Μαυρό-χρυσο Αἷμα Ἐ χθροπραξίες, ἀντίποινα, καμικάζι, κορύφωση τῆς κρίσης, ἐμπόλεμος κατάσταση. Οἱ λέξεις αὐτὲς «χαρακτηρίζουν δημοσιογραφικὰ» τὴν κατάσταση τοῦ ἰσραηλινοῦ κράτους καὶ μονοπωλοῦν σχεδὸν καθημερινὰ τὴν παγκόσμια εἰδησεογραφία κατὰ τὴν τελευταία τριακονταπενταετία (τουλάχιστον ἀπ’ τὸ 1967). Καὶ κάθε φορὰ μὲ τὴν «κορύφωση τῆς κρίσης» οἱ ἀραβικὲς χῶρες, προεξάρχοντος τοῦ Ἰράκ, μειώνουν τὴν παραγωγὴ πετρελαίου, «ὑποστηρίζοντας» ἔτσι τοὺς ὁμόφυλους καὶ ὁμόθρησκούς τους Παλαιστινίους, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν ἄνοδο σὲ παγκόσμια κλίμακα τῆς τιμῆς τοῦ «μαύρου χρυσοῦ». Δύο ἁπλᾶ ἐρωτήματα, ποὺ ἀποφεύγουν ὅμως νὰ θέσουν καὶ νὰ ἀπαντήσουν οἱ ἑκατοντάδες μεγαλόσχημοι ἀναλυτές: Ποιούς ἐξυπηρετεῖ ἡ διατήρηση τῶν ἐχθροπραξιῶν στὴν Παλαιστίνη; Καί, δεύτερον, εἶναι τόσο δύσκολη ἡ ἐπίλυση τοῦ «παλαιστινιακοῦ»; Ἔχει ἐπαναληφθῆ τόσες φορές, ὥστε νὰ μὴν χωρῇ πλέον ἀμφισβήτηση, πὼς κάθε φορὰ ποὺ «κορυφώνεται» ἡ κρίση στὴ Μέση Ἀνατολή, οἱ τιμὲς τοῦ πετρελαίου στὴν παγκόσμια ἀγορὰ ἐκτινάσσονται πρὸς τὰ ὕψη. Οἱ αἰτίες ποὺ ἀναφέρονται εἶναι «δυσκολίες ἀνεφοδιασμοῦ», «ἐμπάργκο τοῦ Ἰράκ», «πολιτικὴ πίεση τοῦ ἀραβικοῦ κόσμου πρὸς τὴ Δύση». Ἀνεξαρτήτως «αἰτίας», ποὺ ἐπισήμως κάθε φορὰ ἀναφέρεται, καὶ μὲ τὸ πρόσχημα τῆς μείωσης τῆς παραγωγῆς οἱ γιγάντιες πολυεθνικές, ποὺ ἐμπορεύονται τὸν «μαῦρο χρυσό», ἀδειάζουν στὴν ἀγορὰ τὶς τεράστιες ἀποθῆκες τους σὲ τιμὲς κατὰ πολὺ ὑψηλότερες (ὑπολογίζεται 30-50% ἀπ’ τὶς ἰσχύουσες), μὲ ἀποτέλεσμα νὰ εἰσρέουν στὰ ταμεῖα τους ἑκατοντάδες δισεκατομμύρια δολλάρια ὡς «ἔκτακτα» ἢ «ἀπρόβλεπτα» κέρδη. Καὶ πάντοτε ὡς διὰ μαγείας μὲ τὸ ἄδειασμα τῶν ἀποθηκῶν ἐπέρχεται ἡ «ὕφεση» στὴ M. Ἀνατολή, πέφτει ἡ τιμὴ τοῦ «μαύρου χρυσοῦ» καὶ ξαναγεμίζουν οἱ ταμιευτῆρες μὲ φθηνὰ καύσιμα. Τὸ δεύτερο ἐρώτημα, ἂν δηλαδὴ εἶναι δισεπίλυτο τὸ «παλαιστινιακό»: Τί ζημιὰ θὰ ἀποφέρῃ στὸ κράτος τοῦ Ἰσραὴλ ἡ ἀποχώρησή του ἀπ’ τὰ κατεχόμενα, ποὺ ἀπ’ τὸ 1967 αὐθαιρέτως κατέλαβε; Θὰ χάσῃ τὶς μεγάλες πλουτοπαραγωγικὲς πηγὲς τῶν ὑψωμάτων τοῦ Γκολὰν καὶ τῆς Λωρίδας τῆς Γάζας; Θὰ χάσῃ τελικῶς ἢ θὰ κερδίσῃ μὲ τὴ δημιουργία ἀνεξάρτητου παλαιστινιακοῦ κράτους; Εἶναι αὐτονόητο πὼς μόνο κέρδος θὰ ἔχῃ καὶ θὰ γλυτώσῃ –ἔνθεν καὶ ἔνθεν– ὁ κόσμος ἀπ’ τὴ σφαγή. Ἡ Διεθνὴς Ἐξουσία, ποὺ τόσο εὔκολα δείχνει νὰ «ἐπιλύῃ» παρόμοια προβλήματα σὲ κάθε γωνιὰ τῆς γῆς (ἂς ἀναφέρουμε τὸ Κυπριακό), ἕνα τόσο... δικό της πρόβλημα εἶναι δύσκολο νὰ τὸ ἐπιλύσῃ; Φαίνεται, πὼς οἱ ἴδιοι λόγοι ποὺ ἔκαναν τὴν Διεθνῆ Ἐξουσία νὰ ἀποδεκατίσῃ τὸ λαὸ τοῦ Ἰράκ, ἀλλὰ νὰ διατηρήσῃ τὸν Σαντὰμ στὴν ἐξουσία του, δίνοντάς του μάλιστα καὶ τὴν πολυτέλεια νὰ προβαίνῃ καὶ σὲ ἐμπάργκο πετρελαίου, οἱ αὐτοὶ λόγοι τὴν κάνουν νὰ διατηρῇ τὶς ἐχθροπραξίες στὴν Παλαιστίνη, ἐκμεταλλευόμενη τὸν ἑκατέρωθεν πατριωτικὸ καὶ θρησκευτικὸ ζῆλο τῶν ἀνυποψίαστων «πιστῶν», οἱ ὁποῖοι ἀγνοοῦν τὸ παιχνίδι τῶν δισεκατομμυρίων δολλαρίων ποὺ παίζεται στὴν πλάτη τους. Ἀλληλοεξοντώνονται λοιπὸν πρὸς ἰσχυροποίηση τῆς Διεθνοῦς Ἐξουσίας. E ἶναι βέβαιο, πώς, ἄν προχωρήσῃ ἡ συμπαραγωγὴ πετρελαίου (ἀπὸ Ἑλλάδα καὶ Τουρκία) στὸ Αἰγαῖο, ἀργὰ ἢ γρήγορα θὰ δοκιμασθοῦν καὶ τὰ δικά μας πατριωτικὰ καὶ θρησκευτικὰ αἰσθήματα. Τὸ «ὑλικὸ ἀνάφλεξης» εἶναι ἕτοιμο· καὶ ἡγέτες –τύπου ἀρχιεπισκόπου– ἀναμένουν τὸ «κάλεσμα τῆς Ἱστορίας»... Παν. Λ. Κουβαλάκης