ΠΕΡΙ «ΕΘΝΙΚΟΥ ΔΙΧΑΣΜΟΥ) Ἢ ΥΠΟΠΤΟΥ «ΑΛΛΟΘΙ συνέντευξη τοῦ κορυφαίου τοῦ σημερινοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ Μίκη Θεοδωράκη στὸ τεῦχος 246 τοῦ «Δ» (Ἰούνιος 2002), στὴν ὁποία χαρακτήριζε ὡς «ἔγκλημα κατ’ ἐξακολούθησιν μὲ στόχο τὴν Ἑλληνικὴ Συγείδηση» τὴ διδασκαλία τῆς Παλαιᾶς καὶ Καινῆς Διαθήκης στὴν ἐπίσημη Κρατικὴ Παιδεία μας καὶ ἐπεσήμαινε ὅτι ἡ ἐπίσημη κρατικἡ ἰδεολογία τοῦ «Ἑλληνοχριστιανισμοῦ» ἀποτελεῖ ἐμπόδιο στὴν πνευματικὴ ἀνάπτυξη τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ, προκάλεσε, ὡς γνωστόν, σάλο στὰ Μέσα Μαζικῆς Ἐνημερώσεως τῆς Ἑλλάδος ἀλλὰ καὶ ξένων χωρῶν. Δὲν θὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ τὰ ὅσα ἐγράΦησαν ἢ ἐλέχθησαν, διότι σὲ καμμία περίπτωση δὲν ἀποτελοῦν πραγματικὸν ἀντίλογο στὸ θαθυστόχαστο λόγο τοῦ μεγάλου δημιουργοῦ, ἀλλὰ παραμένουν ἁπλῶς στὸ ἐπίπεδο τῆς ἐκφράσεως ὑποκειμενικῶν πεποιθήσεων ἢ «ἐπίσημης γραμμῆς» ἄνευ ἀντικειμενικῆς ἀξίας (ἂν δὲν ἀποτελοῦν χυδαῖες ὕθρεις καὶ συκοφαντίες). Ὅμως ὁ Αρχιεπίσκοπος ̓Αθηνῶν κ. Χριστόδουλος στὸ κήρυγμά του τῆς 2ας Ἰουνίου, ὅπως καὶ ὡρισμένοι καθηγητὲς Θεολογίας, ἀδυνατώντας νὰ ἀπαντήσουν ἐπὶ τῆς οὐσίας τοῦ θέματος, τὸ πολιτικοποίησαν μὲ ὕποπτη σκοπιμότητα καὶ μάλιστα ἐξ ἴσου ὕποπτα τὸ ἀναγόρευσαν σὲ «ἀπειλὴ», μὲ τὴν ἔννοια ὅτι οἱ τοποθετήσεις αὐτὲς τοῦ Μίκη Θεοδωράκη προκαλοῦν «ἐθνικὸ διχασμό». Τὸ τελευταῖο αὐτὸ σημεῖο ὁ «Δαυλὸς» τὸ ἔχει θίξει, ἀναλύσει καὶ ἐξαντλήσει μὲ ἀμεροληψία καὶ ἀντικειμενικότητα σὲ ἀνύποπτο χρόνο μὲ πολλὰ ἄρθρα του, μὲ τὰ ὁποῖα ἀποδεικνύεται ὅτι τὰ περὶ «διχασμοῦ», ποὺ δῆθεν προκύπτει ἀπὸ τὴν ἔρευνα τῆς ἀληθινῆς Ἑλληνικῆς Ἱστορίας καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ, ἀποτελοῦν προφάσεις ἐν ἁμαρτίαις, ποὺ ὑποκρύπτουν κρυφὲς προθέσεις καὶ σκοτεινοὺς σκοποὺς ἐκείνων ποὺ τὶς ἐπικαλοῦνται (θλ. «Δ», τ. 186, 194, 199, 200201, 229 κ.ἄ.). Κρίνομε σκόπιμο νὰ ἀναδημοσιεύσουμε ἕνα ἀπὸ τὰ ἄρθρα αὐτά, γιὰ τὸν λόγο ὅτι καταλήγει σὲ συγκεκριμένες πρακτικὲς προτάσεις, ἐμπνευσμένες ἀπὸ τὴν ἱστορικὴ πεῖρα, γιὰ μιὰ πολιτική, ποὺ ὄχι μόνο θὰ μπορέσῃ νὰ θγάλῃ τὸν Ἑλληνισμὸ ἀπὸ τὸ δισχιλιετὲς ἰδεολογικὸ - ἱστορικό του ἀδιέξοδο, ἀλλὰ καὶ νὰ τὸν ἀπελευθερώσῃ καὶ ἐξαληθεύσῃ πνευματικά, ὥστε νὰ καταστῇ ἱκανὸς νὰ δημιουργήσῃ τὶς προὐποθέσεις γιὰ μία νέα πρωτοπορία στὸ παγκόσμιο ἱστορικὸ γίγνεσθαι. Δημήτρης |. Λάμπρου Ὁ Διχασμὸς καὶ ἡ Ζεύξη αθύτατος εἶναι ὁ διχασμὸς τῆς σημερινῆς ἀνθρωπότητας ὡς συνόλου καὶ ὡς ̓ἀτόμων. ̓ Εκφράζεται κυρίως μὲ πρῶτο σκέλος του τὴν μεγάλη ἀνάπτυξη τῆς. λογικῆς προσεγγίσεως τῆς ἀντικειμενικῆς πραγματικότητας (ἐπιστήμῃ, τεχνολογία, πολιτισμός, κοινωνία, οἰκονομία)" καὶ μὲ δεύτερο σκέλος του τὴν παράλληλη μεγάλη ἰσχὺ τῶν ἐξωλογικῶν ὑποκειμενικῶν ἀξιῶν (πίστη, ἐλπίδα, φόδος, ἀγάπη κ.λπ., ποὺ παράγουν τὶς ἐν ἐξάρσει σήμερα μυστικιστικές, θεοκρατικές, μεταφυσικὲς κ.λπ. παρενέργειες). Τὰ δύο αὐτὰ σκέλη, ποὺ πρωτοεμφανίσθηκαν κατὰ τὴν