Η ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΟΥ «ΟΥΔΟΥ» Ἢ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΜΕΤΡΟΥ Γιατί ἐκφυλίσθηκε ἡ σύγχρονη Τέχνη ™τὸ 236-237 τεῦχος τοῦ «Δαυλοῦ» μιλώντας γιὰ Τέχνη καὶ εἰδικὰ γιὰ τὸν Ὑπερρεαλισμό, ἀναφέραμε κάποια ἑλληνικὰ ὅρια ποὺ ἂν ξεπεραστοῦν χάνει ἡ Τέχνη τὴν ἰδιότητά της νὰ εἶναι Τέχνη. Μὰ τὰ ὅρια αὐτά, ἂν παρατηρήσουμε προσεκτικά, θὰ δοῦμε ὅτι δὲν εἶναι μόνον στὴν Τέχνη εἴτε ζωγραφική, ποίηση, γλυπτική, ἀρχιτεκτονική εἴτε θέατρο εἶναι αὐτή, ἀλλὰ σὲ ὅλες τὶς πολιτισμένες ἀνθρώπινες ἐνέργειες καὶ μάλιστα μέσα σὲ ἄγραφους νόμους καὶ θεσμούς, ποὺ βγαίνοντας ἀπ’ αὐτὰ τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ ὅρια, ἀμέσως ὅλες αὐτὲς οἱ πολιτισμένες ἀνθρώπινες ἐνέργειες χάνουν αὐτοστιγμεὶ τὴν ἁρμοδιότητά τους κι ἔτσι, βλέπουμε μία αἰσθητικὴ χωρὶς τὴν ὡραιότητά της, μιὰ κοινωνικὴ πρόνοια δίχως ἀνθρωπιά, μιὰ δικαιοσύνη ἄδικη, μιὰ πολιτικὴ μεταλλαγμένη σὲ ξεκαθάρισμα λογαριασμῶν γκάκστερς, μία λεκτικὴ ὀμορφιὰ μεταλλαγμένη σὲ ἀσχήμια, μιὰ ἀρχιτεκτονικὴ μεταλλαγμένη σὲ ἐπικείμενον ὁμαδικὸ τάφο καὶ σὲ τόσα ἄλλα, ποὺ περνώντας αὐτὰ τὰ ἑλληνικὰ ὅρια, δείχνουν μιὰ ἀρρωστημένη κατάσταση μέχρι καὶ κάποιες φορὲς κάτι ἐπικίνδυνο. Στὴν ἑλληνικὴ ὑπάρχει μία ὡραία λέξη: ἡ λέξη Οὐδός, ποὺ θὰ πῇ κατώφλι καὶ ποὺ μεταφορικὰ χρησιμοποιεῖται σὲ ἀρκετοὺς τομεῖς, γιὰ νὰ δείχνῃ τὰ ὅρια ἀντοχῆς κάποιου πράγματος ἢ τὰ ὅριά του, ποὺ γιὰ κανέναν λόγο δὲν πρέπει νὰ ξεπεραστοῦν. Παραδείγματος χάριν ὁ φαρμακευτικὸς οὐδὸς ἑνὸς φαρμάκου, ὥστε νὰ ὠφελῇ καὶ νὰ μὴν βλάπτῃ, εἶναι λένε οἱ εἰδικοὶ μέχρι αὐτὴ τὴν ποσότητα· μετὰ εἶναι ἐπικίνδυνο μέχρι καὶ θανατηφόρο. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει στὴν Τέχνη ἀλλὰ καὶ στοὺς θεσμοὺς καὶ παρατηρώντας προσεκτικὰ τότε διακρίνουμε αὐτὸν τὸν ἄγραφο μὰ παντοδύναμο ἑλληνικὸ οὐδό, ποὺ στὸ ξεπέρασμά του ὅλα μεταπέφτουνε στὸ ἀντίθετό τους. Μὴ στολίζῃς μὲ φτειασίδια τὸ θάνατο ¢ύο ἁπλᾶ παραδείγματα θὰ φέρω μόνο πάνω σ’ αὐτόν. Τὸ ἕνα ἀφορᾷ στὴν πρώτη περίπτωση, δηλαδὴ αὐτὴν τῆς λειψῆς Τέχνης. Βρισκόμουνα στὴν πλατεία Κοτζιᾶ ἀπέναντι ἀπὸ τὸ παλιὸ Δημαρχεῖο τῆς Ἀθήνας, μπροστὰ σὲ ἕνα τεράστιο γλυπτὸ ποὺ μ’ εἶχε προβληματίσει. Δίπλα του τότε εἶχε πλησιάσει ἕνας κύριος μὲ τὴν ἐγγονιά του. Ἀκούω τότε