15994 ΔΑΥΛΟΣ/247, Ἰούλιος 2002 σχάριον – μουσχάρι, μουσκάρι, τὸ ω δὲν μπορεῖ νὰ συμπίπτῃ μὲ τὸ ο. Ἀκόμη πιὸ καθαρά: ἄγομεν → ἄγωμεν. Μπορεῖ νὰ συμπίπτῃ ἡ προφορὰ τῆς ὁριστικῆς μὲ τὴν προφορὰ τῆς ὑποτακτικῆς; Στὶς λέξεις τιμή, λιμός, λοιμός, λύπη καὶ λείπει λογικά ἦταν ἀδύνατο νὰ προφέρωνται ὅμοια οἱ φθόγγοι ι, η, οι, υ καὶ ει. Ἰωτακισμός, δηλ. ὅμοια προφορὰ τῶν ἄνω φθόγγων δὲν ὑπῆρχε στὴν ἀρχαία ἑλληνική· δημιουργήθηκε ἀργότερα. Τὰ σύμφωνα β, γ, δ οἱ ἀρχαῖοι τὰ προφέρνανε (φέρνανε: παρατατικός, πολλὲς φορὲς – φέρανε: ἀόριστος, μία φορά· πότε θὰ μάθουμε Ἑλληνικὰ οἱ Νεοέλληνες!) μπ, γκ, ντ (b, g, d). Αὐτὸ φαίνεται καθαρὰ ἀπὸ ἀπόσπασμα τοῦ κωμικοῦ ποιητῆ Κρατίνου: «ὁ δὴ ἠλίθιος ὥσπερ πρόβατον βῆ βῆ λέγων βαδίζει». Αὐτὸ τὸ βῆ (= μπέε) δηλώνει ἀναμφισβήτητα τὴν προφορὰ τοῦ βῆτα καὶ τοῦ ἦτα (η = εε). Τὸ λατινικὸ ἀλφάβητο, ποὺ κατὰ τὴν ἐπικρατέστερη γνώμη παραλήφθηκε ἀπὸ τὶς ἑλληνικὲς ἀποικίες τῆς Κάτω Ἰταλίας, διατήρησε τὴν προφορὰ τῶν β, γ, δ (μπ, γκ, ντ - b, g, d), τὰ ὁποῖα ἐκλεπτύνανε οἱ Νεοέλληνες. Οἱ σημερινοὶ Ἰταλοὶ παραμένουνε στὴν ἀρχαία προφορὰ τοῦ γ καὶ δ (γκάι - ντούρι – gaiduri λέγανε οἱ Ἰταλοὶ στρατιῶτες στὴν κατοχή). Ἐκεῖνο ποὺ λέει στὸ τέλος τοῦ ἄρθρου του ὁ κ. Κρασανάκης γιὰ τὸ γκαρίζω, (γ(κ)άιδαρος > γάιδαρος) εἶναι ἀσύστατο, γιατὶ τὸ γκαρίζω προέρχεται ἀπὸ τὸ ἀρχαῖο ὀγκῶμαι, ἐνῷ ὁ γάιδαρος εἶναι ἀραβικῆς προελεύσεως (Ἀνδριώτης). Τὸ ἄρθρο, δυστυχῶς, εἶναι γιομᾶτο ἀσάφειες καὶ μὲ ἀσάφειες ἐπιστήμη δὲν γίνεται. Ἡ ἑλληνικὴ λοιπὸν γλῶσσα ἔχει ἱστορικὴ γραφὴ καὶ διαφορετικὴ προφορὰ (ἰωτακισμὸς κ.λπ.) ἡ νέα ἀπὸ τὴν ἀρχαία. Μὲ τιμὴ Γιῶργος Ταμβάκης Φιλόλογος, Φιλιατρὰ Ὁ ἀσκητισμὸς καὶ τὸ δημογραφικὸ πρόβλημα Ἀγαπητὸ περιοδικό, Πῆρα πρόσφατα στὰ χέρια μου τὰ «Προσωρινὰ Ἀποτελέσματα Ἀπογραφῆς Πληθυσμοῦ τοῦ ἔτους 2001» καὶ παρατήρησα ὅτι τὸ Ἅγιον Ὄρος ἔχει πλέον 2276 κατοίκους, δηλαδὴ σὲ σχέση μὲ τὴν προηγούμενη ἀπογραφὴ (1991) ὑπάρχει μία αὔξηση τῆς τάξεως τοῦ 48%! Φυσικὰ αὐτὴ ἡ αὔξηση προέρχεται ἀπὸ τὴν ὑπόλοιπη κοινωνία, τὴν ὁποία ἔχουν ἐγκαταλείψει οἱ κάτοικοι τοῦ Ἄθω γιὰ χάρη τῆς «βασιλείας τοῦ θεοῦ»! Εἶναι γνωστὸ, ὅτι κατὰ καιροὺς κάποιοι μοναχοὶ ἐπισκέπτονται διάφορες πόλεις, γιὰ νὰ διδάξουν, ὑποτίθεται, «τὸν λόγον τοῦ θεοῦ», ἐνῷ βυθισμένη πόλη στὸν Εἰρηνικό, κοντὰ στὸ Γιουναγκούν (βλ. «Δ» τ. 169, 170, 211, 214 καὶ 243), ποὺ γιὰ μένα εἶναι Γιουνὰν (Ἴωνες) καὶ γωνιά, ὅπως τὸ NISSAN εἶναι νησὶ (ἑλληνικὴ λέξη). Οἱ Φοίνικες πρὶν τὸ 1350 ποὺ νικήθηκαν ἀπὸ τοὺς Χετταίους (κρητικῆς καταγωγῆς Πελασγοὶ) ἦταν ἀπόγονοι τοῦ Ἀργείου Ἰνάχου,ἀπὸ τὴν κόρη του Ἰὼ (μετέπειτα Ἴσιδα) μὲ τὸν ἐπίσης Πελασγὸ Ἄπιδα, βασιλιᾶ τοῦ Παλλαντίου Ἀρκαδίας, ποὺ ἐλέγετο Σέραπις στὴν Αἴγυπτο (σὲρ = ἱερὸς καὶ σὲρ - Ἆπις = ἱερὸς Ἆπις). Πολλὰ στοιχεῖα ἀναφέρονται σὲ προηγούμενα τεύχη τοῦ «Δαυλοῦ», καθὼς καὶ στὰ «Διονυσιακὰ»τοῦ Χρόνη Πανωπολίτη. Οἱ Μινωΐτες μὲ ἄλλα λόγια μετέφεραν τὴν γραφή τους στὴν Ἀσία μέσῳ τῶν Ἑλλήνων τῆς Αἰγύπτου (ἑλληνικὸ ὄνομα: Αἰγαίου ὑπτίως) ἐκ τοῦ ἐγγονοῦ τοῦ Ἄτλαντα Αἰγύπτου καὶ εἶναι ἄδικο οἱ ἔμμισθοι καθηγητὲς τοῦ δημοσίου νὰ πατρωνάρουν τὴ σημιτικὴ προέλευση τῆς γραφῆς, ἀφοῦ οἱ Σημίτες ἦταν στὴν ἔρημο, ὅταν οἱ Ἕλληνες κατοικοῦσαν τὴν Ἀσία καὶ ἀνθοῦσε ἡ ἑλληνικὴ γραμματεία. Μεταγλώττισαν τὸν Ἴακχο σὲ Ἰαχβὲ (Ἰεχωβᾶ) καὶ ἀπὸ Θεὸ τῆς χαρᾶς τὸν ἔκαναν θεὸ τοῦ μίσους, κατὰ τῶν Ἑλλήνων κυρίως. Μᾶς ἐπέβαλαν τὸν Ἀδὰμ ὡς «πρωτόπλαστο», ἐνῷ εἶναι ἑλληνικὴ λέξη. Ὑπῆρχαν χιλιάδες παλαιστίνιοι ἢ Φιλισταῖοι ἢ Ἕλληνες, ὅπως κι ἂν ἐλέγοντο Χαναανίτες, Σόλυμοι, Λέλεγες, Φρύγες, Χετταῖοι, Σουμέριοι κ.λπ., ὅλοι ἑλληνικὰ φῦλα. Τέλος παρατηρῶ στὸν κ. Κρασανάκη (ἴδιο τεῦχος, σελ. 15729), ποὺ ἀναφέρει ὅτι οἱ λέξεις (cid:2)