H K I N H ™ I ™ T ø N I ¢ E ø N H K I N H ™ I ™ T ø N I ¢ E ø N ΚΟΡΝΗΛΙΟΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ, Ὁ «Πολιτικὸς» τοῦ Πλάτωνα Ἤδη στὶς σελίδες τοῦ «Δαυλοῦ» ἔχουν παρουσιαστῆ ἀτόφιες βασικὲς θέσεις τοῦ κορυφαίου αὐτοῦ Ἕλληνα, οἱ ὁποῖες ἅπτονται ἐπίκαιρων θεμάτων διαχρονικῆς ἰσχύος, ὅπως ἡ ἐπιστήμη, ὁ πολιτισμός, ἡ φιλοσοφία, ἡ ἱστορία, ἡ γλῶσσα, ὁ ἑλληνισμὸς κ.λπ., καθὼς καὶ οἱ συνημμένες τους παράμετροι. Στὸ παρουσιαζόμενο βιβλίο παρατίθενται τέσσερις πολυσήμαντοι διάλογοι τοῦ Καστοριάδη μὲ ἰσάριθμους ἐπιφανεῖς διανοουμένους· τὸν ποιητὴ Ὀκτάβιο Πάζ, τὸν ψυχαναλυτὴ ΖάνΛὺκ Ντοννέ, τὸν βιολόγο Φρανσίσκο Βαρέλα καὶ τὸν μαθηματικὸ Ἀλαὶν Κόν. Πρόκειται γιὰ προτάγματα σοφίας, τὰ ὁποῖα ξεπηδοῦν μέσα ἀπὸ θαυμάσιους διαλόγους κριτικῆς ἀνταλλαγῆς καὶ ἀντιπαράθεσης θέσεων καὶ ἰδεῶν, ὅπου θίγονται θέματα πολιτικῆς, κοινωνιολογίας, ἀνθρωπισμοῦ, θρησκείας, φυσικῆς, βιολογίας, ψυχολογίας καὶ πολλὲς ἄλλες ἐνδιαφέρουσες θεματικὲς διερευνήσεις. Ἄν καὶ φιλοσοφικός, ὁ λόγος τοῦ κειμένου εἶναι ρευστός, προφορικὸς καὶ πολὺ ἁπτός, ὥστε νὰ γίνεται εὐκόλως ἀντιληπτὴ ἡ νοηματική του διάσταση ἀπὸ κάθε ἀναγνώστη. Τὸ καταπληκτικὸ μὲ τὸν ἀείμνηστο φιλόσοφο εἶναι, ὅτι ὄχι μόνον διαθέτει ἔντονη περιέργεια γιὰ ὅλους τοὺς τομεῖς γνώσης, ἀλλὰ κυρίως ὅτι διακατέχεται ἀπὸ τὴν φιλοσοφικὴ ἀποφασιστικότητα νὰ στοχάζεται ὁτιδήποτε μπορεῖ νὰ νοηθῇ. Ὁ πραγματισμός του εἶναι καταλυτικὸς ὡς πρὸς τὴν ἀδογμάτιστη κριτικὴ τῶν πάντων καὶ ἡ διαλεκτική του ἀναδεικνύεται διεισδυτικὴ καὶ δημιουργικὴ στὴν προσέγγιση καὶ παρουσίαση ἰδεῶν, ποὺ ἐν τέλει λειτουργοῦν παραγωγικὰ (μὲ τὴν ἔννοια τῆς παραγωγῆς καὶ ὄχι τῆς θετικότητος ἢ ἀρνητικότητος) σὲ λιγώτερη ἢ περισσότερη συνάρτηση μὲ τὴν ἴδια τὴ ζωή μας καὶ τὸ περιεχόμενο αὐτῆς. Οἱ καστοριαδικὲς διατυπώσεις γιὰ ἕνα σωρὸ ἐνδιαφέροντα στοιχεῖα τῆς συγχρονικῆς καὶ διαχρονικῆς μας πραγματικότητος μποροῦν νὰ διαφωτίσουν ἐπαρκῶς καὶ κριτικῶς κάθε ἑρμηνεία τοῦ εἶναι καὶ τοῦ γίγνεσθαι διαμέσῳ τοῦ θετικοῦ (ἐκ τῆς θέσεως) λόγου. Ἡ προσεγμένη μετάφραση ἀπὸ τὴν γαλλικὴ στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶναι τῆς Εὔης Καρα- ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΩΝΑΣΗΣ: Ἡ Ἑλλάδα τρώει τὰ παιδιά της Θρυλικὴ ἑλληνική-ἑλληνικώτατη μορφή, καταγωγῆς Ἰωνικῆς. Ἔφερε μέσα του ὅλα ἐκεῖνα τὰ στοιχεῖα τοῦ ἀρχαίου Ἕλληνα ἐφοπλιστοῦ, ὁ ὁποῖος διακινοῦσε τὸ ἐμπόριο τῆς Μεσογείου, ἀλλὰ ὄχι ἐμπόριο τσιφούτικο,οἰκονομικοποιημένο αἰσχρά, παρὰ πρώτιστα κουβάλημα πολιτισμοῦ, ἤθους, γενναιότητας, ὅπως τὰ ἀπομεινάρια τῆς μεγάλης Ἀρχαίας Τέχνης μαρτυροῦν, ποὺ ἡ ψυχοπαθολογικὴ ἑβραιοχριστιανικὴ ψυχὴ ἀσυγχώρητα κατέσπασε καὶ κατασπάζει. Ἀλλοιώνουν αὐτὸν τὸν φωτεινὸ κόσμο, γιατὶ στὸ φῶς του τρέμουν. Ὁ Γιαχβὲ εἶναι ὁ μεγαλύτερος διώκτης του, τοὺς ὁποίους αὐτοὺς ἀπηνεῖς διῶκτες μας, κατόπιν διεθνοῦς ἐπικρατήσεώς των... ὑμνοῦμεν. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ ἡ Ἑλλάδα τρώει τὰ παιδιά της. Ἀκόμα τὸ λέει καὶ ἡ σημερινὴ διεθνὴς πληροφόρηση γιὰ τὸ φωτεινὸ μυαλὸ τῶν Ἑλλήνων τῆς διασπορᾶς. Ὁ Ὠνάσης ἦταν Ἕλληνας μὲ ὅλη τὴ σημασία τῆς λέξης καὶ καταμεσῆς τοῦ ὀργιάζοντος καπιταλισμοῦ, αὐτὸς ἐπέβαλε στοὺς διεθνεῖς οἰκονομικοὺς κύκλους τὴν προσωπικότητά του. Διεθνεῖς μορφὲς τῆς ἐπιστήμης, τῆς Τέχνης καὶ τῆς κοινωνίας γενικῶς, γοητευμένοι ἀπὸ τὸν χαρακτῆρα, τὸν τύπο του, ἔσπευδαν νὰ τὸν τιμήσουν σὲ ἐπίπεδο πέραν καὶ ἔξω τῆς τετρημμένης οἰκονομίας. Ἦταν ρηξικέλευθος ἀλλὰ συγχρόνως καὶ εὐαίσθητος ἄνθρωπος, γλεντζὲς καὶ ἐπαναστάτης· δὲν χαμπάριαζε τοὺς τύπους καὶ τὴν σαθρὴ ψευτοκουλτούρα. Ἡ ἐπαφή του μὲ τὴν καθημερινότητα καὶ τὴν πραγματικότητα τὸν γέμιζε ὑγιῆ πεποίθηση καὶ ἔδινε ἕνα νόημα ἀνθρωπιᾶς καὶ μεγαλείου στὸ σκοτεινὸ καὶ ἀπρόσωπο χρῆμα, ποὺ δυναστεύει. Μύριζε Ὠνάσης... Αὐτὰ ὅμως δὲν τοὺς ἄρεσαν καὶ κάποια στιγ-