ΟΙΚΑΆΤΆ ΦΎΣΙΝ ΤΟΙΚΙΕΤΟΣ, ΣΤΠΙΝ ἈΙΡΚΛΝΙἈ ΙΕΛΛΑΑΝΆ Τῇ νηπίᾳ ̓Αρτέμιδι Πῶς πρέπει ἡ γυναῖκα νὰ γεννᾶ; Μὲ φρικτοὺς πόνους («λύπας») ἢ ἁπλῶς μὲ ὠδῖνες, δηλαδὴ μὲ τὸν ἀπαιτούμενο μόχθο γιὰ τὴν ἐπίτευξη κάθε ἐξαίρετου ἔ ἔργου; Ἡ ἐρώτηση δὲν εἶναι ρητορικὴ οὔτε τὸ θέμα εἶναι μόνο ἰατρικὸ ἢ μόνο γυναικεῖο. “Απτεται τῆς θαθύτερης νοοτροπίας (Ξτρόπος) δύο ὄχι ἁπλῶς διαφορετικῶν ἀλλ ̓ ἀντιρρόπων πολιτισμῶν: τοῦ σημερινοῦ καὶ τοῦ ἑλληνικοῦ. Ἔνθρονος γυνὴ (θεά;). Η «ΓΕΝΕΣΙΣ» ΚΑΙ Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ. ̓Αποδειπνύεται πλέον ὅτι, ὅπως καταγράφονται οἱ συλλογικές γνώσεις τοῦ εἴδους (Ξτὸ ἔνστικτο) στὸ ΏΝΑ τῶν ζῴων, ἔτσι ἀποτυποῦνται (εὐτυχῶς ὄχι ἄνεΕίτηλα) καὶ τὰ ἤθη/ἔθιμα στὸ δικό μας. Ἔτσι, ὅπως καταγράφηκαν οἱ διάφοροι Φόδοι (λ.χ. ὁ τρόμος τοῦ θανάτου), μὲ τὸν ἴδιο τρόπο εἰσῆλθε στὸ ΏΝΑ τῶν ἀνθρώπων τοῦ «δυτικοῦ» πολιτισμοῦ ἡ ἰδέα, ὅτι «πρέπει» νὰ γεννᾷ μὲ τρομεροὺς πόνους! "Ανδρες καὶ γυναῖκες, ἐπηρεασμένοι δύο χιλιετίες τώρα ἀπὸ τὴ «Θρησκεία τῆς Ἐρήμου», ἀπεδέχθηκαν τὸ γεγονός. Γιατὶ ὁ θεὸς Κύριος (1ΗνΠ) μετὰ ἀπὸ «ἐπεισόδιο» καταράστηκε τὴ γυναῖκα: «Ἐν λύπαις (- φρικτοὺς πόνους) τέξῃ τέκνα» (Γένεσις Γ 16). Ὃ ̓Αδὰμ ὡς ἄνδρας ἐγλύτωσε μὲ κάμποσο «ἱδρῶτα τοῦ προσώπου του», ποὺ ὡς ἀντάλλαγμα ἔχει τὴν ὑποταγὴ τῆς γυναίκας: «αὐτὸς θέλει σὲ ἐξουσιάζει». Τὸ δισχιλιετὲς μήνυμα ἐλήφθη, ἑδραιώθη στὸ ΏΝΑ καὶ ἄντε τώρα νὰ