ΜΕΤΕΟΡΙΣ)Μ ΟΙ Θ᾿ παρακαλέσω, εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς, τοὺς τυχὸν ἀναγνῶστες ποὺ πι- στεύουν ὅτι ἡ πνευματικὴ καὶ ἠθικὴ ἀ- ἔία τῶν ἀτόμων εἶναι ἴση, νὰ μὴ διαβά- σουν τὸ παρὸν ἀρθρίδιο, γιὰ νὰ μὴ δυ- σαρεστηθοῦν ἡ ἐνοχληθοῦν ἀπὸ τὶς «ἀντιδραστικὲς» ἀπόψεις ποὺ περιέ- χονται σ᾽ αὐτό. Προχωρῶ, λοιπόν, ἀπευθυνόμενος σ᾽ ὅσους ἀντιλαμβάνονται τὴν πνευμα- τικὴ ἀνισότητα μὲ τὴν ὁποία ἡ Φύση, ἡ ὑπέρτατη αὐτὴ αἰπια ΠΙαΙΘΥ, ἐπιμένει μὲ πεῖσμα νὰ προικοδοτῆ τὰ παιδιά τῆς, σ᾽ ὅσους δηλ. ἔχουν τὸ θάρρος νὰ προ- σβλέπουν κατὰ πρόσωπον πρὸς τὴν ἀ- λήθεια καὶ ν᾿ ἀντιπαρέρχωνται τὶς ψευ- δεῖς, διαστρεβλωτικὲς καὶ αὐθαίρετες «ἰδέες», «ἀρχές», καὶ «ἀξίες» περὶ ἰσό- τητας κλπ., μὲ τὶς ὁποῖες ἡ σύγχρονη βαρβαρότητα κι ὁ πολιτικοκοινωνικὸς δογματισμὸς καλλωπίζουν τὸ πραγμα- τικὸ πρόσωπό τους --- τὸ καθαρὰ ἐξου- σιαστικό --- τὸ κοινωνικὸ αὐτὸ φαινό- µενο τῆς ἀρχαίας ᾿Ελλάδας, τὸ ὁποῖο μὲ τόσους μύδρους ἀλλὰ καὶ τόσα οὁά- κρυα περιλούουν ὅλοι οἱ νεώτεροι θεω- ρητικοὶ καὶ θαυμαστὲς τῆς «προόδου» καὶ τῆς «ἐξελίξεως» τοῦ πολιτισμοῦ μας. Δὲν φωντάζομαι, ὅτι θὰ παρεξηγη- θῶ ἣ ὅτι θὰ θεωρηθῶ προχειρολόγος ἢ παράλογος, ἄν πῶ ὅτι ἡ ἅμιλλα, ὁ ἀ- γὼν καί, σὲ τελευταία ἀνάλυση, οἱ προ- σωπικὲς δυνατότητες καὶ ἱκανότητες τοῦ καθενὸς εἶναι οὐσιαστικὰ ὑπεύθυ- γες γιὰ τὴ θέση ποὺ παίρνει μέσα στὴν κλίμακα τῆς ὁμάδας, τῆς κοινότητας, γιατὶ μιὰ τέτοια κατηγορία ἐναντίον μου θὰ μετέπιπτε στὸν ᾿Ηράκλειτο, ποὺ εἷ- πε ἀκριβῶς τὴν ἴδια ὀφθαλμοφανέστα- τή ἀλήθεια, ὅτι δηλ. «πόλεμος ... τοὺς μὲν ἐλευθέρους, τοὺς δὲ δούλους... πε- ποίηκεν». Καὶ δὲν θὰ διεκδικήσω πρω- τοτυπία, ἄν σημειώσω τὸ αὐταπόδει- κτο, ὅτι συμφέρει στὸν πνευματικὰ ὑ- ποδεέστερο νὰ ὑπόκειται στὸν πνευμα- τικὰ ἀνώτερο, γιατὶ πολὺ πιὸ πρὶν ὁ Δημόκριτος εἶπε τὸ ἴδιο πράγμα: «Κρέσσον ἄρχεσθαι τοῖς ἀνοήτοισιν ἢ ἄρχειν». ἂν δὲν ὑπῆρχε ὁ φωτισμένος κοινωνικὸς ἡ πνευματικὸς ὁδηγός, γιὰ τὸν ὁποῖο ὁ ἴδιος ὁ πατέρας τῆς ἀτομι- κῆς θεωρίας ἔλεγε ὅτι «φύσει τὸ ἄρχειν οἰκήιον τῷ κρέσσονι», τὸ ἀπροσμέτρη- το πλῆθος τῶν ὑστερούντων ἠθικὰ ἢ πνευματικὰ θὰ ἔμενε ἐσαεὶ στὸ ἐπίπεδο ποὺ ἐξ ἀρχῆς βρέθηκε, στὸ ἐπίπεδο δηλ. τοῦ κτήνους ποὺ καταβροχθίζει ρί- ζες, ζῆ στὶς σπηλιὲς καὶ δὲν ἔχει καμ- μιὰ ἐλπίδα νὰ φωτισθῆ ποτὲ ἀπὸ τὸν στεῖρο ἐγκέφαλό του, γιὰ νὰ βρῆ τρό- πους βελτιώσεως τῆς χαμοζωῆς του. Οἱ ἄριστοι μόνον --- οἱ λίγοι αὐτοὶ φο- ρεῖς τοῦ συμπαντικοῦ Λόγου, τῆς ἀλή- θειας --- βλέπουν, προβλέπουν κι όρα- ματίζονται, «οἱ δὲ πολλοὶ κεκόρηνται ὅκωσπερ κτήνεα». ὶ προσπαθῶ νὰ πῶ μ᾽ ὅλα αὐτὰ --- Γω ὁλοφάνερα ἄλλωστε, Ὅτι εἶμαι ἀπολογητὴς τῆς δουλείας; Μακρὰν ἐ- μοῦ μιὰ τέτοια σκέψη! Θέλω ἁπλῶς νὰ δείξω, ὅτι ἡ ἑλληνικότητα, σὰν σκέψη ἀλλὰ καὶ σὰν πρακτική, ἀντιμετώπισε, καὶ στὸ ζήτημα ποὺ μᾶς ἀπασχολεῖ ἐ- δῶ, τὰ πράγματα ὅπως ἀκριβῶς εἶναι, ἀληθινὰ κι ἀδιαστρέβλωτα, χωρὶς ὑπο- κρισίες, ἰδεολογικὲς διαστροφὲς καὶ «δεοντολογίες» αὐθαίρετες. Καὶ κυ- ρίως θέλω νὰ ἐπισημάνω, ὅτι στὴν πρακτική τῆς μορφὴ ἡ δουλεία στὴν ἀρ- χαιότητα δὲν ἠταν τόσο φοβερή, ἀπάν- θρωπη καὶ φρικαλέα κατάσταση, ὅπως τὴν παρουσιάζουν συνήθως αὐθαίρετα οἱ νεώτεροι ἐχθροὶ τῆς ἑλληνικότητας -- γιὰ λόγους ποὺ δὲν εἶναι τοῦ παρόν- τος ν᾿ ἀναπτύξέουμε. Δὲν ἔχω τὸ χώρο ποὺ χρειάζεται --κι οὔτε ἄλλωστε εἶναι αὐτὸς ὁ σκοπὸς τοῦ ἀρθριδίου µου---, γιὰ νὰ τεκμηριώσω ἐδῶ μὲ ἀκρί- βεια αὐτὸ ποὺ πράγματι συνέβαινε μὲ τὴν δουλεία στὴν ἀρχαία Ελλάδα. Σᾶς παραπέµπω ἁπλῶς στὴν ἀρχαία γραμ- µατεία µας, στὸν Ὅμηρο, π.χ. -- ὅπου οἱ δοῦλοι κι οἱ θεραπαινίδες, οἱ «οἰκέ- ται», εἶναι ὄχι μόνον ἄτομα ποὺ ἡ ζωή τους δὲν διέφερε σὲ τίποτα ἀπὸ τὴ ζωὴ τῶν ὑπολοίπων μελῶν τῆς οἰκογέ- νειας, ἀλλὰ ἀποτελοῦν σχεδὸν πρόσω- πα ἱερά, χαίροντα μεγάλου σεβασμοῦ κι