«ΝΑ ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ Η ΜΑΣΤΡΟΠΕΙΑ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ»! ¶ ρωτοφανὲς ἐγκώμιο στὸ «ἑλληνοχριστιανικὸ ἰδεῶδες» ἔπλεξε ὁ κ. Μπαμπινιώτης κατὰ τὸν φετινὸ ἐπίσημο ἑορτασμὸ τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν στὸ Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν, χρησιμοποιώντας ὅρους καὶ ὕφος ποὺ θυμίζουν ἔντονα τὸ «Ἑλλὰς Ἑλλήνων Χριστιανῶν» τῆς Ἑπταετίας. Τὸ δὲ πάθος του ἦταν τέτοιο, ποὺ ἐξέπληξε εὐχαρίστως τὸ ρασοφόρο καὶ ἀκαδημαϊκό του ἀκροατήριο ὡς καὶ τὸν ἴδιο τὸν Ἀρχιεπίσκοπο. Μάλιστα τὸ περιοδικὸ «Ἐκκλησία» (ἐπίσημο ὄργανο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος) χαρακτήρισε τὴν ὁμιλία αὐτὴ τοῦ πρυτάνεως ὡς «θαρραλέα δημοσία ὁμολογία πίστεως» (σελ. 107, Φεβρουάριος 2002)! «Γιατί συνεορτάζονται παιδεία καὶ τρεῖς Ἱεράρχες;», ἀναρρωτήθηκε στὸ ἐγκώμιό του αὐτὸ ὁ κ. Μπαμπινιώτης, σὰν νὰ ἀποφάσισαν μόνα τους νὰ συνεορτάζωνται. Καὶ μόνος του ἐν συνεχείᾳ δίνει τὴν ἀπάντηση: «Ἡ δική μου ἐκτίμηση εἶναι, ὅτι ὁ συνεορτασμὸς ὄχι μόνο δὲν εἶναι συμπτωματικός (!) ἢ προϊὸν ἰδεολογήματος (!), ἀλλὰ εἶναι συσχετισμὸς οὐσίας, ἀπόρροια βαθύτερης πνευματικῆς καὶ πολιτισμικῆς σχέσης, σχέσης ταυτότητας καὶ ἱστορικῆς συνείδησης αὐτῆς τῆς χώρας». Καὶ συνεχίζει: «Θεωρῶ, ὅτι ὁ συνεορτασμὸς πηγάζει ἀπὸ μία σαφῆ πολιτισμικὴ παραδοχὴ καὶ ἐκδοχὴ τῆς παιδείας μας: ὅτι ἡ ἑλληνικὴ Παιδεία στηρίχθηκε σὲ δύο παιδευτικοὺς ἄξονες: στὸν ὀρθολογισμὸ καὶ στὴν ὀρθοδοξία. Μὲ ἄλλους ὅρους στηρίχθηκε στὴ σπουδὴ τῆς ἑλληνικῆς ὀρθολογικῆς (!) σκέψης, ὅπως θεμελιώθηκε στὰ μεγάλα κείμενα τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς διανόησης καὶ στὴ σπουδὴ τῆς χριστιανικῆς ὀρθόδοξης πίστης, ὅπως θεμελιώνεται στὴ διδασκαλία τῆς K. Διαθήκης»... Καὶ ἐν ἔτει 2002 ὁ πρύτανις τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν φτάνει στὸ σημεῖο νὰ προτείνῃ τὴν ἐπιστροφὴ τῆς Παιδείας στὴ μεσαιωνικὴ σχολαστικὴ παράδοση: «Μπορῶ μετὰ ἀπὸ αὐτὲς τὶς σκέψεις νὰ μὴν ἐπαναλάβω, ἔστω καὶ ὡς “φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ», ὅτι εἶναι τραγικὸ σφάλμα νὰ μὴν διδάσκωνται στὰ σχολεῖα μας ἐπιλεγμένα ἀποσπάσματα κειμένων τῶν μεγάλων αὐτῶν μυσταγωγῶν τῆς Παιδείας μας;»! Ἂς πιάσῃ λοιπὸν τόπο ἡ προτροπὴ τοῦ μεγάλου διδασκάλου Μπαμπινιώτη καὶ ἂς διδαχθοῦν τὰ Ἑλληνόπουλα τοὺς «σοφοὺς λόγους» τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, ποὺ σκοπίμως ἀποκρύπτονται. Νὰ μάθουν ἐπὶ παραδείγματι πῶς ἀποκαλεῖ τοὺς Ἕλληνες ἕνας ἐξ αὐτῶν, ὁ «ἱερὸς Χρυσόστομος»: «Μωροὺς» (P.G. τόμος 18, σελ. 17), «ἐκφέροντας λόγους ματαίους καὶ ἀκαθάρτους» (18, 113), «κυλιομένους μαζὶ μὲ πόρνους καὶ μοιχοὺς» (18, 115), «δεισιδαίμονες» (34, 429), «αἱμομεῖκτες μετὰ μητέρων καὶ ἀδελφῶν» (34, 459), «ἀσοφωτέρους ἀπὸ τὰ ζῷα» (34, 497) καὶ ἀκόμη: «στιγματισμένους, χειρότερους ἀπὸ τοὺς χοίρους ποὺ πασαλείβονται μὲ περιττώματα», καὶ «κυνικὰ καθάρματα», «πανάθλιους», «παμμίαρους», «ἀδιάντροπους» κ.ἄ. (οἱ «εὐλογίες» εἶναι ἀτελείωτες· γιὰ περισσότερα ὅμως βλέπετε Σ. Βασδέκη, «Τὰ ἀνθελληνικὰ κείμενα τοῦ Χρυσοστόμου», «Δαυλός», τεῦχος 217· γιὰ τὴν παιδαγωγικὴ ἐντολὴ τοῦ Χρυσοστόμου νὰ γίνωμε μαστροποὶ τῶν συζύγων μας βλ. «Δ», τ. 244). Τὰ ἴδια λοιπὸν τὰ Πατερικὰ Κείμενα εἶναι ἀπαγορευτικὰ γιὰ τὴ σχολικὴ ἐκπαίδευση, διότι «χαλοῦν τὴ σούπα» τοῦ «ἑλληνοχριστιανικοῦ ἰδεώδους»· ἀλλιῶς ποιός θὰ ἐμπόδιζε τὸ Ρωμαίικο νὰ τὰ διδάξῃ; Ὅσο γιὰ τὸν κ. Μπαμπινιώτη φαίνεται πὼς ἔβαλε πλώρη γιὰ τὸ ἀνώτατο πνευματικὸ ἵδρυμα, τὴν Ἀκαδημία. Μετὰ τὸ Παιδαγωγικὸ Ἰνστιτοῦτο καὶ τὴν Πρυτανεία ἦρθε ἡ ὥρα γιὰ τὴν «ὕψιστη τιμή». Τώρα μάλιστα ποὺ ὁ πρόεδρος τῆς Ἀκαδημίας εἶναι παπᾶς. Ὅμως ἀρκετὰ ἀσχοληθήκαμε μ’ αὐτὲς τὶς περίεργες «αὐθεντίες» τῆς Ρωμιοσύνης. Ὁ κόσμος προχωρεῖ, ἀφήνοντας πίσω του τέτοιες φιγοῦρες. Τὸ τέλος τους πλησιάζει. Παν. Λ. Κουβαλάκης