ΑΙΣΙΜΑ ΚΑΙ ΑΔΗΡΙΤΑ Ὁ Δίκαια συγχαρητήρια ΗΝ «Πρόκειται. δηλαδὴ γιὰ ἕνα ἀτελὲς, σύστημα γραφῆς (σημ. «Δ»: ἐννοεῖ τὴν ἑλλη- νικὴ Γραμμικὴ Γραφὴ Β), τὸ ὁποῖο οἱ Ἕλληνες ἀντικατέστησαν μὲ μιὰ καθαρῶς ἀλφαδητικὴ γραφή, τὸ γνωστὸ καὶ μέχρι σήμερα χρησιμοποιούμενο ἑλληνιχὸ ἀλφάδητο, τὸ ὁποῖο οἱ ἴδιοι οἱ Ἕ; Ἄληνες ἐδημιούργησαν, ἐ ἐπινοήσαντες χωριστὰ γράμματα νὰ δηλώνουν τὰ φωνήεντα καὶ χωριστά γράμματα νὰ δηλώνουν τὰ σύµφωνα». Ποιός τὰ γράφει αὐτά; Τὰ γράφει («Τὸ Βῆμα τῆς Κυριακῆς», 23/6/2002, σελ. Α 55) ὁ καθη- γητὴς Γλωσσολογίας καὶ πρύτανις τοῦ Πανεπιστηµίου Αθηνῶν κ. Γ. Μπαμπινιώτης στὰ ὁάτου χρόνια, αὐτὸς ποὺ δίδασκε κι ἔγραφε ἐπὶ τέσσερις σχεδὸν δεκαετίες ὅτι τὸ Αλφάδητο τὸ ἐδη- μιούργησαν οἱ Φοίνικες καὶ κατακεραύνωνε τοὺς «ἑλληνοκεντρικοὺς» ἢ τοὺς «ἐθνικιστὲς» «ἐρα- σιτέχνες», ποὺ τολμοῦσαν νὰ ἀμφισδητήσουν τὴν ἱστορικὴ αὐτὴ ἀπάτη. 'Ο «Δ», στὶς στῆλες τοῦ ὁποίου ἐμφανίστηκε γιὰ πρώτη φορὰ μὲ δημοσίευμα τοῦ κ. Κώστα Πλεύρη ἡ ἀμφισδήτηση αὐτὴ πρὶν ἀπὸ 16 χρόνια (περιέχονται στοὺς τόμους του περίπου 20/0 σχετικὲς μὲ τὸ θέμα αὐτὸ σελίδες - κείµενα δεκάδων συνεργάτων µας μὲ πληθώρα ἀποδείξεων τῆς ἑλληνικότητας τοῦ ᾿Αλφαδήτου) διασυρόµενος ταυτόχρονα καὶ ὑδριζόμενος ἐνώπιον δικαστηρίων ὡς «φασιστιχὸ ἔντυπο», συγχαίρει ἐγκαρδίως τὸν πρύτανι γιὰ τὸ θάρρος του νὰ ὁμολογήσῃ τὴν πλάνη . ο καὶ ἄτιμα δῶρα Κατακαλόκαιρο, ἁγιορεῖι ἐφόρουν τὴ πραμάτεια τους: τὰ «Τίμια νο χάρισαν οἱ τρεῖς Ρ τὸ θεῖ Θεῖο να, ὑμερινὴ Ἰρυσός καὶ λίδανος ὅλα ὅθια θι- χτα καὶ αρα αν τῶν πιτον στὸ προσ τη ο ος δώρων». ᾿Ελπίδες, ΠΗ τον πρρυδοχις έτονται πάνω τους. Καὶ τὰ τῆς ( ο οι τς ὕύσης, ἡ νόηση ΣΕ ἡ ἀλήθεια, ιά ἄτιμα δῶρα ρίπτονται στὸν. γιὰ μία ἀκό. Π.Λ.Κ. Ψυχὴ καὶ Τέχνη Στὸ ΙΝΤΕΒΝΕΤ τῆς ἄθλιας τηλεόρασης καταργεῖται κάθε παρουσία τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς ἀγορᾶς, καθὼς ἡ γνώση ζυμώνεται.΄Η τηλεόραση φτάνει μόνο σὰν ἀδάκιο ἀποθηκῶν, γιατὶ τὴ συμφέρει. Στὸ ΪΝΤΕΚΝΕΊ γίνεται μία ἀγορα-πωλησία.. τέχνης, λὲς καὶ πουλᾶνε πατάτες... Τὰ ἔργα; Ὅ,τι γελοῖο ἀπὸ τὸ στίψιμο τοῦ οἰκονομικοποιημένου ἐγκεφάλου, ὥστε νὰ δρῇ κά- ποιο θέμα, γιὰ νὰ πουλήσῃ. ᾿Εδῶ μπορεῖ νὰ σπουδάσῃ κανεὶς (οὐδὲν κακὸν ἀμιγὲς καλοῦ) τὶς σκέτες οἰκονομικὲς διαδικασίες τοῦ συστήματος, ἀφοῦ δὲν ὑπάρχει τὸ τρίπτυχο Φιλοσοφία, ᾿Επιστήμη, Τέχνη. ΄Αρπάζουν οἱ ἐπίδοξοι καλλιτέχνες µας μιὰ ἐξαθλιωμένη σύγχρονη πραγματικότητα, ἀσυ- νάρτητη, γιατὶ τὸ κέρδος δὲν τῆς προσδίδει τίποτε καὶ μὲ μιὰ σπουδαιοφανῆ ὑποκρισία προ- σπαθοῦν νὰ πλασάρουν τὸ ἀνυπόστατο καὶ παράλληλα νὰ καταξιώσουν ὡς τάχατες φαινόμε- νο, ἕναν Κάλπικο κόσµο ποὺ πρεσθεύουν. ᾿Αχ/΄Η Τέχνη δὲν Φτειάχνεται σὲ ἐργαστήρια ἠλε- κτρονικῶν ὑπολογιστῶν ἀλλὰ στὴν ψυχή: κι ἐσεῖς ποῦ νὰ τὴν δρῆτε, στὸ κέρδος; Π.Γ, Λόγος καὶ Ἐξουσιασμὸς «Ὁ Λόγος (ὁ Παγκόσμιος Νόμος) ὑπάρχει αἰώνια, ἀλλ᾽ ὡρισμένοι ἄνθρωποι δὲν τὸν κατα- λαδαίνουν, καὶ πρίν, καὶ ἀφοῦ τὸν ἀκούσουν ἀκόμη γιὰ πρώτη φορὰ .᾿Ενῷ δηλαδὴ ὅλα γίνο- νται σύμφωνα μὲ τὸ Λόγο, αὐτοὺς τοὺς δρίσκουµε σὰν νὰ μὴν ἔχουν πεῖρα ὅταν τοὺς ὀοχιμά. ξουμε στὰ λόγια καὶ στὰ ἔργα, ὅπως ἐγὼ τὰ ἀραδιάζω χωριστὰ καὶ τὰ ἐξηγῶ ἀναλυτικὰ τὸ κα. θένα, σύµφωνα μὲ τὸ Φυσικό του καὶ τὴν πραγματική του. ὑπόσταση. Εἶναι φανερό, πὼς οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι (ἂν ἀφαιρέσουμε τοὺς παραπάνω) δὲν νιώθουν ὅσα κάνουν ὅταν εἶναι ξύπνι- |. οἱ, ὅπως ξεχνοῦν κι ὅσα κάνουν στὸν ὕπνο τους». Αὐτὰ εἶπε ὁ μέγιστος τῶν φιλοσόφων Ηρά- ] χλειτος (535-47 π.Χ.), ποὺ ἔχουν ἀπόλυτη ἰσχὺ καὶ σήμερα.