Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΕ ΤΟ ΜΕΤΡΟ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ Ἡ ἡμερήσια πορεία 150 χλμ. (!) τῶν 11 μαθητῶν καὶ ἡ ἀνύπαρκτη «γενέτειρα» πόλη Ναζαρέτ... Ὁ Ἑβραῖος ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Σαμουὴλ καὶ μετά, ὁ Ἑβραῖος τῶν Ἑλληνορρωμαϊκῶν χρόνων μὲ τοὺς ὅρους: «χριστός», «υἱὸς Θεοῦ», «υἱὸς ἀνθρώπου» ὑπονοοῦσε τὸν ἑκάστοτε βασιλέα τοῦ Ἑβραϊκοῦ λα- οῦ. Καὶ κάθε φορὰ ποὺ ὑποδουλώνονταν σὲ ξένους λαοὺς, οἱ Ἑβραῖοι στήριζαν τὴν ἀνάκτηση τῆς ἐλευθερίας των στὸ Γιαχβὲ μὲ τὴν ἐλπίδα ἀνάδειξης ἀνδρὸς βασιλέως-σωτῆρος. Ἑπομένως στὰ χρόνια τῆς Ρωμαϊκῆς κατοχῆς εὐνόητο εἶναι, ὅτι εἶχαν ἔντονη αὐτὴ τὴ προσδοκία τοῦ Μεσσία-Σωτῆρα- Βασιλιᾶ. Κι ἦταν ἀπόλυτα λογικὸ αὐτὸ σ’ ἕνα ὑπόδουλο λαό, γαλουχημένο μὲ θε- οκρατικὲς ἀντιλήψεις. Ἀκόμα κι ἂν ἕνας ἀλλοεθνὴς βασιλιᾶς κατατρό- πωνε τὸν λαὸ ποὺ τοὺς εἶχε ὑποδουλώσει καὶ ἀνακτοῦσαν τὴν ἐλευθερία τους, αὐτὸ γι’ αὐτοὺς ἦταν ἀπόφαση τοῦΓιαχβὲ κι ὁ βασιλιᾶς αὐτὸς ἦταν «Χριστὸς Κυρίου». Ἔχουμε παράδειγμα γιὰ τὸ Βασιλιᾶ τῆς Περσίας, τὸν Κῦρο, ποὺ ὅταν ὑπέταξε τὴνΒαβυλῶνα κι ἄφησε τοὺς Ἑβραίους νὰ γυρί- σουν στὴν πατρίδα τους, δὲν δίστασαν νὰ τὸν ἀποκαλέσουν «Χριστὸν Κυ- ρίου»: «Οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεὸς τῷ χριστῷ μου Κύρῳ»(Ἠσαΐας 45, 1). Ἔτσι παρατηροῦμε, ὅτι ὁ πιὸ προσφιλὴς ὅρος στὸ στόμα τοῦ Ἰησοῦ τῶν Εὐαγγελίων, μὲ τὴν ἔννοια τοῦ Μεσσία-Σωτῆρα-Βασιλιᾶ ἀπεσταλμένου τοῦ Γιαχβὲ, ἦταν ὁ «υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου». Στὸ ἄκουσμα αὐτοῦ τοῦ συνθή- ματος ὁ ὁποιοσδήποτε Ἑβραῖος ἐδονεῖτο ψυχόκορμα ἀπὸ ἄκρατο ἐνθου- σιασμό, γιατὶ ἀμέσως τὸ μυαλό του ἔτρεχε στὸ βιβλίο τοῦ «Δανιὴλ» 7, 9: «Ἐθεώρουν ἐν ὁράματι τῆς νυκτὸς καὶ ἰδοὺ μετὰ τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρα- νοῦ ὡς υἱὸς ἀνθρώπου ἦν καὶ ἕως τοῦ παλαιοῦ τῶν ἡμερῶν(τοῦ Γιαχβὲ) ἔφθασε καὶ ἐνώπιον αὐτοῦ προσηνέχθη, καὶ αὐτῷ ἐδόθη ἡ ἀρχὴ καὶ ἡ τιμὴ καὶ ἡ βασιλεία, καὶ πάντες οἱ λαοί, φυλαί, γλῶσσαι αὐτῷ δουλεύσουσιν· ἡ ἐξουσία αὐτοῦ ἐξουσία αἰώνιος».Ὁ Δανιὴλ προσδοκᾷ τὴν κατάλυση ὅλων τῶν βασιλείων τῆς γῆς ἀπὸ τὸν Γιαχβὲ καὶ τὴν κυριαρχία τοῦ Ἰσραὴλ ὑπὸ τὴν βασιλεία δικοῦ του ἀνθρώπου.