ΠΕΡΙ «ΕΘΝΙΚΟΥ ΔΙΧΑΣΜΟΥ) Ἢ ΥΠΟΠΤΟΥ «ΑΛΛΟΘΙ συνέντευξη τοῦ κορυφαίου τοῦ σημερινοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ Μί- κη Θεοδωράκη στὸ τεῦχος 246 τοῦ «Δ» (Ἰούνιος 2002), στὴν ὁποία χα- ρακτήριζε ὡς «ἔγκλημα κατ’ ἐξακολούθησιν μὲ στόχο τὴν Ἑλληνικὴ Συ- γείδηση» τὴ διδασκαλία τῆς Παλαιᾶς καὶ Καινῆς Διαθήκης στὴν ἐπίση- μη Κρατικὴ Παιδεία µας καὶ ἐπεσήμαινε ὅτι ἡ ἐπίσημη κρατικἡ ἰδεολογία τοῦ «Ἑλληνοχριστιανισμοῦ» ἀποτελεῖ ἐμπόδιο στὴν πνευματικὴ ἀνάπτυξη τοῦ Νέ- ου Ἑλληνισμοῦ, προκάλεσε, ὡς γνωστόν, σάλο στὰ Μέσα Μαζικῆς Ἐνημερώσε- ως τῆς Ἑλλάδος ἀλλὰ καὶ ξένων χωρῶν. Δὲν θὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ τὰ ὅσα ἐγρά- Φησαν ἢ ἐλέχθησαν, διότι σὲ καμμία περίπτωση δὲν ἀποτελοῦν πραγματικὸν ἀντίλογο στὸ θαθυστόχαστο λόγο τοῦ μεγάλου δημιουργοῦ, ἀλλὰ παραμένουν ἁπλῶς στὸ ἐπίπεδο τῆς ἐκφράσεως ὑποκειμενικῶν πεποιθήσεων ἢ «ἐπίσημης γραμμῆς» ἄνευ ἀντικειμενικῆς ἀξίας (ἂν δὲν ἀποτελοῦν χυδαῖες ὕθρεις καὶ συ- κοφαντίες). Ὅμως ὁ Αρχιεπίσκοπος ᾿Αθηνῶν κ. Χριστόδουλος στὸ κήρυγμά του τῆς 2ας Ἰουνίου, ὅπως καὶ ὡρισμένοι καθηγητὲς Θεολογίας, ἀδυνατώντας νὰ ἀπαντήσουν ἐπὶ τῆς οὐσίας τοῦ θέματος, τὸ πολιτικοποίησαν μὲ ὕποπτη σκοπι- μότητα καὶ μάλιστα ἐξ ἴσου ὕποπτα τὸ ἀναγόρευσαν σὲ «ἀπειλὴ», μὲ τὴν ἔννοια ὅτι οἱ τοποθετήσεις αὐτὲς τοῦ Μίκη Θεοδωράκη προκαλοῦν «ἐθνικὸ διχασμό». Τὸ τελευταῖο αὐτὸ σημεῖο ὁ «Δαυλὸς» τὸ ἔχει θίξει, ἀναλύσει καὶ ἐξαντλήσει μὲ ἀμεροληψία καὶ ἀντικειμενικότητα σὲ ἀνύποπτο χρόνο μὲ πολλὰ ἄρθρα του, μὲ τὰ ὁποῖα ἀποδεικνύεται ὅτι τὰ περὶ «διχασμοῦ», ποὺ δῆθεν προκύπτει ἀπὸ τὴν ἔρευνα τῆς ἀληθινῆς Ἑλληνικῆς Ἱστορίας καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ, ἀπο- τελοῦν προφάσεις ἐν ἁμαρτίαις, ποὺ ὑποκρύπτουν κρυφὲς προθέσεις καὶ σκο- τεινοὺς σκοποὺς ἐκείνων ποὺ τὶς ἐπικαλοῦνται (θλ. «Δ», τ. 186, 194, 199, 200- 201, 229 κ.ἄ.). Κρίνομε σκόπιμο νὰ ἀναδημοσιεύσουμε ἕνα ἀπὸ τὰ ἄρθρα αὐτά, γιὰ τὸν λόγο ὅτι καταλήγει σὲ συγκεκριμένες πρακτικὲς προτάσεις, ἐμπνευσμένες ἀπὸ τὴν ἱστο- ρικὴ πεῖρα, γιὰ μιὰ πολιτική, ποὺ ὄχι µόνο θὰ µπορέσῃ νὰ θγάλῃ τὸν Ἑλληνισμὸ ἀπὸ τὸ δισχιλιετὲς ἰδεολογικὸ - ἱστορικό του ἀδιέξοδο, ἀλλὰ καὶ νὰ τὸν ἀπε- λευθερώσῃ καὶ ἐξαληθεύσῃ πνευματικά, ὥστε νὰ καταστῇ ἱκανὸς νὰ δημιουρ- γήσῃ τὶς προὐποθέσεις γιὰ µία νέα πρωτοπορία στὸ παγκόσμιο ἱστορικὸ γίγνε- σθαι. Δημήτρης |. Λάμπρου Ὁ Διχασμὸς καὶ ἡ Ζεύξη αθύτατος εἶναι ὁ διχασμὸς τῆς σημερινῆς ἀνθρωπότητας ὡς συνόλου καὶ ὡς ᾿ἀτόμων. ᾿ Εκφράζεται κυρίως μὲ πρῶτο σκέλος του τὴν µεγάλη ἀνάπτυξη τῆς. λογικῆς προσεγγίσεως τῆς ἀντικειμενικῆς πραγματικότητας (ἐπιστήμῃ, τε- χνολογία, πολιτισμός, κοινωνία, οἰκονομία)" καὶ μὲ δεύτερο σκέλος του τὴν πα- ράλληλη μεγάλη ἰσχὺ τῶν ἐξωλογικῶν ὑποκειμενικῶν ἀξιῶν (πίστη, ἐλπίδα, φόδος, ἀγάπη κ.λπ., ποὺ παράγουν τὶς ἐν ἐξάρσει σήµερα μυστικιστικές, θεοκρατικές, µετα- φυσικὲς κ.λπ. παρενέργειες). Τὰ δύο αὐτὰ σκέλη, ποὺ πρωτοεμφανίσθηκαν κατὰ τὴν