Τὰ «ἐξαίφνης» καὶ «μεταξὺ» τῆς Διοτίμας Ἡ παροῦσα ἔρευνα ἀποτελεῖ συνέχεια τῶν ἄρθρων «Οἱ ἑπτὰ ἀναβαθμοὶ τοῦ Ἔρωτα στὸ “Συμπόσιον” τοῦ Πλάτωνος» («Δαυλός», τεῦχος 241, Ἰαν. 2002) καὶ «Μέγας δαίμων ὁ Ἔρως!» («Δαυλός», τεῦχος 246). Μῆτις ἩΜῆτις κατὰ τὴν Μυθολογία εἶναι κόρη τοῦ Ὠκεανοῦ καὶ τῆς Τηθύος. Οἱ δύο πρῶτες ἀπρόσωπες κοσμογονικὲς οὐσίες («Τίμαιος» 41), ἡ μεριστὴ καὶ ἡ ἀμέριστος, ἐγέννησαν τὴν θεὰ τῆς φρονήσεως καὶ πρώτη σύζυγο τοῦ Διός. Κατὰ τὸν Ἡσίοδο, «Ζεὺς δὲ θεῶν βασιλεὺς πρώτην ἄλοχον θέτο Μῆτιν πλεῖστα θεῶν τε ἰδυῖαν ἰδὲ θνητῶν ἀνθρώπων». [= Κι ὁ Δίας, τῶν θεῶν ὁ βασιλιᾶς, πρώτη γυναῖκα του τὴν Μῆτι ἐπῆρε, ποὺ ἤξερε περισσότερα ἀπ’ ὅλους τοὺς θεοὺς καὶ τοὺς θνητοὺς ἀνθρώπους.] Αὐτὴν, ἐνῷ κυοφορεῖ τὴν Ἀθηνᾶ, τὴν θεὰ τῆς Σοφίας, τὴν καταπίνει ὁ Ζεὺς γιὰ νὰ μὴν χάσῃ τὴν ἐξουσία, ὅπως τοῦ εἶχαν προείπει οἱ πρόγονοί του Γαῖα καὶ Οὐρανός. (Ἡσίοδος, «Θεογονία», στ. 886-90 καὶ Ἀθ. Σταγειρίτης «Ὠγυγία», τόμ. A, σ. 315-316). Κατάποσι στὸν συμβολισμὸ σημαίνει ὄχι βεβαίως καννιβαλικὴ πρᾶξι ἀλλὰ ἀφομοίωσι ἰδιότητος. Ὁ Ζεὺς καταπίνοντος τὴν Μῆτι ἀφομοιώνει τὴν φρόνησι, ἰδιότητα τῆς Μήτιος, ἐφ’ ὅσον τὸ σπέρμα του ἔχει συνευρεθῆ μετ’ αὐτῆς. Ἐκ τῆς κυοφορίας τῆς φρονήσεως στὸ νοῦ τοῦ Διός γεννιέται ἡ σοφία Ἀθηνᾶ. Ἄρα ἡ σοφία ἔχει συλληφθῆ μὲ φρόνησι καὶ ἔχει τραφῆ καὶ ἀναπτυχθῆ μὲ νοημοσύνη. Ἡ φρόνησι (τῆς Μήτιος) χαλιναγωγεῖ τὰ ἔνστικτα, τὰ κυοφορούμενα σὲ νοημοσύνη ἐντὸς τοῦ χώρου τῆς νοήσεως. Ὁ νοῦς, ποὺ κατέχει τὴν φρόνησι, ὁδηγεῖται σὲ πράξεις σοφίας, διότι νοῦς ἄνευ φρονήσεως εἶναι ἄκρως ἐπικίνδυνος. Ὁ Πόρος καὶ οἱ ἰδιότητές του Κατὰ τὴν μυθοπλασία τοῦ Πλάτωνος ἡ Μῆτις, ἂν καὶ ἀποῦσα ἀπὸ τὴν ἑορτὴ τῆς γεννήσεως τῆς Ἀφροδίτης, ἀναφέρεται ὀνομαστικῶς στὸν μῦθο, διότι ἔχει γεννήσει τὸν Πόρο, πρὸ τῆς συλλήψεως τῆς Ἀθηνᾶς· δηλαδὴ προηγεῖται τῆς σοφίας ἡ διάνοιξι τῶν νοητικῶν πόρων. Ὅμως ἄνευ τῆς φρονήσεως τῆς Μήτιος, ἡ διάνοιξι τῶν νοητικῶν πόρων καθίσταται ἀμφιλεγό-