16042 ΔΑΥΛΟΣ/247, Ἰούλιος 2002 Αὐτοκρατορία ἀποτελέσματα. Ἀξιοσημείωτο εἶναι τὸ γεγονός, ὅτι ὁ Ἀρσένιος ἔγινε πατριάρχης ἀπὸ λαϊκὸς μέσα σὲ τρεῖς ἡμέρες ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα τῆς Νίκαιας Θεόδωρο B´ Λάσκαρη, ὁποῖος ἀπέρριψε τὴν ὑποψηφιότητα τοῦ μᾶλλον νομίμου ὑποψηφίου Βλεμμύδη. Τὰ παθητικὰ καὶ ἡττοπαθῆ κηρύγματά τους καὶ ἡ ἐξ’ ὕψους σωτηρία εἶχαν ἄμεση ἀπήχηση στὰ κατώτερα στρώματα ἀλλὰ καὶ σὲ πολλοὺς ἀξιωματούχους. Ἡ ἀπάθεια, μοιρολατρεία καὶ ἀναμονὴ τῆς ἐξ’ ὕψους σωτηρίας ἦταν τὸ κοινὸ χαρακτηριστικὸ τῆς νοοτροπίας τοῦ πληθυσμοῦ τῆς Πόλης στὶς πλέον κρίσιμες στιγμὲς τῆς ὑπάρξεώς της. Ἀρχηγὸς τοῦ στόλου ὁ μεγάλος δούκας Λουκᾶς Νοταρᾶς! χλιαρός, ἄβουλος καὶ συμφεροντολόγος, τοῦ ὁποίου τὰ συμφέροντα δὲν ἐθίγονταν ἀπὸ τοὺς Τούρκους· ἀντίθετα δὲν μποροῦσε νὰ ἀνταγωνισθῇ τοὺς Δυτικούς. Προτιμοῦσε τὴν Τουρκικὴ κατοχὴ ἀπὸ τὴ συνεργασία μὲ τὴ Δύση, ξέροντας πὼς τὰ συμφέροντά του καὶ μιὰ καλὴ θέση ἦσαν ἐξασφαλισμένα καὶ ξεκαθάριζε τὴ θέση του ξεδιάντροπα μὲ τὴν δήλωση: «Κρειττότερον βασιλεῦσαι ἐν μέσῃ Πόλει φακιόλιον Τούρκων παρὰ καλύπτρα Λατινική». Μέσα στὴν Πόλη ἡ φαγωμάρα ἔχει κορυφωθῆ. Ὁ Κωνσταντῖνος Παλαιολόγος μὲ μιὰ μικρὴ ὁμάδα εὐγενῶν καὶ λίγων ἀνώτερων κληρικῶν προσπαθοῦσαν γιὰ καιρὸ νὰ συμβιβασθοῦν μὲ τὴ Δύση γιὰ μιὰ προσφορὰ βοήθειας ποὺ θὰ ἔσωζε τὴν Πόλη. Αὐτοὶ ἀποτελοῦσαν τοὺς Ἑνωτικοὺς. Ἐνάντια στοὺς Ἑνωτικοὺς καὶ μὲ ἀρχηγὸ τὸν Καλόγερο-ἱεροκήρυκα Γεννάδιο Σχολάριο –ἀκολουθούμενο ἀπὸ τὸν ἀρχηγὸ τοῦ στόλου, τὸ μεγάλο δούκα Λουκᾶ Νοταρᾶ, τὴν πλειοψηφία τοῦ κλήρου καὶ τοῦ ἄβουλου θρησκευτικὰ φανατισμένου λαοῦ– βρίσκονται οἱ Ἀντεθνικοί. Τὰ κηρύγματα τοῦ Γεννάδιου ἔχουν ἐπηρεάσει ἀφάνταστα τὸν κόσμο. Τοὺς διαβεβαιώνει, ὅτι μόλις ὁ κατακτητὴς φθάσῃ μπροστὰ στὴν Ἁγία Σοφία, θὰ κατέβῃ ὁ ἀρχάγγελος ἐξολοθρευτὴς καὶ θὰ διώξῃ τοὺς ἀπίστους. «... Τὸ πλῆθος κατάντησε ἀπάτη τὴ μονάδα» Κύριε διευθυντά, Στὴν «Καθημερινή» τῆς 23-2-01 διάβασα τὸ ποίημα τοῦ Παλλαδᾶ: «Ἐφ’ ὅσον μοναχοί, πῶς τόσοι; Καὶ μόνοι πῶς, ἐφ’ ὅσον τόσοι; Ἄ, ναί, τῶν μοναχῶν τὸ πλῆθος κατάντησε ἀπάτη τὴν μονάδα.» Ἔχομε ἀκούσει ποτὲ τὸ παραμικρὸ γιὰ τὸν Παλλαδᾶ, τὸν μοναδικὸ σπουδαῖο ποιητὴ κατὰ τοὺς πρώτους αἰῶνες τῆς σκοτεινῆς βυζαντινῆς περιόδου; Μετὰ τιμῆς Χρῆστος Τεγόπουλος Ἀθήνα