Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΕ ΤΟ ΜΕΤΡΟ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ Ἡ ἡμερήσια πορεία 150 χλμ. (!) τῶν 11 μαθητῶν καὶ ἡ ἀνύπαρκτη «γενέτειρα» πόλη Ναζαρέτ... Ὁ Ἑβραῖος ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Σαμουὴλ καὶ μετά, ὁ Ἑβραῖος τῶν Ἑλληνορρωμαϊκῶν χρόνων μὲ τοὺς ὅρους: «χριστός», «υἱὸς Θεοῦ», «υἱὸς ἀνθρώπου» ὑπονοοῦσε τὸν ἑκάστοτε βασιλέα τοῦ Ἑβραϊκοῦ λαοῦ. Καὶ κάθε φορὰ ποὺ ὑποδουλώνονταν σὲ ξένους λαοὺς, οἱ Ἑβραῖοι στήριζαν τὴν ἀνάκτηση τῆς ἐλευθερίας των στὸ Γιαχβὲ μὲ τὴν ἐλπίδα ἀνάδειξης ἀνδρὸς βασιλέως-σωτῆρος. Ἑπομένως στὰ χρόνια τῆς Ρωμαϊκῆς κατοχῆς εὐνόητο εἶναι, ὅτι εἶχαν ἔντονη αὐτὴ τὴ προσδοκία τοῦ Μεσσία-ΣωτῆραΒασιλιᾶ. Κι ἦταν ἀπόλυτα λογικὸ αὐτὸ σ’ ἕνα ὑπόδουλο λαό, γαλουχημένο μὲ θεοκρατικὲς ἀντιλήψεις. Ἀκόμα κι ἂν ἕνας ἀλλοεθνὴς βασιλιᾶς κατατρόπωνε τὸν λαὸ ποὺ τοὺς εἶχε ὑποδουλώσει καὶ ἀνακτοῦσαν τὴν ἐλευθερία τους, αὐτὸ γι’ αὐτοὺς ἦταν ἀπόφαση τοῦ Γιαχβὲ κι ὁ βασιλιᾶς αὐτὸς ἦταν «Χριστὸς Κυρίου». Ἔχουμε παράδειγμα γιὰ τὸ Βασιλιᾶ τῆς Περσίας, τὸν Κῦρο, ποὺ ὅταν ὑπέταξε τὴν Βαβυλῶνα κι ἄφησε τοὺς Ἑβραίους νὰ γυρίσουν στὴν πατρίδα τους, δὲν δίστασαν νὰ τὸν ἀποκαλέσουν «Χριστὸν Κυρίου»: «Οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεὸς τῷ χριστῷ μου Κύρῳ» (Ἠσαΐας 45, 1). Ἔτσι παρατηροῦμε, ὅτι ὁ πιὸ προσφιλὴς ὅρος στὸ στόμα τοῦ Ἰησοῦ τῶν Εὐαγγελίων, μὲ τὴν ἔννοια τοῦ Μεσσία-Σωτῆρα-Βασιλιᾶ ἀπεσταλμένου τοῦ Γιαχβὲ, ἦταν ὁ «υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου». Στὸ ἄκουσμα αὐτοῦ τοῦ συνθήματος ὁ ὁποιοσδήποτε Ἑβραῖος ἐδονεῖτο ψυχόκορμα ἀπὸ ἄκρατο ἐνθουσιασμό, γιατὶ ἀμέσως τὸ μυαλό του ἔτρεχε στὸ βιβλίο τοῦ «Δανιὴλ» 7, 9: «Ἐθεώρουν ἐν ὁράματι τῆς νυκτὸς καὶ ἰδοὺ μετὰ τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ ὡς υἱὸς ἀνθρώπου ἦν καὶ ἕως τοῦ παλαιοῦ τῶν ἡμερῶν (τοῦ Γιαχβὲ) ἔφθασε καὶ ἐνώπιον αὐτοῦ προσηνέχθη, καὶ αὐτῷ ἐδόθη ἡ ἀρχὴ καὶ ἡ τιμὴ καὶ ἡ βασιλεία, καὶ πάντες οἱ λαοί, φυλαί, γλῶσσαι αὐτῷ δουλεύσουσιν· ἡ ἐξουσία αὐτοῦ ἐξουσία αἰώνιος». Ὁ Δανιὴλ προσδοκᾷ τὴν κατάλυση ὅλων τῶν βασιλείων τῆς γῆς ἀπὸ τὸν Γιαχβὲ καὶ τὴν κυριαρχία τοῦ Ἰσραὴλ ὑπὸ τὴν βασιλεία δικοῦ του ἀνθρώπου.