Τὰ «ἐξαίφνης» καὶ «μεταξὺ» τῆς Διοτίμας Ἡ παροῦσα ἔρευνα ἀποτελεῖ συνέχεια τῶν ἄρθρων «Οἱ ἑπτὰ ἀναβαθμοὶ τοῦ Ἔρωτα στὸ “Συμπόσιον” τοῦ Πλάτωνος» («Δαυλός», τεῦχος 241, Ἰαν. 2002) καὶ «Μέγας δαίμων ὁ Ἔρως!»(«Δαυλός», τεῦχος 246). Μῆτις ἩΜῆτις κατὰ τὴν Μυθολογία εἶναι κόρη τοῦ Ὠκεανοῦ καὶ τῆς Τηθύος. Οἱ δύο πρῶτες ἀπρόσωπες κοσμογονικὲς οὐσίες («Τίμαιος» 41), ἡ μερι- στὴ καὶ ἡ ἀμέριστος, ἐγέννησαν τὴν θεὰ τῆς φρονήσεως καὶ πρώτη σύ- ζυγο τοῦ Διός. Κατὰ τὸν Ἡσίοδο, «Ζεὺς δὲ θεῶν βασιλεὺς πρώτην ἄλο- χον θέτο Μῆτιν πλεῖστα θεῶν τε ἰδυῖαν ἰδὲ θνητῶν ἀνθρώπων». [= Κι ὁ Δίας, τῶν θεῶν ὁ βασιλιᾶς, πρώτη γυναῖκα του τὴν Μῆτι ἐπῆρε, ποὺ ἤξερε περισσό- τερα ἀπ’ ὅλους τοὺς θεοὺς καὶ τοὺς θνητοὺς ἀνθρώπους.] Αὐτὴν, ἐνῷ κυοφορεῖ τὴν Ἀθηνᾶ, τὴν θεὰ τῆς Σοφίας, τὴν καταπίνει ὁ Ζεὺς γιὰ νὰ μὴν χάσῃ τὴν ἐξου- σία, ὅπως τοῦ εἶχαν προείπει οἱ πρόγονοί του Γαῖα καὶ Οὐρανός. (Ἡσίοδος, «Θε- ογονία», στ. 886-90 καὶ Ἀθ. Σταγειρίτης «Ὠγυγία», τόμ.A, σ. 315-316). Κατάποσι στὸν συμβολισμὸ σημαίνει ὄχι βεβαίως καννιβαλικὴ πρᾶξι ἀλλὰ ἀφομοίωσι ἰδιότητος. ὉΖεὺς καταπίνοντος τὴν Μῆτι ἀφομοιώνει τὴν φρόνησι, ἰδιότητα τῆς Μήτιος, ἐφ’ ὅσον τὸ σπέρμα του ἔχει συνευρεθῆ μετ’ αὐτῆς. Ἐκ τῆς κυοφορίας τῆς φρονήσεως στὸ νοῦ τοῦ Διός γεννιέται ἡ σοφία Ἀθηνᾶ. Ἄρα ἡ σοφία ἔχει συλληφθῆ μὲ φρόνησι καὶ ἔχει τραφῆ καὶ ἀναπτυχθῆ μὲ νοημοσύνη. Ἡ φρόνησι (τῆς Μήτιος) χαλιναγωγεῖ τὰ ἔνστικτα, τὰ κυοφορούμενα σὲ νοημο- σύνη ἐντὸς τοῦ χώρου τῆς νοήσεως. Ὁνοῦς, ποὺ κατέχει τὴν φρόνησι, ὁδηγεῖται σὲ πράξεις σοφίας, διότι νοῦς ἄνευ φρονήσεως εἶναι ἄκρως ἐπικίνδυνος. ὉΠόρος καὶ οἱ ἰδιότητές του Κατὰ τὴν μυθοπλασία τοῦ Πλάτωνος ἡ Μῆτις, ἂν καὶ ἀποῦσα ἀπὸ τὴν ἑορ- τὴ τῆς γεννήσεως τῆς Ἀφροδίτης, ἀναφέρεται ὀνομαστικῶς στὸν μῦθο, διότι ἔχει γεννήσει τὸν Πόρο, πρὸ τῆς συλλήψεως τῆς Ἀθηνᾶς· δηλαδὴ προηγεῖται τῆς σοφίας ἡ διάνοιξι τῶν νοητικῶν πόρων. Ὅμως ἄνευ τῆς φρονήσεως τῆς Μήτιος, ἡ διάνοιξι τῶν νοητικῶν πόρων καθίσταται ἀμφιλεγό-