀπὸ τὴ διδασκαλία τῆς ἱστορίας σας, ἐξακολουθῶ νὰ συντηρῶ καὶ νὰ ἐπαυξάνω τοὺς μύθους ποὺ ὡδήγησαν στὴ δημιουργία τοῦ κρατιδίου, «γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν Πίστη τὴν Ἁγία». Σύντομα δὲ θὰ δῆτε καὶ ἁγιοποιημένους τοὺς ἥρωες τοῦ ἔθνους σας. Ὄχι, δὲν μιλάω γιὰ τὸν Παπαφλέσσα, τὸν Διάκο ἢ τὸν Βλαχάβα, Θεὸς φυλάξοι! Τρελλὸς εἶμαι νὰ αὐτοχειριαστῶ, ξυπνώντας μέσα σας τὸν Λεωνίδα; Μιλάω φυσικὰ γιὰ τὸν Γρηγόριο τὸν E´ καὶ τὸν Π. Πατρῶν Γερμανό, ἀσχέτως ἂν ἔβριζαν καὶ ἀφώριζαν τοὺς ἐξεγερμένους. Πῶς νὰ τὸ κάνουμε δηλαδή; καὶ ἡ Ἐπανάσταση θέλει τὸν Γερμανό της! Μὲ τὴ φόρα ποὺ ἔχω πάρει, μέχρι καὶ στὸν Μαυροκορδᾶτο μπορεῖ νὰ βάλω φωτοστέφανο. Ἔτσι θὰ τοὺς ἀποκαταστήσω πλήρως στὶς σελίδες τῆς ἱστορίας, τὴν ὁποία θὰ σᾶς ἐπιβάλω νὰ διαβάζετε, χωρὶς νὰ ἀμφισβητῆτε. Δὲν θέλω νὰ μοῦ κουράζεστε ἐρευνώντας τὸ παρελθόν σας. Ἀφήστε σὲ μένα τὸ βάρος τῆς ἱστορικῆς κληρονομιᾶς σας. Ἔχω ἀρκετὰ γερὲς πλάτες γιὰ νὰ τὸ σηκώσω καὶ ἀρκετὰ γερὸ στομάχι γιὰ νὰ τὸ χωνέψω. Τουλάχιστον ἔτσι νομίζω... Γιατί, κακὰ τὰ ψέματα, ὅσες φορὲς ἔχω δεῖ στὸν τρισκατάρατο «Δαυλὸ» ἄρθρα γιὰ τὰ πραγματικὰ παρασκήνια τῆς νεώτερης ἱστορίας, ὅπως ἐκεῖνο τὸ «Προδομένο Εἰκοσιένα», μοῦ ἔρχονται κάτι ἐνύπνιες στομαχικὲς καοῦρες, ποὺ μὲ σακατεύουν. Πρόσφατα τὸ εἶδα καὶ ἐξώφυλλο στὶς λαϊκὲς ἀπομιμήσεις τοῦ βδελυροῦ «Δαυλοῦ». Εὐτυχῶς ποὺ ὑπάρχουν κι αὐτοὶ ποὺ μὲ τὶς εὐλογίες μου τοὺς ταράζουν στὸ πλιάτσικο καὶ εὐφραίνομαι λιγάκι. Αὐτὲς τὶς μέρες, ἐν ἀναμονῇ τῆς ἐπετείου τῆς Ἅλωσης, θὰ ρίξω πάλι στὴν πιάτσα τὰ γνωστὰ σλόγκαν περὶ «θελήματος Θεοῦ», «πάλι μὲ χρόνους μὲ καιρούς», «κόκκινης μηλιᾶς», γιὰ νὰ ἔχετε κάτι νὰ ἀσχολῆστε, ὅσοι ἐνδιαφέρεστε. Ὅσο γιὰ τὸν Παλαιολόγο, ἀφήστε τον ἐκεῖ μαρμαρωμένο, νὰ σιωπᾷ καὶ νὰ σκουριάζῃ στὴν πιὸ ἀθέατη πλευρὰ τῆς πλατείας Μητροπόλεως. Διότι τρέμω στὴν ἰδέα ὅτι, ἂν ζωντάνευε, θὰ ἄφηνε τὸ ξίφος του καὶ θὰ μὲ ἔπαιρνε στὸ κυνήγι μὲ τὸ Σάρωθρον