15996 ΔΑΥΛΟΣ/247, Ἰούλιος 2002 τῆς «ἀγάπης» καὶ τῶν «ἁγίων» της. «Ποιός θὰ ζητήσῃ συγγνώμη γι’ αὐτοὺς καὶ τοὺς τόσους ἄλλους ἀθώους Ἕλληνες προγόνους μας;». Μήπως οἱ ὑπνωτισμένοι Νεοέλληνες «δοῦλοι»; Μὲ ἐκτίμηση Γεώργιος Χατζησταυρίδης Ὀρλάνδο, Φλώριδα, H.Π.A. Οἱ ἀνασκαφὲς στὴν Τροία καὶ ἡ πόλη Ἄνδειρα Κύριε διευθυντά, Στὸ τ. 241, Ἰαν. 2002, τοῦ «Δ» διάβασα ἐπιστολὴν τοῦ ἀναγνώστου τοῦ περιοδικοῦ κ. Θ. Χαλκιᾶ, ἀναφερομένην εἰς συνεχιζομένας ἄχρις καὶ τοῦ νῦν ἀρχαιολογικὰς ἀνασκαφὰς τῆς ἀρχαίας πόλεως τοῦ Ἰλίου - Τροίας ὑπὸ Γερμανοῦ ἀρχαιολόγου, ὅστις ἀπεκάλυψεν – μεταξὺ ἄλλων – καὶ ὑπόγειον σύραγγα μήκους 13 μ., ὡδηγοῦσαν εἰς ὑπόγειον πηγήν, διατηροῦσαν – καὶ νῦν – ὕδωρ. Διερωτᾶται ὁ κ. Χαλκιᾶς περὶ τῶν κατασκευαστῶν τοῦ ἔργου, χρονολογηθέντος ὡς 3000 ἔτη π.X. Ἀνέτρεξα εἰς τὴν «Ωγυγία» τοῦ Ἀθ. Σταγειρίτου (τόμ. Γ´, βιβλ. γ´, σελ. 289) ἐξ’ ἧς ἀντιγράφω: «Ἀνδειρηνὴ μὲν ὠνομάσθη (σημ. ἡ Ρέα) ἀπὸ τῆς ἐν Φρυγίᾳ πόλεως Ἄνδειρα, ὅπου εἶχον ἱερὸν αὐτῆς καὶ ἄντρον ὑπόνομον· ὃ ἔστιν, εἶχεν δρόμον ὑπόγαιον καὶ εἰς τὴν κώμην Παλαιὰν λεγομένην ἐξερχόμενον, ἑκατὸν τριάκοντα στάδια τῶν Ἀνδείρων ἀπέχουσαν. Ταύτην δὲ τὴν ὑπονομὴν ἀπέδειξεν ἓν ἐρίφιον, ἄγνωστον οὖσαν πρότερον· ἐπειδὴ ἔπεσεν κατὰ τύχην εἰς τὸ περὶ τὴν Παλαιὰν στόμα, καὶ τὴν δευτέραν ἡμέραν ἐξῆλθεν εἰς τὰ Ἄνδειρα, ὡς λέγει ὁ Στράβων» (ιγ´ 619). Ἐξ ὅσων ἔχω ὑπ’ ὄψιν μου: ἡ πόλις «Ἄνδειρα» ἔκειτο εἰς τὰς β. ὑπωρείας τοῦ ὄρους τῆς Ἴδης. Ὑποθέτω ὅτι ἡ Παλαιὰ κώμη τῶν Ἀνδειρηνῶν, λογικῶς, πρέπει νὰ ἔκειτο βορείως τῆς νέας, πρὸς τὰ ὁμαλότερα – μὴ ὀρεινὰ ἐδάφη τῆς Φρυγίας (ἐν ᾗ καὶ ἡ Τρωὰς τότε), τοὐτέστιν πρὸς τὴ θέσιν τῆς πόλεως τῆς Τροίας (ἢ Ἰλίου, ἂν καὶ ἡ ἀκρόπολις αὐτῆς ἔφερε τοῦτο τὸ ὄνομα). Ἡ ἀπόστασις Ἀνδρείρων - Παλαιᾶς κώμης ἦτο 130 στάδια ἤτοι 130X184,87 μ. = 24.000 μ. ἢ 24 χιλιόμετρα ὡς ἔγγιστα. Ἡ πόλις τῆς Τροίας κεῖται ἐντὸς τῆς ἀποστάσεως αὐτῆς, ἀφοῦ Τρῶες καὶ Ἀχαιοὶ ἐξυλεύοντο ἐκ τῶν Πρανῶν τῆς Ἴδης (Ὁμ. Ἰλιάς). Ἐρωτῶ τούτων ἀκολούθως: Νὰ ὑπάρχῃ ἆραγε σχέσις τῆς ἀποκαλυφθείσης μικρᾶς ὑπογαίας στοᾶς τῶν 13 μ. μὲ ἐκείνην τῆς μακρᾶς τῶν Ἀνδείρων; (συλλογὴ ὕδατος καὶ φυσικῶς ἐγένετο εἰς τὸν Χρόνον). Μὲ τιμὴ Νικ. Τσιρώνης Πατήσια Δὲν ἔχουν ἀνάγκη ἁγιοποίησης οἱ ἥρωες τοῦ ’21 Κύριε διευθυντά, Σὲ διάφορα ἔντυπα καὶ δὴ «ἑλληνίζοντα» ἔχουν παρουσιαστῆ τελευταῖα οἱ ἀπόψεις τῆς ἁγιοποίησης τοῦ ἐθνικοῦ μας ἥρωα Μακρυγιάννη κ.λπ. Δὲν γνωρίζω πῶς καὶ κυρίως ἀπὸ ποῦ ἔχει ξεκινήσει τὸ ὅλο θέμα, γι’ αὐτὸ παραθέτω κάποιες ἀπόψεις πρὸς ὑποβοήθησιν τοῦ δημόσιου διαλόγου σχετικὰ μὲ τὸ θέμα: 1) Οἱ ἐθνικοί μας ἥρωες, ποὺ ξεσήκωσαν τοὺς ραγιᾶδες καὶ μὲ νύχια καὶ δόντια ἀπελευθέρωσαν τὸ γένος θυσιάζοντας τὰ παιδιά τους, τοὺς ἑαυτούς τους καὶ τὶς περιουσίες τους (ὅσοι εἶχαν) γιὰ τὸν ἱερὸ αὐτὸ σκοπό, δὲν ἔχουν ἀνάγκη καμμιᾶς διάκρισης καὶ καμμιᾶς ἁγιοποίησης. Τοὺς τιμοῦμε καὶ εἴμαστε (καὶ θὰ εἴμαστε γιὰ πάντα) «ὑπερχρεωμένοι» καὶ «ἀναγκασμένοι» νὰ τοὺς τιμοῦμε σὰν ἥρωες καὶ σὰν ἀπελευθερωτὲς τῆς πατρίδας. Ἂν συνειδητοποιήσουμε ὅλοι αὐτή μας τὴν ὑποχρέωση καὶ ἂν ἀναλογιστοῦμε ὅτι χωρὶς τὴ δική τους θυσία θὰ εἴμαστε γιουσουφάκια στὶς ὀρέξεις τοῦ Μογγόλου κατακτητῆ, θὰ τοὺς ἀποδίδουμε ἐς ἀεὶ τὶς πρεπούμενες τιμὲς καὶ δὲν θὰ πηγαίνουμε ἐκδρομὴ ἢ δὲν θὰ κοιμώμαστε τὶς ἡμέρες τῆς θυσίας τους ἢ στὶς ἐπετείους τῆς μνήμης τους, προφασιζόμενοι «προφάσεις ἐν ἁμαρτίαις». 2) Ἂς ἀφήσουμε λοιπὸν τοὺς ἥρωές μας ἥσυχους, ἀποδίδοντάς τους τὶς ὀφειλόμενες καὶ πρεπούμενες ἀπὸ ὅλους μας ἐθνικὲς τιμές. Ἐμπορευόμαστε ποὺ ἐμπορευόμαστε ὅλους τοὺς ἁγίους, ἂς μὴν βγάλουμε στὸ παζάρεμα καὶ τοὺς ἥρωές μας! 3) Ὑπάρχει κι ἕνα ἄλλο ἐνδεχόμενο, αὐτὸ ποὺ συμβαίνει στὸ μάρκετινγκ τοῦ ἐμπορίου, ποὺ ὅταν ἕνα προϊὸν δὲν «τραβάει», τὸ ἀφήνουν χωρὶς διαφημιστικὴ ὑποστήριξη καὶ διαφημίζουν ἕνα παραπλήσιο, γιὰ περισσότερες εἰσπράξεις. Ἂν ἐνδεχομένως ἔτσι ἔχουν τὰ πράγματα, ὡς πρὸς αὐτοὺς ποὺ ἀνακινοῦν τέτοια θέματα ἢ βάνουν ἄλλους νὰ τὰ ἀνακινοῦν, ἔχουμε νὰ εἰποῦμε: ἐπὶ τέλους «αἰδὼς Ἀργεῖοι»! Ἂς ἀφήσουμε λοιπὸν τοὺς ἥρωές μας νὰ ἀναπαύωνται «ἐν δόξῃ καὶ εἰρήνῃ». Μὲ πολλὴ ἐκτίμηση Γιάννης A. Μαθὲς Πειραιᾶς