σμοῦ τῆς Ἑλλάδος μὲ δημητριακά. Δύο τρόποι σκέψεως ἀπολύτως ἄνόμοιοι. Καὶ ἄν «ταυπτόν ἐστι νοόειν τε καὶ εἶναι», κατὰ τὸ ἔξοχο ἀπόσπασηια τοῦ Παρμενίδη, ἡ περὶ τῶν τρωἰκῶν' «νόησις» τῶν Ἑλλήνων εἶναι ἡ ἴδια ἡ χρύση τῶν Ἑλλήνων, ἡ ἀντιλογοκρατική, ἡ ἡρωϊκὴ, ἡἣ ἀντιοικονομπστι κή, ἡ ἴδια ἡ τιμή σὰν ἑλληνικὴ ἰδεωλιστικὴ ἀξία, ποὺ εἶναι αὐτάρικης καὶ αὐτοδύναμη, χωρὶς νὰ χρειάζεταὶ οἰκονομπκοὺς καὶ ἐξουσιασπικούς συσχετισμοὺς γιὰ νὰ «δικαιωθῆν, νὰ ἀποκτήση λόγον ὑπάρξεως. Καὶ ταυτόχρονα: ἡ πιερὶ τῶν τρωϊκῶν «νόησις» τῆς Λοφοκραπτίας εἶναι ἡ ἴδια ἡ φύση τῆς Λογοκρατίας ἡ ὑλιστκή, ἡ ἐμίπορική, ἡ οσκοπιίθετικὴ, ἡ ἄτιμηῃ καὶ ἄνανδρη καὶ ἀν - υπερήφανη, Ναὶ, ἡ ἑρμηνεία τῶν γεγονότων δὲν εἶναι τίποτε. ἄλλο παρὰ ἕνας αὐτοχαρίαικτηρισμὸς ἐκείνου ποὺ τὴν κάνει... Γ τὰ τὴν Ἑλένη, καὶ μόνο γι αὖἐκσοραιπεία καὶ τήν, ἔκαναν τὴν τὸν πολύχρονο καὶ αἱματηρὸ πόλεμο τῆς Τροίας οἱ Ἕλληνες, Γι αὐτήν, γιὰ τὴν ἐπανακρορά της στὴν Ἑλλάδα, γιὰ τὴν τιμωρία τῶν ὑθριστῶν ἠπαγω γέων της καὶ γιὰ τὴν ἀποκατάσπασῃ τῆς προσθληθείσης ἑλληνικῆς τιμῆς ξεκίνησαν ἀπ ὅλο τὸν ἑλληνικὸ κόσμο οἱ ὡραῖοι ἥρωος ̓Αχαιοί, γιὰ ν ̓ ἀφήσουν τὰ κορμιά τοὺς στὶς ὑιπώρετες τῆς Ίδης ἢ γιὰ νὰ ἐπιστρέψουν γέροντες πιὰ κι ἀπόμαχοι οτὰ σιπηππκὰ τους, Αὐτὴ εἶναι ἡ μοναδικὴ αὐτίαι τῶν τρωϊκῶν γιὰ τὴν ἑλληνικὴ ἀιντίληψη, ---ἀπὸ τὸν Ὅμηρο μέχρι τὸ τέλος τῆς κλασσικῆς καὶ ἑλιληνιστικῆς ἐποχῆς--- γιὰ τὶς ὁκατοντάδες γενεὲς τῶν Ἑλλήνων μαθητῶν, ποὺ μορφώνονταιν μὸ μοναδικὸ ἀναγνωσματάριότους τὴν ̓Ιλιάδα καὶ τὴν ̓Οδύσσενα. "ἝἛλλληνας, Δὲν θρέθηκε οὔτε ἕνας ἕως ὅτου ἡ ἑλληνικὴ σκέψη ἀραίση νὰ νοθεύεια «ἀπὸ τὸ πνεῦμα τῆς Λο: γοκρατίας, ποὺ νὰ ἑρμηνεύση ἀλλιῶς τὸν παιλιὸν αὐτὸ πόλεμο. Καὶ ἔρχοννα. μετὰ οἱ λογοκράτες ἱστορικοὶ καὶ πάσης κατηγορίας διανοούμενοι νὰ ἐξηγήσουν τὴν τρωϊκὴ «ὀκστρατεία σὰν ὀπιχιείρηση μὲ οἰκονομικοὺς (καὶ ἐξουσιαστικοὺς οπτόχους, σὰν πόλεμο μὲ ἀντισεημενικὸ σικοπὸ τὴν διάνοιξη τῆς θαλάσσιας ὁδοῦ πρὸς τὰ οπτοπαρα γωγικὰ παράλια τοῦ Εὔξεινου Πόντου καὶ τὴν ἀσφάλεια τοῦ ἐφοδια- Παλαιὰ Διαθήκη προοτάζει: «ὀφθαλμὸν ἀντὶ ὀφθαλμοῦ καὶ ὀδόντα ἀντὶ ὀδόντος». Καὶ ἡ Καινὴ Διαθήκη προστάζει: νὰ οτρέφης καὶ τὸ δεξιὸ μάγουλο ο) ὄποιον σὲ Χαστουικίζει στὸ ἀριστερό, Δὸν ὑπάρκχει καμμαὰ διαφορὰ ἀνάμεσα στὶς δύο αὖ τές, φαινομενικὰ ἀντίθετες, προσταγός: Καὶ οἱ δύο δὲν ἐνδιαφέρονται καθόλου, ἄν ἡ ἐξόρυξη τοῦ ὀφθαλιμοῦ ἤ ὀδόντος καὶ τὸ ράπισγα εἶναι δίκατα' ἤ ἄδικα. Αὐτὸ ὅμως ---καὶ μόνον αὐὖτό--θὰ ἐνδέχκφερις ἀπόλυπα τοὺς “Ειλληνες, π.χ. τὸ Σωκιοάτη, ποὺ θὰ χαρακτήριζε κάθε τι, ποὺ «χωρίζεται, δικαιοσύνης», «πανουργία οὐ σοφία». Ἑπομένως, καὶ τὴν ἄδικη «ἐκδίκηση» ἤ τὴν ἄδικη ὑποταγή, τὴν αὐτοσυινντρα. θή. Ἡ ἑθραϊκὴ σκέψη δὲν ἔχει μέτρο, εἶναι ἤ τοῦ ὕψους ἤ τοῦ θάθους: