ΔΑΥΛΟΣ/246, Ἰούνιος 2002 15913 τήσουμε τοὺς ἀγῶνες μέσα στὸν ἑλλαδικὸ ἱερὸ χῶρο τῆς Ὀλυμπίας ἔτσι ἁπλοῦς καὶ τίμιους, ὅπως ἦταν στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα. Εὐχαριστῶ γιὰ τὴν φιλοξενία Δημήτριος Χαρ. Σταμπέλος Πολιτικὸς Ἐπιστήμων - Δικηγόρος, Ἀθήνα Δημογραφικὴ καὶ ψυχοπνευματικὴ γενοκτονία τῶν Ἑλλήνων Κύριε Λάμπρου, Μὲ ἀφορμὴ τὰ ὅσα ἐγράφησαν στὸ 224ον τεῦχος τοῦ «Δαυλοῦ» (Ἀπρίλιος 2002) γύρω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, τὴν Βίβλο καὶ τὸν Χριστιανισμό, θέλω νὰ προσθέσω τὰ ἑξῆς: Πέρα ἀπὸ τὶς καταστροφὲς ποὺ προκάλεσαν ἀπὸ κοινοῦ στρατός, πιστοὶ καὶ ρασοφόροι στὰ ἑλληνικὰ ἔργα καὶ τὶς σφαγὲς ἀνυπολόγιστων χιλιάδων Ἑλλήνων, πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ ἀναφέρουμε καὶ τὰ ψυχολογικὰ ἐπακόλουθα, καθὼς καὶ τὸ δημογραφικὸ κατρακύλισμα. Μὲ τὸ νὰ χριστιανέψουν μὲ τὴ βία τῶν νόμων καὶ τοῦ σπαθιοῦ οἱ Ἕλληνες, σὲ λίγα χρόνια ἔπαψαν νὰ αἰσθάνωνται Ἕλληνες, γιατὶ ἔγιναν Χριστιανοί. Ἀκολουθώντας τὸ παράγγελμα καὶ τὶς συμβουλὲς τοῦ Σαοὺλ νὰ μὴν παντρεύωνται, ὅλο τὸ ἀρσενικὸ στοιχεῖο πανικόβλητο τρύπωσαν σὲ σπηλιὲς καὶ μοναστήρια γιὰ νὰ μὴν κολαστοῦν μὲ τὸ νὰ βλέπουν γυναῖκες, καὶ ἀφήνοντας ἔτσι ἀφ’ ἑνὸς μὲν ὅλα τὰ θηλυκὰ ἀνύπαντρα καὶ ἀφ’ ἑτέρου τὴν πατρίδα Ἑλλάδα γυμνὴ ἀπὸ κέρβερους - φρουρούς. Ὅσο γιὰ τὴ «Δευτέρα Παρουσία» αὐτὴ βρίσκεται ἤδη ἐν ἐξελίξει καὶ λέγεται ἐπανελλήνιση· εἶναι ἡ δεύτερη παρουσία τοῦ ἀρχαίου Ἑλληνικοῦ Πνεύματος, τὸ ὁποῖο, ἂν καὶ θάφτηκε ἀπὸ τὰ βιβλικὰ σκότη, ποτέ του δὲν πέθανε καὶ ὁσονούπω θὰ μεσουρανήσῃ. Τὸ ζητεῖ ὁ πλανήτης μας, ἡ ἀνθρωπότης, ἡ Ἱστορία, οἱ θεοὶ καὶ οἱ ἀθάνατοι ἥρωες τῆς Ἑλλάδος. Μετὰ τιμῆς Μίνως Κουρνιανὸς Νέα Ὑόρκη Συνεχεῖς ὑπομνήσεις γιὰ τὸ δράμα τῆς Κύπρου Ἀγαπητὸ περιοδικό, Θὰ ἤθελα νὰ σᾶς συγχαρῶ τόσο γιὰ τὴν ὕλη σας ὅσο καὶ γιὰ τὸ ἐλεύθερο καὶ ἀνεξάρτητο πνεῦμα, τὸ ὁποῖο σᾶς διακατέχει. Εἶναι πολὺ δύσκολο στοὺς πνευματικὰ χαλεποὺς καιρούς μας νὰ βρίσκεται ἕνας σταθερὸς φάρος, ποὺ νὰ ἐκπέμπῃ δέσμες πνευματικοῦ φωτὸς καὶ νὰ κατευθύνῃ ἢ νὰ προειδοποιῇ τὶς τυχὸν περαστικὲς «ψυχὲς» μέσα ἀπὸ τὶς ξέρες καὶ τὰ ἀπότομα βράχια, τὰ ὁποῖα ἐλλοχεύουν καὶ καραδοκοῦν γιὰ νὰ τσακίσουν ἀλύπητα αὐτὲς τὶς «ψυχὲς» ποὺ δὲν θὰ προσέξουν. Θὰ ἤθελα νὰ ἐπισημάνω στὸ περιοδικό μας τὴν ἀπουσία ἄρθρων γιὰ τὴν πολύπαθη καὶ βασανισμένη Κύπρο μας, τῆς ὁποίας τυγχάνω κάτοικος ἐπὶ μία σχεδὸν δεκαετία καὶ εἰδικώτερα γιὰ τὴν καταστροφή, τὴν ἐκποίηση τῶν θησαυρῶν τῆς ἑλληνοκυπριακῆς γῆς, ἡ ὁποία διατηρεῖ συνεχῆ παράδοση χιλιάδων ἐτῶν ἀδιάκοπης ἑλληνικῆς παρουσίας. Κάθε μέρα ἡ ἐνατένιση τῆς τουρκικῆς τεράστιας σημαίας, ἡ ὁποία βρίσκεται «ζωγραφισμένη» ἐπάνω στὸ βουνὸ τοῦ Πενταδάκτυλου· ἡ συνεχὴς εἰκόνα τῆς διαχωριστικῆς γραμμῆς τοῦ αἴσχους μὲ τὰ κατεχόμενα ἐδάφη μας νὰ τὰ πατάῃ, νὰ τὰ νέμεται, νὰ τὰ γεύεται ὁ Τοῦρκος κατακτητὴς καὶ ἡ καθημερινὴ φωνὴ τοῦ μουεζίνη εἶναι συνεχεῖς ὑπενθυμίσεις στὶς ψυχές μας νὰ μὴν ξεχνᾶμε αὐτὸν τὸν τόπο. Σᾶς εὐχαριστῶ γιὰ τὴν φιλοξενία σας Νικόλαος B. Μπολγούρας Λευκωσία, Κύπρος Οἱ «Ἕλληνες - σκυλιὰ» κατὰ Ματθαῖον καὶ Μᾶρκον Ἀγαπητὲ κ. Λάμπρου, Ἕνα χαρακτηριστικὸ ἀπόσπασμα τῆς Καινῆς Διαθήκης ἔχει ὑποπέσει στὴν ἀντίληψί μου: Πρόκειται γιὰ τὸ IE´, 21-28 τοῦ κατὰ Ματθαῖον (ἐλπίζω νὰ φαίνεται ἡ φωτοτυπία ποὺ σᾶς ἐπισυνάπτω). Μιὰ Χαναναία πάει στὸν Ἰησοῦ καὶ τοῦ ζητάει νὰ βγάλῃ ἕνα δαιμόνιο ἀπὸ τὴν κόρη της. Αὐτὸς τῆς ἀπαντᾷ, ὅτι εἶναι σταλμένος μόνο γιὰ τὰ ἀπολωλότα πρόβατα τοῦ Ἰσραὴλ καὶ πὼς δὲν εἶναι σωστὸ νὰ λάβῃ τὸ ψωμὶ τῶν παιδιῶν του καὶ νὰ τὸ ρίξῃ στὰ σκυλιά. Τὴν ἴδια ἱστορία περιγράφει κι ὁ Μᾶρκος (Z.24-30), ἀλλὰ εἶναι πιὸ διαφωτιστικὸς σχετικὰ μὲ τὴν καταγωγὴ τῆς γυναικός. Εἶναι Ἑλληνίς· Συροφοινίκισσα! Ἡ νεοελληνικὴ