ΔΑΥΛΟΣ/247, Ἰούλιος 2002 15995 στὴν πραγματικότητα συλλέγουν νέο αἷμα γιὰ τὴν ἐπάνδρωση τῶν μοναστηριῶν τους. Ἰδιαίτερα ἐνοχλητικὸ εἶναι βέβαια τὸ γεγονὸς, ὅτι στὶς ὁμιλίες καὶ στὰ κηρύγματά τους μιλᾶνε γιὰ τὴν «ἁμαρτωλὴ» μας κοινωνία, τὴν ὁποία ὅμως ἀπομυζοῦν μὲ κάθε τρόπο. Φυσικά, δὲν στηλιτεύουν μὲ διάθεση νὰ διορθώσουν. Τονίζουν τὰ ἀρνητικὰ τῆς ἐγκόσμιας κοινωνίας, ἐνῷ ταυτόχρονα προβάλλουν μία «δύσκολη ἀλλὰ εἰδυλλιακὴ» ζωὴ στὸ Ἅγιον Ὄρος. Μπορεῖ οἱ κοσμικὲς κοινωνίες νὰ ἔχουν μυριάδες προβλήματα, ὅμως εἶναι ἀρκετὰ ὑγιεῖς, ὥστε νὰ ἀναπαράγωνται μόνες τους, χωρὶς νὰ παρασιτοῦν εἰς βάρος τῶν ἄλλων. Δικαίωμα τοῦ κα- θένα εἶναι νὰ ἀπομονωθῇ, ἂν θέλῃ, ἀπὸ τὸν ὑπόλοιπο κόσμο γιὰ χάρη ἑνὸς ἄλλου, «ἐπουράνιου», ἀλλὰ θὰ πρέπει νὰ ὑποστῇ καὶ τὶς συνέπειες τῶν ἐπιλογῶν του. Καὶ κανεὶς πραγματικὰ ἠθικὸς ἄνθρωπος δὲν καταφέρεται ἐναντίον τοῦ αἱμοδότη του. Ἀλήθεια, ὁ παντοδύναμος θεός, στὴν ὑπηρεσία τοῦ ὁποίου ἔχουν τάξει τὴ ζωή τους, δὲν μπορεῖ νὰ τοὺς «πολλαπλασιάζῃ» μὲ παρθενογένεση, ὥστε νὰ μὴν ἐπιδεινώνουν τὸ δημογραφικὸ πρόβλημα τῆς Ἑλλάδος; Φιλικὰ Γιάννης Φώτης Ἀθήνα Ἡ ἀπόφαση τῆς Δ´ Συνόδου γιὰ τὴ γενοκτονία τῶν Ἑλλήνων Ἀγαπητὲ κ. Λάμπρου, Ὁ ἀρχιεπίσκοπος κ. Χριστόδουλος ζήτησε καὶ ἔλαβε τὴν «συγγνώμη» τῆς Δυτικῆς ἐκκλησίας γιὰ ὅσα οἱ Βυζαντινοὶ ὑπέστησαν ἀπὸ τὴ συμπεριφορά τους. Τὸ ἐρώτημα εἶναι: Πότε ἡ «Θρησκεία τῆς Ἀγάπης», ὁ Χριστιανισμός, διὰ μέσου τοῦ Πατριάρχη καὶ τοῦ κ. Χριστόδουλου θὰ πάρῃ τὸ θάρρος καὶ τὸ κουράγιο νὰ ζητήσῃ «συγγνώμη» ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες καὶ τὸ ἔθνος των γιὰ ὅσα αὐτοὶ ὑπέστησαν μὲ τὶς διαταγὲς καὶ εὐλογίες τῶν «ἁγίων» της; Ἡ ἀπόφαση τῆς 4ης Οἰκουμενικῆς συνόδου μόνο στοίχισε τὴ ζωὴ σὲ 15 περίπου ἑκατομμύρια ψυχὲς Ἑλλήνων, ἀφοῦ σ’ αὐτὴν ὡρίσθηκε ἡ ἐκδίωξη τῶν «εἰδωλολατρῶν» (Ἑλλήνων). Ἀνέθεσε δὲ στὸν Ὀστρογότθο στρατηγὸ Ἀλάριχο τὴν ἐκτέλεση τῶν «εἰδωλολατρῶν» Ἑλλήνων, δῆθεν ἐχθρῶν τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ὅταν αὐτὸς ὁ Χριστιανὸς στρατηγὸς ἐπέστρεψε ἀπὸ τὴν ἐκστρατεία του, δήλωνε μὲ ὑπερηφάνεια ὅτι «ἐξαφάνισε τὸ 75% τῶν Ἑλλήνων». Οἱ Ἕλληνες, ἐκείνη τὴν περίοδο (4ος αἰῶνας) ξεπερνοῦσαν τὰ 20 ἑκατομμύρια στὴν αὐτοκρατορία, ὅπως ἔγραφαν οἱ Ρωμαῖοι ἱστορικοὶ τῆς ἐποχῆς. Ὁ ἄγριος λοιπὸν αὐτὸς δολοφόνος σκότωσε Ἕλληνες μὲ τὶς εὐλογίες τῆς ἐκκλησίας Ἄλγεβρα, Μιχαήλ, Ἐμμανουὴλκ.λπ. εἶναι ἀραβοεβραϊκές, ὅπως προκύπτει ἀπὸ τὰ παραπάνω ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸν Μὰξ Νορντάου καὶ τὸ ἔργο τοῦ Ἰωσὴφ Γιαχούντα («Hebrew is Greek»· βλέπε προηγούμενα τεύχη «Δαυλοῦ») οἱ γλῶσσες, ἀραβικὴ καὶ ἑβραϊκὴ εἶναι ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα παραποιημένη λόγῳ τῶν διαφόρων προφορῶν τῶν φωνηέντων καὶ συμφώνων, ποὺ προέκυψαν ἀπὸ τὶς ἑλληνικὲς διαλέκτους (Ἰωνική, Δωρική, Αἰολικὴ κ.λπ.): Τὴν ἢ τάν, βέφυρα ἢ γέφυρα κ.λπ. Τὸ ἴδιο ἰσχύει γιὰ τὰ Σανσκιριτικά. San ἢ SANT = ΕΤΕΟΣ, ὁπότε Σανσκριτικὴ εἶναι ἡ Ἐτεοκρητικὴ (βλέπε τὸ ἴδιο λεξικὸ Σταματάκου μὲ τὸ ὀλίσθημα τῶν γραμμάτων). Ὅλες οἱ γλῶσσες τοῦ κόσμου ἔχουν μία κοινὴ μήτρα, τὴν ἑλληνικὴ ρίζα, ἔστω καὶ ἂν ἔχουν δανεισθῆ μεταξύ των π.χ. ἄρκτος ⇒ uτξως· ἀτόφια ἑλληνικὴ λέξη μὲ ἀλλαγὴ τοῦ α σὲ u καὶ τοῦ κ σὲ c. Δάκριμe ⇒ Lacrime, ὅπου τὸ L ἀντικαθιστᾶ τὸ Δ κ.λπ. Τὸ ἄγω γίνεται λατινικὰ ago καὶ ἀγγλικὰ γκόου. Τὸ ἐγὼ ἢ ἰγὼ γίνεται igo ⇒ io ⇒ ι (ἄι). Τὸ ἑπτὰ (σεπτὰ) γίνεται σέττε, σέβεν κ.λπ. οὖτορ ⇒ οὗτος (ρωτακισμός). Ἑπομένως ὁ κ. K. Κρασανάκης νὰ εἶναι ἥσυχος ὅτι δὲν ὑπάρχει ξένη λέξη, ποὺ νὰ μὴν ἔχῃ «ἔτυμο» ἑλληνικό. Μετὰ τιμῆς N. Ζωγραφάκης Γύθειο