Ο ΚΑΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ ἩΜάλα, ὁ μάλαξ καὶ τὸ κακὸ συναπάντημα Καλὰ ἔ! Σκίζουν χασέδες κι ἀνατρέπουν κατεστημένα οἱ δικοί μου! Δόξα τῷ Γιαχβέ, καλὰ πάει τὸ κόλπο! Τί ἄλλο νὰ ἔκανα πιά; Εἶδα κι ἀπόειδα ὅτι μὲ βιβλία, ὁμιλίες, τηλεπαρουσιάσεις, ἐκδηλώσεις καὶ μνημόσυνα δὲν τραβάει καὶ πολὺ ἡ προπαγάνδα καὶ τὴν διωχέτευσα μέσα ἀπὸ τὴ μουσικὴ καὶ τὸ στίχο, ἐπιλέγοντας τὰ καταλληλότερα ἄτομα. Ποιός θὰ μποροῦσε νὰ τὰ καταφέρῃ καλύτερα ἀπὸ τὴν Ἄννα Φτύση στὴν ἀπόδοση, τὸν Νίκο Φραντζόλα στὴ σύνθεση καὶ τὸν Πέτρο Στοκόπουλο στὴν παραγωγή; Παιδιὰ μπουμπούκια καὶ τὰ τρία. Ἡ μὲν πρώτη σὲ ρόλο ἀναξιοπαθούσης Ἑβραίας κορασίδος, ἐν μέσῳ πυροβολισμῶν καὶ ποταμῶν αἵματος στὴ Τζενὶν καὶ τὴ Ραμάλα τραγουδοῦσε τὴ «μουσικὴ τοῦ ἀνέμου», ὑπενθυμίζοντας στὸ κοινὸ τὰ παθήματα τοῦ περιούσιου λαοῦ (γιὰ νὰ μὴν ξεχνιώμαστε κιόλας), ὁ δὲ τελευταῖος διὰ τῆς ἑταιρείας του παρήγαγε τὴν νέα περισπούδαστη συλλογὴ μορφωτικῶν καὶ ἠθοπλαστικῶν ἀσμάτων τοῦ διεθνοῦς φήμης μουσικοσυνθέτη Φραντζόλα. Ἔ, μὴ μοῦ πῆτε πὼς γνωρίζετε τὶς μετριότητες τοῦ Θοδωράκη, τοῦ Μαρκόπουλου, τοῦ Ξαρχάκου καὶ δὲν ξέρετε τὸν Φραντζόλα; Ποιός δὲν συγκινεῖται ἐνθυμούμενος μὲ νοσταλγία τραγούδια του ὅπως «τὰ πρόστυχα, τὰ μαῦρα τὰ ἐσώρουχά σου» καὶ «ὁ σκύλος μου εἶναι γκέι καὶ γιὰ μένα μόνο κλαίει»! Οὔτε ἡ Βέμπο δὲν εἶχε τόσο σουξέ. Σκέφτηκα λοιπόν, γιατί νὰ πάῃ στράφι τέτοιος καλλιτεχνικὸς οἶστρος καὶ νὰ μὴν τὸν χρησιμοποιήσω, γιὰ νὰ κάνω τὴ δουλειά μου; Ἔτσι προέκυψε ὁ νέος ψηφιακὸς δίσκος τοῦ ἐγκρίτου αὐτοῦ μουσουργοῦ καὶ στιχουργοῦ μὲ τὸ γνωστὸ τραγούδι «Ἀγόρια», ποὺ κράζει μεταξὺ ἄλλων τὸν Σωκράτη, τὸν M. Ἀλέξανδρο, τὸν Πλάτωνα καὶ τὸν Ἀριστοτέλη ὡς πισωγλέντηδες. Ἔτσι ἀποκαθίσταται καὶ ἡ ἱστορικὴ εἰκόνα (ὅπως μὲ βολεύει) γιὰ τὰ πρόσωπα αὐτά, ποὺ τό ‘ριχναν ποῦ καὶ ποῦ στὸ «κοκό», γιὰ νὰ ξετρίψουν ἀπὸ τὴν πολλὴ μόρφωση. Ἔτσι ἀποκαθίσταται καὶ ὁ ἀγαπητός μου Πετρόπουλος (ὄχι αὐτὸς τοῦ «Δαυλοῦ», ὁ ἄλλος), ποὺ ἔκανε σκοπὸ τῆς ζωῆς του νὰ πείσῃ τὴν ὑψήλιο, ὅτι οἱ ἀρχαῖοι ὑμῶν –τῶν Ρωμιῶν– πρόγονοι «ἔτριβαν τὸ πιπέρι»! Ἔτσι δικαιώνεται καὶ ὁ ἀγῶνας τοῦ πολυαγαπημένου μου Σιαμάκη, ποὺ ξεφώνισε γραπτῶς τὸν Δημοσθένη ὡς τραβεστὶ καὶ τὸν Λεωνίδα μὲ τοὺς Τριακοσίους του ὡς 450 κιναιδικὰ ζευγάρια. Ἔτσι δικαιολογεῖται πλήρως καὶ ὁ Γρηγοράκης μου (ἀτιμούλικο, φιλάκια!) νὰ διατυμπανίζῃ στὰ τηλεοπτικὰ πάνελς τὴν ἰδιαιτερότητά του τῆς libido ὡς κοινωνικὴ ἀπελευθέρωση. Ἔτσι ἐν τέλει ἱκανοποιεῖται καὶ ἡ ἀνάγκη ἀναπαραγωγῆς τοῦ παχυλοῦ σκώληκος τῆς διαστροφῆς, ποὺ ἀπὸ καταβολῆς κόσμου ἕρπει πάνω στὶς ἕλικες τοῦ ἐγκεφάλου μου καὶ τώρα διχοτομούμενος εἰσέρχεται τεχνηέντως στὸ δικό σας μυαλό, γιὰ νὰ τὸ ἐκφυλίσῃ. Κρῖμα ποὺ δὲν προέβλεψα νὰ στείλω τὸ τραγούδι αὐτὸ στὴ Γιουροβίζιον καὶ μᾶς πρόλαβαν ἄλλοι. Θὰ εἶχε κάνει τέτοιο πάταγο, ποὺ ὅλης τῆς γῆς οἱ «κορδελλιάστρες» θὰ μαζεύονταν τώρα τὸ καλοκαίρι ἐδῶ, γιὰ νὰ γνωρίσουν τὴν ἀρσενο-κοιτίδα τοῦ πολιτισμοῦ σας. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, γιὰ νὰ διορθώσω τὴν ἀβλεψία μου, θὰ στείλω τοὐλάχιστον τὴ «Μάλα» σὲ διεθνῆ περιοδεία. Μέχρι τὸ Τόκιο θὰ φθάσῃ ἡ χάρη της. Παρεμπιπτόντως στὰ ἰαπωνικὰ ὁ πλήρης τίτλος τοῦ μιούζικαλ εἶναι «Μάλα κόμπου κῶμα», ἀλλὰ αὐτὸ δὲν ἔχει καὶ τόση σημασία. Ἐκεῖνο ποὺ ἔχει σημασία εἶναι νὰ κραταιώσω τὴν προπαγάνδα μου. Διαφορετικὰ δὲν μὲ βλέπω νὰ τὴν σκαπουλάρω ἀπὸ τὸ Σάρωθρον