ΔΑΥΛΟΣ/246, Ἰούνιος 2002 15915 Ἡ κατάργηση τῶν τόνων καὶ ἡ ἀγλωσσία τῶν Ἑλλήνων Κύριε διευθυντά, Σήμερα τὸ πρωὶ (05.04.2002) διάβασα τὸ περιοδικό σας, τὸ ὁποῖο δανείστηκα ἀπὸ ἕνα συνάδελφο. Τὸ ἀπόγευμα ἔσπευσα νὰ τὸ ἀγοράσω, ἂν καὶ τὸ μεγαλύτερο μέρος του μοῦ ἦταν ἤδη γνωστό, γιατὶ πιστεύω ὅτι προσπάθειες σὰν κι αὐτὴ πρέπει νὰ ἀνταμείβωνται, ἔστω κι ἂν δὲν συμφωνῶ στὸ σύνολο τῶν περιεχομένων ἢ περιμένω νὰ διασταυρώσω περαιτέρω τὰ γραφόμενα καὶ μὲ ἄλλες πηγὲς προτοῦ τὰ ἐνστερνισθῶ. Ἡ χρήση τοῦ πολυτονικοῦ σὲ σημερινοῦ ἐνδιαφέροντος κείμενα, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸ περιεχόμενο, πιστεύω ὅτι θὰ βοηθήσῃ τοὺς νεώτερους νὰ κατανοήσουν τὰ παλαιότερα κείμενα ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸν προτεινόμενο τρόπο διδασκαλίας τους ἀπὸ τὴν ἐπίσημη πολιτεία. Προσωπικὰ μετὰ τὸ 1974, ὄντας ἀκόμα φοιτητὴς τοῦ ΕΜΠ, γράφω σὲ ἀτονικὸ σύστημα, γιὰ λόγους ποὺ προσωπικὰ καὶ μόνο πιστεύω ὀρθοὺς (δὲν ἀπαιτῶ ἀπὸ κανένα νὰ τοὺς ἀσπασθῇ). Νικόλαος Γ. Στεργίου Μηχανολόγος Μηχανικὸς - Μηχανικὸς Λογισμικοῦ [Σημ.: Περὶ τῆς ἀγλωσσίας τοῦ σημερινοῦ Ρωμιοῦ ποὺ ἐπῆλθε συνεπείᾳ τῆς βίαιης ἀλλοιώσεως τῆς ἑλληνικῆς γραφῆς ἀπὸ τὸν ἐξουσιασμό, βλ. «Ὁ “περιττὸς φόρτος” στὴ γραφὴ καὶ ἡ κατάργηση τῶν τόνων καὶ πνευμάτων» στὸ «Δ», τ. 231, Μάρτιος 2001, σελ. 14825-7]. Οἱ ἐθνικὲς γλῶσσες, οἱ Ἱσπανοὶ καὶ οἱ Ρωμιοὶ Ἀγαπητὲ κ. Λάμπρου, Εἶμαι ἀναγνώστης τοῦ «Δαυλοῦ» σχεδὸν ἀπὸ τὸ ξεκίνημά του, ὅμως πρακτικὰ καὶ διὰ μέσου τῆς στήλης τῶν ἀναγνωστῶν μοῦ δίδεται πρώτη φορὰ ἡ εὐκαιρία νὰ ἐπικοινωνήσω μὲ τὸ καταπληκτικὸ αὐτὸ ἔντυπο, ποὺ προάγει ἀνυπερθέτως τὸ Ἑλληνικὸ Ἰδεῶδες, τὸ μεγαλεῖο καὶ τὴν φλόγα τοῦ Ἑλληνικοῦ Πνεύματος καὶ εἶναι πραγματικὰ πρῶτο στὸν ἀγῶνα τῆς κατοχύρωσης τοῦ πνεύματος αὐτοῦ καὶ τῶν ἰδεωδῶν του. Ἔρχομαι στὸ θέμα μου: Στὰ πλαίσια τῶν τουριστικῶν μου ἐπαγγελματικῶν καθηκόντων καὶ ἀφοῦ τελειώσανε οἱ ἐπαγελματικές μου ὑποχρεώσεις ἀποφάσισα νὰ ἐπισκεφθῶ ὅσα περισσότερα ἀξιοθέατα μποροῦσα καὶ σχεδὸν ὅλα τὰ Μουσεῖα τῆς Ἱσπανίας. Στὸ σχετικὰ ἐνδιαφέρον λοιπὸν ἱστορικὸ μουσεῖο τῆς τουριστικώτερης καὶ ἴσως πλουσιώτερης πόλης τῆς Ἰβηρικῆς, ὑπάρχει μία ἀξιόλογη καὶ ἀρκετὰ μεγάλη βιβλιοθήκη, μὲ χειρόγραφα τοῦ 12ου αἰῶνα τῶν κονκισταδόρες (ἀποικιστῶν), λάβαρα, ξίφη καὶ διάφορα ἄλλα, ποὺ ἂν μὴ τὶ ἄλλο ἔχουν τουριστικὸ ἐνδιαφέρον. Καὶ ἐκεῖ ἀρχίζει ἡ μεγάλη ἔκπληξη: Δὲν ὑπάρχει οὔτε μία ἐπεξηγηματικὴ ἐπιγραφὴ σὲ ἄλλη γλῶσσα πλὴν τῆς Ἱσπανικῆς. Ζήτησα ἐξηγήσεις ἀπὸ τὴν Διευθύντρια τοῦ Μουσείου, μία εὐτραφῆ κυρία γύρω στὰ πενήντα, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ συμβαίνῃ κάτι τέτοιο στὴν τουριστικώτερη πόλη τῆς Ἰβηρικῆς. Ὕστερα λοιπὸν ἀπὸ ἕνα δεκάλεπτο ἐντονώτατης λογομαχίας στὴν Ἐσπεράντο καὶ Νοηματική, ἔνοιωσα δίπλα μου τὴν καθόλου διακριτικὴ παρουσία τῶν ἀστυνομικῶν τοῦ Μουσείου, οἱ ὁποῖοι στὴν γλῶσσα τους καὶ σὲ καθόλου φιλικὸ ὕφος μὲ συνώδευσαν καθόλου διακριτικὰ μέχρι τὴν ἔξοδο, ἐνῷ ἡ εὐτραφὴς κυρία μὲ ὀργισμένο ὕφος καὶ ἄπταιστα πλέον ἀγγλικὰ μοῦ φώναξε: «Κύριε βρίσκεστε στὴν Ἱσπανία καὶ ἐδῶ γράφουμε καὶ μιλᾶμε μόνο Ἱσπανικά». Ὀργή, πίκρα, θλίψη, παράπονο καὶ ἕνα μεγάλο, ἕνα τεράστιο γιατί: γιατί οἱ χῶρες ποὺ διδάχθηκαν τὸ φῶς καὶ τὸν πολιτισμό, ἔχουν φτάσει σὲ αὐτὰ τὰ ἐπίπεδα, νὰ ὑπερασπίζωνται μὲ τέτοιο τρόπο μία χιλιόχρονη ἱστορία καὶ γλῶσσα, ποὺ δημιουργήθηκε ἀπὸ τὴν Ἑλληνική; Γιατί ὅλες οἱ χῶρες τοῦ κόσμου προασπίζονται μὲ τὸν πιὸ σκληρὸ καὶ καλύτερο γι’ αὐτοὺς τρόπο ὅ,τι ἔχουν, ἔστω καὶ αὐτὰ τὰ χίλια χρόνια ἱστορίας; Οἱ Ἱσπανοὶ πολιτικοὶ ποὺ δημιούργησαν τὸ σύγχρονο κράτος τῆς Ἱσπανίας μὲ τὴν ἐθνικὴ ὑπερηφάνεια καὶ τὸ οἰκονομικὸ θαῦμα τῆς Ἰβηρικῆς χερσονήσου· ποὺ ἀπαίτησαν καὶ ἐπέβαλαν μὲ τὸν τρόπο τους τὴν ἐθνικὴ ὑπερηφάνεια τῆς χώρας τους, ἀπὸ τὸν τελευταῖο μέχρι τὸν πρῶτο πολίτη· αὐτοὶ λοιπὸν οἱ ἴδιοι πολιτικοὶ καὶ εὐρωβουλευτὲς πρότειναν ὁμόφωνα στὸ Εὐρωκοινοβούλιο ἡ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα, ἡ μητέρα τῶν γλωσσῶν, νὰ εἶναι ἡ ἐπίσημη γλῶσσα τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης καὶ ὄχι ἡ Ἀγγλικὴ, τὴν ἴδια ὥρα ποὺ Ἑλληνίδα εὐρωβουλευτὴς προτείνει καὶ προβληματίζεται γιὰ τὸ ἂν θὰ πρέπῃ στὴ χώρα μας νὰ υἱοθετήσουμε τὴν Ἀγγλικὴ ὡς δεύτερη ἐπίσημη γλῶσσα, προκειμένου νὰ ἀφομοιωθοῦμε εὐκολώτερα στὴν νέα εὐρωπαϊκὴ ἰδέα. Μετὰ τιμῆς Θεόδωρος Θεοδώνης Θεσσαλονίκη