15994 ΔΑΥΛΟΣ/247, Ἰούλιος 2002 σχάριον – μουσχάρι, μουσκάρι, τὸ ω δὲν μπορεῖ νὰ συμπίπτῃ μὲ τὸ ο. Ἀκόμη πιὸ καθαρά:ἄγομεν → ἄγωμεν. Μπορεῖ νὰ συμπίπτῃ ἡ προφορὰ τῆς ὁρι- στικῆς μὲ τὴν προφορὰ τῆς ὑποτακτικῆς; Στὶς λέ- ξεις τιμή, λιμός, λοιμός, λύπη καὶ λείπει λογικά ἦταν ἀδύνατο νὰ προφέρωνται ὅμοια οἱ φθόγγοι ι, η, οι, υ καὶ ει. Ἰωτακισμός, δηλ. ὅμοια προφορὰ τῶν ἄνω φθόγγων δὲν ὑπῆρχε στὴν ἀρχαία ἑλλη- νική· δημιουργήθηκε ἀργότερα. Τὰ σύμφωνα β, γ, δ οἱ ἀρχαῖοι τὰ προφέρνανε (φέρνανε: παρατατικός, πολλὲς φορὲς – φέρανε: ἀό- ριστος, μία φορά· πότε θὰ μάθουμε Ἑλληνικὰ οἱ Νεοέλληνες!) μπ, γκ, ντ (b, g, d). Αὐτὸ φαίνεται κα- θαρὰ ἀπὸ ἀπόσπασμα τοῦ κωμικοῦ ποιητῆ Κρατί- νου:«ὁ δὴ ἠλίθιος ὥσπερ πρόβατον βῆ βῆ λέγων βαδίζει». Αὐτὸ τὸ βῆ (= μπέε) δηλώνει ἀναμφι- σβήτητα τὴν προφορὰ τοῦ βῆτα καὶ τοῦ ἦτα (η = εε).Τὸ λατινικὸ ἀλφάβητο, ποὺ κατὰ τὴν ἐπικρα- τέστερη γνώμη παραλήφθηκε ἀπὸ τὶς ἑλληνικὲς ἀποικίες τῆς Κάτω Ἰταλίας, διατήρησε τὴν προ- φορὰ τῶν β, γ, δ (μπ, γκ, ντ - b, g, d), τὰ ὁποῖα ἐκλε- πτύνανε οἱ Νεοέλληνες. Οἱ σημερινοὶ Ἰταλοὶ πα- ραμένουνε στὴν ἀρχαία προφορὰ τοῦ γ καὶ δ (γκάι - ντούρι – gaiduriλέγανε οἱ Ἰταλοὶ στρατιῶτες στὴν κατοχή). Ἐκεῖνο ποὺ λέει στὸ τέλος τοῦ ἄρθρου του ὁ κ. Κρασανάκης γιὰ τὸ γκαρίζω, (γ(κ)άιδαρος > γάι- δαρος) εἶναι ἀσύστατο, γιατὶ τὸ γκαρίζω προέρχε- ται ἀπὸ τὸ ἀρχαῖο ὀγκῶμαι, ἐνῷ ὁ γάιδαρος εἶναι ἀραβικῆς προελεύσεως (Ἀνδριώτης). Τὸ ἄρθρο, δυστυχῶς, εἶναι γιομᾶτο ἀσάφειες καὶ μὲ ἀσάφειες ἐπιστήμη δὲν γίνεται. Ἡἑλληνικὴ λοιπὸν γλῶσσα ἔχει ἱστορικὴ γραφὴ καὶ διαφορετικὴ προφορὰ (ἰωτακισμὸς κ.λπ.) ἡ νέα ἀπὸ τὴν ἀρχαία. Μὲ τιμὴ Γιῶργος Ταμβάκης Φιλόλογος, Φιλιατρὰ Ὁ ἀσκητισμὸς καὶ τὸ δημογραφικὸ πρόβλημα Ἀγαπητὸ περιοδικό, Πῆρα πρόσφατα στὰ χέρια μου τὰ «Προσω- ρινὰ Ἀποτελέσματα Ἀπογραφῆς Πληθυσμοῦ τοῦ ἔτους 2001» καὶ παρατήρησα ὅτι τὸ Ἅγιον Ὄρος ἔχει πλέον 2276 κατοίκους, δηλαδὴ σὲ σχέ- ση μὲ τὴν προηγούμενη ἀπογραφὴ (1991) ὑπάρ- χει μία αὔξηση τῆς τάξεως τοῦ 48%! Φυσικὰ αὐτὴ ἡ αὔξηση προέρχεται ἀπὸ τὴν ὑπόλοιπη κοινωνία, τὴν ὁποία ἔχουν ἐγκαταλείψει οἱ κά- τοικοι τοῦ Ἄθω γιὰ χάρη τῆς «βασιλείας τοῦ θε- οῦ»! Εἶναι γνωστὸ, ὅτι κατὰ καιροὺς κάποιοι μο- ναχοὶ ἐπισκέπτονται διάφορες πόλεις, γιὰ νὰ δι- δάξουν, ὑποτίθεται, «τὸν λόγον τοῦ θεοῦ», ἐνῷ βυθισμένη πόλη στὸν Εἰρηνικό, κοντὰ στὸ Γιουναγκούν (βλ. «Δ» τ. 169, 170, 211, 214 καὶ 243), ποὺ γιὰ μένα εἶναι Γιουνὰν (Ἴωνες) καὶ γωνιά, ὅπως τὸ ΝΙSSΑΝεἶναι νησὶ (ἑλληνικὴ λέξη). Οἱ Φοίνικες πρὶν τὸ 1350 ποὺ νικήθηκαν ἀπὸ τοὺς Χετταίους (κρητικῆς καταγωγῆς Πελα- σγοὶ) ἦταν ἀπόγονοι τοῦ Ἀργείου Ἰνάχου,ἀπὸ τὴν κόρη του Ἰὼ (μετέπειτα Ἴσιδα) μὲ τὸν ἐπί- σης Πελασγὸ Ἄπιδα, βασιλιᾶ τοῦ Παλλαντίου Ἀρκαδίας, ποὺ ἐλέγετο Σέραπις στὴν Αἴγυ- πτο (σὲρ = ἱερὸς καὶ σὲρ - Ἆπις = ἱερὸς Ἆπις). Πολλὰ στοιχεῖα ἀναφέρονται σὲ προηγού- μενα τεύχη τοῦ «Δαυλοῦ», καθὼς καὶ στὰ «Διονυσιακὰ»τοῦ Χρόνη Πανωπολίτη. Οἱ Μινωΐτες μὲ ἄλλα λόγια μετέφεραν τὴν γραφή τους στὴν Ἀσία μέσῳ τῶν Ἑλλήνων τῆς Αἰγύπτου (ἑλληνικὸ ὄνομα:Αἰγαίου ὑπτίως) ἐκ τοῦ ἐγγονοῦ τοῦ Ἄτλαντα Αἰγύπτου καὶ εἶναι ἄδικο οἱ ἔμμισθοι καθηγητὲς τοῦ δημοσίου νὰ πατρωνάρουν τὴ σημιτικὴ προέλευση τῆς γραφῆς, ἀφοῦ οἱ Σημίτες ἦταν στὴν ἔρημο, ὅταν οἱ Ἕλληνες κατοικοῦσαν τὴν Ἀσία καὶ ἀνθοῦσε ἡ ἑλληνικὴ γραμματεία. Μεταγλώττισαν τὸν Ἴακχο σὲ Ἰαχβὲ (Ἰεχωβᾶ) καὶ ἀπὸ Θεὸ τῆς χαρᾶς τὸν ἔκαναν θεὸ τοῦ μίσους, κατὰ τῶν Ἑλλήνων κυρίως. Μᾶς ἐπέβαλαν τὸν Ἀδὰμ ὡς «πρωτόπλαστο», ἐνῷ εἶναι ἑλληνικὴ λέξη. Ὑπῆρχαν χιλιάδες παλαιστίνιοι ἢ Φιλισταῖοι ἢ Ἕλληνες, ὅπως κι ἂν ἐλέγο- ντο Χαναανίτες, Σόλυμοι, Λέλεγες, Φρύγες, Χετταῖοι,Σουμέριοι κ.λπ., ὅλοι ἑλληνικὰ φῦλα. Τέλος παρατηρῶ στὸν κ. Κρασανάκη (ἴδιο τεῦχος, σελ. 15729), ποὺ ἀναφέρει ὅτι οἱ λέξεις �