Τὸ πρῶτο μελῳδικὸ κρουστὸ Ἀ νάμεσα στὰ «σεβάσματά» μου ξεχωριστὴ θέση κατέχει ἡ Μουσική. Τὴν ἀπολαμβάνω ὡς ἀκροατὴς εἴτε εἶναι συμφωνικὴ εἴτε δημοτικὴ - λαϊκὴ (ὄχι μόνο ἑλληνικὴ ἀλλὰ χωρο-χρονικὰ ὅλων τῶν τόπων καὶ ὅλων τῶν περιόδων). Ἀλλὰ στὴ Μουσικὴ εἶχα μέθεξη καὶ ὡς δημιουργός: πρὸ 30/ετίας ἐδοκίμασα τὴν τέχνη τοῦ τραγουδοποιοῦ (συνθέτης - ἐκτελεστής). Ὅσον ἀφορᾷ στὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ μουσικὴ οἱ γνώσεις μου ἐλάχιστες· μόλις ποὺ ἄκουσα κάτι... Στὸ «Δαυλὸ» (τ. 227), ἕνα χρόνο πρὶν γραφῇ «ΤΥΧΑΙΟΙ» ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΙ. «ΤΥΧΑΙΟΙ» ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΙ. τὸ παρόν, ἐδημοσιεύθη συνέντευξη τοῦ ὀργανοποιοῦ Νικόλα Μπρᾶ. Μίλησε γιὰ τὴν κατασκευή, ἀναβίωση καὶ ἑρμηνεία τῶν ἀρχαιοελληνικῶν μουσικῶν ὀργάνων. Μίλησε μὲ πάθος γιὰ τὰ πάνω ἀπὸ 100 ὄργανά «του». Τότε θυμήθηκα, ὅτι στὴ γειτονιά μου, στὰ Ἐξάρχεια, εἶχα δεῖ στὸ βάθος ἑνὸς νεοκλασσικοῦ ἰσογείου ἀρχαῖα ὄργανα. Τὸν ἐπισκέφθηκα. Ὁ ἄνθρωπος ἁπλὸς μὲ τὸ πρόσωπο «σπαθί»· καὶ τὸν παρακάλεσα νὰ μοῦ παίξῃ φόρμιγγα. Ἔπαιξε πέντε νότες καὶ ἔμεινα κατάπληκτος ἀπὸ τὸ γλυκὸ καὶ σοβαρὸ ἦχο. Πῆγα σπίτι καὶ ἄνοιξα τοὺς «Προσωκρατικοὺς» τῶν DielsKranz, ψάχνοντας γιὰ τὸν Πυθαγόρα· «ἔπεσα» ὅλως τυχαίως στὴ σελίδα 109, ὅπου ἀναφερόταν κάποιος ἄγνωστος πυθαγορικός, ὁ Ἵππασος, [Τυχαῖα; ἢ μήπως ἡ λεγόμενη τύχη εἶναι ἡ Νομοτέλεια ἡ ἀπορρέουσα ἀπὸ τοὺς συμπαντικοὺς νόμους καὶ δὴ τῆς Ἀνάγκης; Δρᾶσις - ἀντίδρασις, αἰτεῖν - εὑρίσκειν.] Διάβασα τὴ σχετικὴ περικοπὴ καὶ τὸ ἐνδιαφέρον μου κορυφώθηκε. Σκέφθηκα τέλος: «Εἶναι δυνατόν; ἀνακάλυψα ἕνα ἀρχαῖο ὄργανο»! Ἀντιγράφω: (Ἵππασος 12. Σχολιαστὴς στὸν Πλάτωνος, Η ΠΕΡΙΚΟΠΗ. Η ΠΕΡΙΚΟΠΗ. «Φαίδωνα» 108d): «Γλαύκου τέχνη ἢ ἐπὶ τῶν μὴ ῥαδίως κατεργαζομένων ἢ ἐπὶ τῶν πάνυ ἐπιμελῶς καὶ ἐντέχνως εἰργασμένων». Ἤτοι: (Ἡ φράση) Γλαύκου τέχνη (λέγεται) ἢ γιὰ πολὺ δύσκολα ἐπιτεύγματα ἢ γιὰ (πράγματα) φτειαγμένα μὲ ἐξαιρετικὴ ἐπιμέλεια καὶ τέχνη. [Ὁ Σωκράτης στὸ «Φαίδωνα» λέγει: «Τὸ νὰ πῇς κάτι γιὰ τὴ Γῆ μας εἶναι εὔκολο, ἀλλὰ νὰ τὸ ἀποδείξῃς ὡς ἀληθὲς εἶναι δυσκολώτερο καὶ ἀπὸ τὴ Γλαύκου τέχνη!». Ἄρα ἦταν τότε πασίγνωστη φράση]. Καὶ συνεχίζει μὲ τὰ ἐκπληκτικά: