Γ τὰ τὴν Ἑλένη, καὶ μόνο γι αὖ- τήν, ἔκαναν τὴν ἐκσοραιπεία καὶ τὸν πολύχρονο καὶ αἱματηρὸ πόλεμο τῆς Τροίας οἱ Ἕλληνες, Γι αὐτήν, γιὰ τὴν ἐπανακρορά της στὴν Ἑλλάδα, γιὰ τὴν τιμωρία τῶν ὑθριστῶν ἠπαγω γέων της καὶ γιὰ τὴν ἀποκατάσπασῃ τῆς προσθληθείσης ἑλληνικῆς τιμῆς ξεκίνησαν ἀπ ὅλο τὸν ἑλληνικὸ κό- σµο οἱ ὡραῖοι ἥρωος ᾿Αχαιοί, γιὰ ν᾿ ἀφήσουν τὰ κορμιά τοὺς στὶς ὑιπώ- ρετες τῆς Ίδης ἢ γιὰ νὰ ἐπιστρέψουν γέροντες πιὰ κι ἀπόμαχοι οτὰ σιπηππκὰ τους, Αὐτὴ εἶναι ἡ μοναδικὴ αὐτίαι τῶν τρωϊκῶν γιὰ τὴν ἑλληνικὴ ἀιντί- ληψη, ---ἀπὸ τὸν Ὅμηρο μέχρι τὸ τέ- λος τῆς κλασσικῆς καὶ ἑλιληνιστικῆς ἐποχῆς--- γιὰ τὶς ὁκατοντάδες γενεὲς τῶν Ἑλλήνων μαθητῶν, ποὺ μορφώ- νονταιν μὸ μοναδικὸ ἀναγνωσματάριό- τους τὴν ᾿Ιλιάδα καὶ τὴν ᾿Οδύσσενα. Δὲν θρέθηκε οὔτε ἕνας "ἝἛλλληνας, ἕως ὅτου ἡ ἑλληνικὴ σκέψη ἀραίση νὰ νοθεύεια «ἀπὸ τὸ πνεῦμα τῆς Λο: γοκρατίας, ποὺ νὰ ἑρμηνεύση ἀλλιῶς τὸν παιλιὸν αὐτὸ πόλεμο. Καὶ ἔρχον- να. μετὰ οἱ λογοκράτες ἱστορικοὶ καὶ πάσης κατηγορίας διανοούμενοι νὰ ἐξηγήσουν τὴν τρωϊκὴ «ὀκστρατεία σὰν ὀπιχιείρηση μὲ οἰκονομικοὺς (καὶ ἐξουσιαστικοὺς οπτόχους, σὰν πόλεμο μὲ ἀντισεημενικὸ σικοπὸ τὴν διάνοιξη τῆς θαλάσσιας ὁδοῦ πρὸς τὰ οπτοπαρα γωγικὰ παράλια τοῦ Εὔξεινου Πόν- του καὶ τὴν ἀσφάλεια τοῦ ἐφοδια- σμοῦ τῆς Ἑλλάδος μὲ δημητριακά. Δύο τρόποι σκέψεως ἀπολύτως ἄνό- μοιοι. Καὶ ἄν «ταυπτόν ἐστι νοόειν τε καὶ εἶναι», κατὰ τὸ ἔξοχο ἀπόσπασηια τοῦ Παρμενίδη, ἡ περὶ τῶν τρωἰκῶν' «νόησις» τῶν Ἑλλήνων εἶναι ἡ ἴδια ἡ χρύση τῶν Ἑλλήνων, ἡ ἀντιλογο- κρατική, ἡ ἡρωϊκὴ, ἡἣ ἀντιοικονομπστι κή, ἡ ἴδια ἡ τιμή σὰν ἑλληνικὴ ἰδεωλιστικὴ ἀξία, ποὺ εἶναι αὐτάρικης καὶ αὐτοδύναμη, χωρὶς νὰ χρειάζε- ταὶ οἰκονομπκοὺς καὶ ἐξουσιασπικούς συσχετισμοὺς γιὰ νὰ «δικαιωθῆν, νὰ ἀποκτήση λόγον ὑπάρξεως. Καὶ ταυ- τόχρονα: ἡ πιερὶ τῶν τρωϊκῶν «νόησις» τῆς Λοφοκραπτίας εἶναι ἡ ἴδια ἡ φύση τῆς Λογοκρατίας ἡ ὑλιστκή, ἡ ἐμίπο- ρική, ἡ οσκοπιίθετικὴ, ἡ ἄτιμηῃ καὶ ἄ- νανδρη καὶ ἀν - υπερήφανη, Ναὶ, ἡ ἑρμηνεία τῶν γεγονότων δὲν εἶναι τίποτε. ἄλλο παρὰ ἕνας αὐτοχαρίαικτη- ρισμὸς ἐκείνου ποὺ τὴν κάνει... Παλαιὰ Διαθήκη προοτάζει: «ὀφθαλμὸν ἀντὶ ὀφθαλμοῦ καὶ ὀδόντα ἀντὶ ὀδόντος». Καὶ ἡ Καινὴ Διαθήκη προστάζει: νὰ οτρέφης καὶ τὸ δεξιὸ μάγουλο ο) ὄποιον σὲ Χα- στουικίζει στὸ ἀριστερό, Δὸν ὑπάρκχει καμμαὰ διαφορὰ ἀνάμεσα στὶς δύο αὖ τές, φαινομενικὰ ἀντίθετες, προστα- γός: Καὶ οἱ δύο δὲν ἐνδιαφέρονται καθόλου, ἄν ἡ ἐξόρυξη τοῦ ὀφθαλιμοῦ ἤ ὀδόντος καὶ τὸ ράπισγα εἶναι δίκατα' ἤ ἄδικα. Αὐτὸ ὅμως ---καὶ μόνον αὐὖ- τό--- θὰ ἐνδέχκφερις ἀπόλυπα τοὺς “Ειλ- ληνες, π.χ. τὸ Σωκιοάτη, ποὺ θὰ χαρακτήριζε κάθε τι, ποὺ «χωρίζεται, δικαιοσύνης», «πανουργία οὐ σοφία». Ἑπομένως, καὶ τὴν ἄδικη «ἐκδίκηση» ἤ τὴν ἄδικη ὑποταγή, τὴν αὐτοσυινντρα. θή. Ἡ ἑθραϊκὴ σκέψη δὲν ἔχει μέ- τρο, εἶναι ἤ τοῦ ὕψους ἤ τοῦ θάθους: