ΔΑΥΛΟΣ/247, Ἰούλιος 2002 15995 στὴν πραγματικότητα συλλέγουν νέο αἷμα γιὰ τὴν ἐπάνδρωση τῶν μοναστηριῶν τους. Ἰδιαίτε- ρα ἐνοχλητικὸ εἶναι βέβαια τὸ γεγονὸς, ὅτι στὶς ὁμιλίες καὶ στὰ κηρύγματά τους μιλᾶνε γιὰ τὴν «ἁμαρτωλὴ» μας κοινωνία, τὴν ὁποία ὅμως ἀπο- μυζοῦν μὲ κάθε τρόπο. Φυσικά, δὲν στηλιτεύουν μὲ διάθεση νὰ διορθώσουν. Τονίζουν τὰ ἀρνη- τικὰ τῆς ἐγκόσμιας κοινωνίας, ἐνῷ ταυτόχρονα προβάλλουν μία «δύσκολη ἀλλὰ εἰδυλλιακὴ» ζωὴ στὸ Ἅγιον Ὄρος. Μπορεῖ οἱ κοσμικὲς κοινωνίες νὰ ἔχουν μυ- ριάδες προβλήματα, ὅμως εἶναι ἀρκετὰ ὑγιεῖς, ὥστε νὰ ἀναπαράγωνται μόνες τους, χωρὶς νὰ πα- ρασιτοῦν εἰς βάρος τῶν ἄλλων. Δικαίωμα τοῦ κα- θένα εἶναι νὰ ἀπομονωθῇ, ἂν θέλῃ, ἀπὸ τὸν ὑπό- λοιπο κόσμο γιὰ χάρη ἑνὸς ἄλλου, «ἐπουράνιου», ἀλλὰ θὰ πρέπει νὰ ὑποστῇ καὶ τὶς συνέπειες τῶν ἐπιλογῶν του. Καὶ κανεὶς πραγματικὰ ἠθικὸς ἄνθρωπος δὲν καταφέρεται ἐναντίον τοῦ αἱμο- δότη του. Ἀλήθεια, ὁ παντοδύναμος θεός, στὴν ὑπηρεσία τοῦ ὁποίου ἔχουν τάξει τὴ ζωή τους, δὲν μπορεῖ νὰ τοὺς «πολλαπλασιάζῃ» μὲ παρθε- νογένεση, ὥστε νὰ μὴν ἐπιδεινώνουν τὸ δημο- γραφικὸ πρόβλημα τῆς Ἑλλάδος; Φιλικὰ Γιάννης Φώτης Ἀθήνα Ἡ ἀπόφαση τῆς Δ´ Συνόδου γιὰ τὴ γενοκτονία τῶν Ἑλλήνων Ἀγαπητὲ κ. Λάμπρου, Ὁ ἀρχιεπίσκοπος κ. Χριστόδουλος ζήτησε καὶ ἔλαβε τὴν «συγγνώμη» τῆς Δυτικῆς ἐκκλησίας γιὰ ὅσα οἱΒυζαντινοὶ ὑπέστησαν ἀπὸ τὴ συμπεριφο- ρά τους.Τὸ ἐρώτημα εἶναι: Πότε ἡ «Θρησκεία τῆς Ἀγάπης», ὁ Χριστιανισμός, διὰ μέσου τοῦ Πα- τριάρχη καὶ τοῦ κ. Χριστόδουλου θὰ πάρῃ τὸ θάρ- ρος καὶ τὸ κουράγιο νὰ ζητήσῃ «συγγνώμη» ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες καὶ τὸ ἔθνος των γιὰ ὅσα αὐτοὶ ὑπέ- στησαν μὲ τὶς διαταγὲς καὶ εὐλογίες τῶν «ἁγίων» της; Ἡἀπόφαση τῆς 4ης Οἰκουμενικῆς συνόδου μόνο στοίχισε τὴ ζωὴ σὲ 15 περίπου ἑκατομμύρια ψυχὲς Ἑλλήνων, ἀφοῦ σ’ αὐτὴν ὡρίσθηκε ἡ ἐκδίω- ξη τῶν «εἰδωλολατρῶν» (Ἑλλήνων). Ἀνέθεσε δὲ στὸν Ὀστρογότθο στρατηγὸ Ἀλάριχο τὴν ἐκτέλε- ση τῶν «εἰδωλολατρῶν» Ἑλλήνων, δῆθεν ἐχθρῶν τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ὅταν αὐτὸς ὁ Χριστιανὸς στρατηγὸς ἐπέστρεψε ἀπὸ τὴν ἐκστρατεία του, δή- λωνε μὲ ὑπερηφάνεια ὅτι «ἐξαφάνισε τὸ 75% τῶν Ἑλλήνων». Οἱ Ἕλληνες, ἐκείνη τὴν περίοδο (4ος αἰῶνας) ξεπερνοῦσαν τὰ 20 ἑκατομμύρια στὴν αὐτοκρατορία, ὅπως ἔγραφαν οἱ Ρωμαῖοι ἱστορικοὶ τῆς ἐποχῆς. Ὁ ἄγριος λοιπὸν αὐτὸς δολοφόνος σκότωσε Ἕλληνες μὲ τὶς εὐλογίες τῆς ἐκκλησίας Ἄλγεβρα, Μιχαήλ, Ἐμμανουὴλκ.λπ. εἶναι ἀραβοεβραϊκές, ὅπως προκύπτει ἀπὸ τὰ παρα- πάνω ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸν Μὰξ Νορντάου καὶ τὸ ἔργο τοῦ Ἰωσὴφ Γιαχούντα («Hebrew is Greek»· βλέπε προηγούμενα τεύχη «Δαυλοῦ») οἱ γλῶσσες, ἀραβικὴ καὶ ἑβραϊκὴ εἶναι ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα παραποιημένη λόγῳ τῶν διαφόρων προφορῶν τῶν φωνηέντων καὶ συμ- φώνων, ποὺ προέκυψαν ἀπὸ τὶς ἑλληνικὲς διαλέκτους (Ἰωνική, Δωρική, Αἰολικὴ κ.λπ.): Τὴν ἢ τάν, βέφυρα ἢ γέφυρα κ.λπ. Τὸ ἴδιο ἰσχύει γιὰ τὰ Σανσκιριτικά. Sanἢ SANT= ΕΤΕΟΣ, ὁπότε Σανσκριτικὴ εἶναι ἡ Ἐτεοκρητικὴ (βλέπε τὸ ἴδιο λεξικὸ Σταματάκου μὲ τὸ ὀλίσθημα τῶν γραμμάτων). Ὅλες οἱ γλῶσσες τοῦ κόσμου ἔχουν μία κοινὴ μήτρα, τὴν ἑλληνικὴ ρίζα, ἔστω καὶ ἂν ἔχουν δανεισθῆ μεταξύ των π.χ. ἄρκτος ⇒ uτξως· ἀτόφια ἑλληνικὴ λέξη μὲ ἀλλαγὴ τοῦ α σὲ uκαὶ τοῦ κ σὲ c. Δάκριμe ⇒ Lacrime,ὅπου τὸ L ἀντικαθιστᾶ τὸ Δ κ.λπ. Τὸ ἄγω γίνεται λατινικὰ agoκαὶ ἀγγλικὰ γκόου. Τὸ ἐγὼ ἢ ἰγὼ γίνεται igo⇒ io⇒ ι (ἄι).Τὸ ἑπτὰ (σεπτὰ) γίνεται σέττε, σέβεν κ.λπ. οὖτορ ⇒ οὗτος (ρωτακισμός). Ἑπομένως ὁ κ. K. Κρασανάκης νὰ εἶναι ἥσυχος ὅτι δὲν ὑπάρχει ξένη λέξη, ποὺ νὰ μὴν ἔχῃ «ἔτυμο» ἑλληνικό. Μετὰ τιμῆς N. Ζωγραφάκης Γύθειο