ΟΙΚΑΆΤΆ ΦΎΣΙΝ ΤΟΙΚΙΕΤΟΣ, ΣΤΠΙΝ ἈΙΡΚΛΝΙἈ ΙΕΛΛΑΑΝΆ Τῇ νηπίᾳ᾿Αρτέμιδι Πῶς πρέπει ἡ γυναῖκα νὰ γεννᾶ; Μὲ φρικτοὺς πόνους («λύπας») ἢ ἁπλῶς μὲ ὠδῖνες, δηλαδὴ μὲ τὸν ἀπαιτούμενο μόχθο γιὰ τὴν ἐπίτευ- ξη κάθε ἐξαίρετου ἔ ἔργου; Ἡ ἐρώ- τηση δὲν εἶναι ρητορικὴ οὔτε τὸ θέ- μα εἶναι µόνο ἰατρικὸ ἢ µόνο γυ- ναικεῖο. “Απτεται τῆς θαθύτερης νοοτροπίας (Ξτρόπος) δύο ὄχι ἁπλῶς διαφορετικῶν ἀλλ᾽ ἀντιρρό- πων πολιτισμῶν: τοῦ σημερινοῦ καὶ τοῦ ἑλληνικοῦ. Ἔνθρονος γυνὴ (θεά;). Η «ΓΕΝΕΣΙΣ» ΚΑΙ Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ. ᾿Αποδει- πνύεται πλέον ὅτι, ὅπως καταγράφονται οἱ συλλογικές γνώσεις τοῦ εἴδους (Ξτὸ ἔνστικτο) στὸ ΏΝΑ τῶν ζῴων, ἔτσι ἀποτυποῦνται (εὐτυχῶς ὄχι ἄνε- Είτηλα) καὶ τὰ ἤθη/ἔθιμα στὸ δικό µας. Ἔτσι, ὅπως καταγράφηκαν οἱ διάφοροι Φόδοι (λ.χ. ὁ τρόμος τοῦ θανάτου), μὲ τὸν ἴδιο τρόπο εἰσῆλθε στὸ ΏΝΑ τῶν ἀνθρώπων τοῦ «δυτικοῦ» πολιτισμοῦ ἡ ἰδέα, ὅτι «πρέπει» νὰ γεννᾷ μὲ τρομεροὺς πόνους! "Ανδρες καὶ γυναῖκες, ἐπηρεασμένοι δύο χιλιετίες τώρα ἀπὸ τὴ «Θρη- σκεία τῆς Ἐρήμου», ἀπεδέχθηκαν τὸ γεγονός. Γιατὶ ὁ θεὸς Κύριος (- 1ΗνΠ) μετὰ ἀπὸ «ἐπεισόδιο» καταράστηκε τὴ γυναῖκα: «Ἐν λύπαις (- φρι- κτοὺς πόνους) τέξῃ τέκνα» (Γένεσις Γ 16). Ὃ ᾿Αδὰμ ὡς ἄνδρας ἐγλύτω- σε μὲ κάμποσο «ἱδρῶτα τοῦ προσώπου του», ποὺ ὡς ἀντάλλαγμα ἔχει τὴν ὑποταγὴ τῆς γυναίκας: «αὐτὸς θέλει σὲ ἐξουσιάζει». Τὸ δισχιλιετὲς μήνυμα ἐλήφθη, ἑδραιώθη στὸ ΏΝΑ καὶ ἄντε τώρα νὰ