ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Ὁ Σφακιανάκης, οἱ ὑβριστές του καὶ ἡ ἐλπίδα τῆς ἀναγέννησης Ἀγαπητὲ «Δαυλέ», Ὅταν ὁ τραγουδιστὴς Νότης Σφακιανάκης ὀρθὰ μίλησε γιὰ τὶς σφαγὲς καὶ διώξεις τῶν Ἑλλή- νων καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ ἀπὸ τὸν βυ- ζαντινὸ ἑβραιο-χριστιανικὸ κλῆρο, ἔγινε στόχος ἐνορχηστρωμένης ἀντίδρασης τῶν φερεφώνων καὶ σκοταδιστῶν (ὄχι μὲ ἐπιχειρήματα ἀλλὰ μὲ ὕβρεις καὶ χλευασμοὺς) σ’ ὅλους τοὺς τηλεοπτικοὺς σταθ- μούς. Πρόκειται γιὰ βάναυση προσβολὴ τῆς ἐλευ- θερίας τοῦ λόγου, κάτι ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ ὑπερα- σπίζωνται μὲ πεῖσμα καὶ ὄχι νὰ εὐθυγραμμίζονται μὲ τὶς ἐντολὲς τῶν σκοταδιστῶν τοῦ Γιαχβέ. Ἀναρωτιέται κανείς, ἂν ὄντως ἔχῃ περάσει ὁ με- σαίωνας ἢ ἐπέζησε μεταλλαγμένος καὶ ἐκκολα- πτόμενος μέσα ἀπὸ τὰ διάφορα πολιτιστικὰ – φι- λοσοφικὰ ρεύματα, τὴν τεχνολογικὴ ἐπανάσταση καὶ τὴν πολυ-διαφημισμένη ἀνεξιθρησκεία, ὅταν βλέπουμε τὴν ἀηδῆ καὶ ἁρμόζουσα σὲ ἀνθρωπο- ειδῆ τῶν σπηλαίων μισαλλόδοξη θρησκευτικὴ λα- τρεία νὰ ἐξευτελίζῃ τὸν Ἕλληνα Ἄνθρωπο. Γιὰ ποιά ἐλευθερία τῆς σκέψης μιλᾶμε, ὅταν κα- ταργοῦμε τὴν σκέψη καὶ τὴν ἀντικαθιστοῦμε μὲ τὴ δεισιδαιμονία τῶν μαζανθρώπων, ποὺ βρίσκουν παρηγοριὰ στὰ διάφορα φυλαχτά, ξόρκια καὶ θαυ- ματουργὲς εἰκόνες; Ὅσο γιὰ τὰ πολιτιστικὰ καὶ φιλοσοφικὰ ρεύ- ματα, αὐτὰ φαίνεται ὅτι ὑπάρχουν, ἂν ὄχι γιὰ νὰ θάβουν μὲ τὶς εὐλογίες τοῦ Γιαχβὲ τὴν Ἑλληνικὴ Σκέψη, πάντως γιὰ νὰ τροφοδοτοῦν μὲ προπα- γανδιστικὰ «πολεμοφόδια» τοὺς παγκόσμιους ἐξουσιαστές. Τὸ μόνο ποὺ ἔμεινε εἶναι ἡ τεχνολογικὴ ἄνθη- ση, πού, ἂν καὶ αὐτὴ δὲν χειραγωγηθῇ ἀπὸ τὸν ἐξουσιαστή, τότε θὰ γίνῃ ἡ λεωφόρος τῶν ἑλλη- νικῶν ἰδεωδῶν καὶ τοῦ φωτός· ἡλεωφόρος τῆς πνευματικῆς ἀναγέννησης τῆς ἀνθρωπότητας. Μετὰ τιμῆς Αἴας Ἀλεξάνδρου Ἄνδρος Τὸ πανάρχαιο Ἑλληνικὸ Ἀλφάβητο καὶ οἱ φοινικιστὲς λεξικογράφοι Κύριε Λάμπρου, Στὸ 243 τεῦχος τοῦ «Δαυλοῦ» καὶ στὶς σελίδες 15679 ἕως 15685, στὸ ἄρθρο τοῦ κ. Μάριου Μαμανέα μὲ τίτλο «Βυθισμένη ἑλληνικὴ πόλη 9.500 ἐτῶν στὴν Ἰνδία μὲ ἑλληνικὴ γραφή», με- ταξὺ τῶν ἄλλων, παρουσιάζονται τὰ γράμματα M, Y, O ἀπὸ φωτογραφία ἱστοσελίδων τοῦ ΒΒCκαὶ ἀποδεικνύεται, ὅτι τουλάχιστον τὸ 7500 π.X. οἱ Ἕλληνες χρησιμοποιοῦσαν αὐτὰ καὶ ἄλλα γράμματα... Δυστυχῶς στὸ Λεξικὸ τῆς Ἀρχαίας Ἑλληνικῆς Γλώσσης τοῦ I. Σταματάκου, ἐκδόσεων «ΦΟΙΝΙΞ» – θέλω νὰ πιστεύω ὅτι οἱ ἐκδόσεις δὲν ἔχουν καμμιὰ σχέση μὲ τὴν ἑβραιολατρεία πολλῶν Ἑλλήνων καθηγητῶν – ἂν καὶ στὴν περιγραφὴ τῶν γραμμάτων δείχνει μεροληψία ὑπὲρ τῶνΣημιτῶν, ἀφοῦ ἐνῷ στὸν πρόλογο ἀποφαίνεται ὅτι δὲν εἶχαν φωνήεντα οἱ Σημίτες, τὸ ἴδιο καὶ στὸ λεξικό του ὁ κ. Μπαμπινιώτης, ἐν τούτοις στὴ συνέχεια, σὰν ἐπῳδό, ἀναφέ- ρουν γιὰ ὅλα τὰ γράμματα, ὅτι τὰ πήραμε τὸ 1200 π.X. ἀπὸ αὐτούς. Μόνο στὴν εἰσαγωγή του στὸ γράμμα ἄλφα «ρίχνει νερὸ στὸ κρασί του», γράφοντας: «...Ἀλλὰ ἡ ἄποψις ὅτι οἱ Ἕλλη- νες παρέλαβον τὸ ἀλφάβητον κατ’ εὐθείαν παρὰ τῶν Φοινίκων, ἔχει ἀρχίσει νὰ χάνῃ ἔδαφος». Τὸ σχῆμα τοῦ γράμματος Ἄλφα, ἂν προσέξουμε, μοιάζει μὲ αἴγα (αἰγίδα) παρὰ βώδι. �