ΜΕΤΕΟΡΙΣ)Μ ΟΙ Θ ̓ παρακαλέσω, εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς, τοὺς τυχὸν ἀναγνῶστες ποὺ πιστεύουν ὅτι ἡ πνευματικὴ καὶ ἠθικὴ ἀἔία τῶν ἀτόμων εἶναι ἴση, νὰ μὴ διαβάσουν τὸ παρὸν ἀρθρίδιο, γιὰ νὰ μὴ δυσαρεστηθοῦν ἡ ἐνοχληθοῦν ἀπὸ τὶς «ἀντιδραστικὲς» ἀπόψεις ποὺ περιέχονται σ ̓ αὐτό. Προχωρῶ, λοιπόν, ἀπευθυνόμενος σ ̓ ὅσους ἀντιλαμβάνονται τὴν πνευματικὴ ἀνισότητα μὲ τὴν ὁποία ἡ Φύση, ἡ ὑπέρτατη αὐτὴ αἰπια ΠΙαΙΘΥ, ἐπιμένει μὲ πεῖσμα νὰ προικοδοτῆ τὰ παιδιά τῆς, σ ̓ ὅσους δηλ. ἔχουν τὸ θάρρος νὰ προσβλέπουν κατὰ πρόσωπον πρὸς τὴν ἀλήθεια καὶ ν ̓ ἀντιπαρέρχωνται τὶς ψευδεῖς, διαστρεβλωτικὲς καὶ αὐθαίρετες «ἰδέες», «ἀρχές», καὶ «ἀξίες» περὶ ἰσότητας κλπ., μὲ τὶς ὁποῖες ἡ σύγχρονη βαρβαρότητα κι ὁ πολιτικοκοινωνικὸς δογματισμὸς καλλωπίζουν τὸ πραγματικὸ πρόσωπό τους --- τὸ καθαρὰ ἐξουσιαστικό --- τὸ κοινωνικὸ αὐτὸ φαινόμενο τῆς ἀρχαίας ̓Ελλάδας, τὸ ὁποῖο μὲ τόσους μύδρους ἀλλὰ καὶ τόσα οὁάκρυα περιλούουν ὅλοι οἱ νεώτεροι θεωρητικοὶ καὶ θαυμαστὲς τῆς «προόδου» καὶ τῆς «ἐξελίξεως» τοῦ πολιτισμοῦ μας. Δὲν φωντάζομαι, ὅτι θὰ παρεξηγηθῶ ἣ ὅτι θὰ θεωρηθῶ προχειρολόγος ἢ παράλογος, ἄν πῶ ὅτι ἡ ἅμιλλα, ὁ ἀγὼν καί, σὲ τελευταία ἀνάλυση, οἱ προσωπικὲς δυνατότητες καὶ ἱκανότητες τοῦ καθενὸς εἶναι οὐσιαστικὰ ὑπεύθυγες γιὰ τὴ θέση ποὺ παίρνει μέσα στὴν κλίμακα τῆς ὁμάδας, τῆς κοινότητας, γιατὶ μιὰ τέτοια κατηγορία ἐναντίον μου θὰ μετέπιπτε στὸν ̓Ηράκλειτο, ποὺ εἷπε ἀκριβῶς τὴν ἴδια ὀφθαλμοφανέστατή ἀλήθεια, ὅτι δηλ. «πόλεμος ... τοὺς μὲν ἐλευθέρους, τοὺς δὲ δούλους... πεποίηκεν». Καὶ δὲν θὰ διεκδικήσω πρωτοτυπία, ἄν σημειώσω τὸ αὐταπόδεικτο, ὅτι συμφέρει στὸν πνευματικὰ ὑποδεέστερο νὰ ὑπόκειται στὸν πνευματικὰ ἀνώτερο, γιατὶ πολὺ πιὸ πρὶν ὁ Δημόκριτος εἶπε τὸ ἴδιο πράγμα: «Κρέσσον ἄρχεσθαι τοῖς ἀνοήτοισιν ἢ ἄρχειν». ἂν δὲν ὑπῆρχε ὁ φωτισμένος κοινωνικὸς ἡ πνευματικὸς ὁδηγός, γιὰ τὸν ὁποῖο ὁ ἴδιος ὁ πατέρας τῆς ἀτομικῆς θεωρίας ἔλεγε ὅτι «φύσει τὸ ἄρχειν οἰκήιον τῷ κρέσσονι», τὸ ἀπροσμέτρητο πλῆθος τῶν ὑστερούντων ἠθικὰ ἢ πνευματικὰ θὰ ἔμενε ἐσαεὶ στὸ ἐπίπεδο ποὺ ἐξ ἀρχῆς βρέθηκε, στὸ ἐπίπεδο δηλ. τοῦ κτήνους ποὺ καταβροχθίζει ρίζες, ζῆ στὶς σπηλιὲς καὶ δὲν ἔχει καμμιὰ ἐλπίδα νὰ φωτισθῆ ποτὲ ἀπὸ τὸν στεῖρο ἐγκέφαλό του, γιὰ νὰ βρῆ τρόπους βελτιώσεως τῆς χαμοζωῆς του. Οἱ ἄριστοι μόνον --- οἱ λίγοι αὐτοὶ φορεῖς τοῦ συμπαντικοῦ Λόγου, τῆς ἀλήθειας --- βλέπουν, προβλέπουν κι όραματίζονται, «οἱ δὲ πολλοὶ κεκόρηνται ὅκωσπερ κτήνεα». ὶ προσπαθῶ νὰ πῶ μ ̓ ὅλα αὐτὰ --Γω ὁλοφάνερα ἄλλωστε, Ὅτι εἶμαι ἀπολογητὴς τῆς δουλείας; Μακρὰν ἐμοῦ μιὰ τέτοια σκέψη! Θέλω ἁπλῶς νὰ δείξω, ὅτι ἡ ἑλληνικότητα, σὰν σκέψη ἀλλὰ καὶ σὰν πρακτική, ἀντιμετώπισε, καὶ στὸ ζήτημα ποὺ μᾶς ἀπασχολεῖ ἐδῶ, τὰ πράγματα ὅπως ἀκριβῶς εἶναι, ἀληθινὰ κι ἀδιαστρέβλωτα, χωρὶς ὑποκρισίες, ἰδεολογικὲς διαστροφὲς καὶ «δεοντολογίες» αὐθαίρετες. Καὶ κυρίως θέλω νὰ ἐπισημάνω, ὅτι στὴν πρακτική τῆς μορφὴ ἡ δουλεία στὴν ἀρχαιότητα δὲν ἠταν τόσο φοβερή, ἀπάνθρωπη καὶ φρικαλέα κατάσταση, ὅπως τὴν παρουσιάζουν συνήθως αὐθαίρετα οἱ νεώτεροι ἐχθροὶ τῆς ἑλληνικότητας -- γιὰ λόγους ποὺ δὲν εἶναι τοῦ παρόντος ν ̓ ἀναπτύξέουμε. Δὲν ἔχω τὸ χώρο ποὺ χρειάζεται --κι οὔτε ἄλλωστε εἶναι αὐτὸς ὁ σκοπὸς τοῦ ἀρθριδίου μου---, γιὰ νὰ τεκμηριώσω ἐδῶ μὲ ἀκρίβεια αὐτὸ ποὺ πράγματι συνέβαινε μὲ τὴν δουλεία στὴν ἀρχαία Ελλάδα. Σᾶς παραπέμπω ἁπλῶς στὴν ἀρχαία γραμματεία μας, στὸν Ὅμηρο, π.χ. -- ὅπου οἱ δοῦλοι κι οἱ θεραπαινίδες, οἱ «οἰκέται», εἶναι ὄχι μόνον ἄτομα ποὺ ἡ ζωή τους δὲν διέφερε σὲ τίποτα ἀπὸ τὴ ζωὴ τῶν ὑπολοίπων μελῶν τῆς οἰκογένειας, ἀλλὰ ἀποτελοῦν σχεδὸν πρόσωπα ἱερά, χαίροντα μεγάλου σεβασμοῦ κι