| «ΝΟΙΩΣΕ. ΝΤΡΟΠΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ» | | ρόσφατα διάδασα σ ̓ ἕνα χοιστιανικὸ φυλλάδιο. πὼς «ὁ Χοιστιανισμὸς διὰ τῆς ἠθικῆς του διδασκαλίας ἐξύψωσε τὴ θέση τῆς γυναίκας καὶ καθιέρωσε τὴν ἰσότητα τῶν δύο φύλων». Ὑποψιαζόμενος ὅτι τὰ πράγματα δὲν εἶναι ἔτσι, ἄνοιξα τὰ «ἱερὰ κείμενα». ὅπου διάδασα στὸν Κλήμη τὸν ̓Αλεξανδρέα («Παιδαγωγὸς» 2:33): «Μία γυναίκα, ἂν λάὄουμε ὑπ ̓ ὄψιν ποιά εἶναι ἡ φύση της, πρέπει νὰ αἰσχύνεται γι’ αὐτήν». Ὁ Τερτυλλιανὸς (Ώε Οπ]ίὰ Εεπιίπαγαπη 1.1) ἰσχυρίζεται, πὼς οἱ γυναῖκες ἀποτελοῦν «τὴν πύλη μέσα ἀπὸ τὴν ὁποία ἔρχεται ὁ 4ιάδολος». Ὃ πατέρας ἐπίσης τῆς Εκκλησίας ἐπίσκοπος Κύπρου Ἐπιφάνειος (ΡΟ. 42.740) γοάΦει, πὼς οἱ γυναῖκες «ἀποπλανῶνται εὔκολα. εἶναι ἀδύναμες καὶ τοὺς λείπει ἡ λογική. Ὁ Διάθολος ξερνᾶ τὸ χάος του μέσα ἀπὸ αὐτές». Ἢ ἀποθέὠση ὅμως τῆς «ἐξύψωσης» τῆς γυναίκας θρίσκεται στὰ χέρια τοῦ ̓Αναστάσιου Σιναϊΐτη, ποὺ εἶναι Πατέρας τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας καὶ στὸ ἔργο του «Ἐρωτήσεις καὶ ̓Αποκρίσεις» στὴν ἐρώτηση: «Πᾶς ὁ ἐμόλέψας γυναιχί», γράφει: «Τί εἶναι ἡ γυναίκα; Ναυάγιο στὴν ξηρά, πηγὴ κακίας, δοχεῖο ἀκαθαρσίας, θανατηφόρα συνάντηση, ὀλίσθημα τῶν ματιῶν, καταστροφὴ τῶν ψυχῶν, λόγχη τῆς καρδιᾶς, καταστροφὴ τῶν νέων, σκῆπτρο τοῦ ἅδη, ἀπόκρυφος πόθος. Τί εἶναι ἡ γυναίκα; Διαδολὴ τῶν ἁγίων, ἀνάπαυση τῶν ματιῶν, παρηγοριὰ τοῦ διαδόλου, ἀπαρηγόρητος πόνος, καμίνι ποὺ σιγοκαίει, σκανδαλισμὸς αὐτῶν ποὺ σῳζονται, ἀθεράπευτη κακία, καθημερινὴ φλυαρία, ξενοδοχεῖο τῶν ἀσώτων, ἐργαστήριο τῶν δαιμόνων. »Τί εἶναι ἡ γυναίκα; Κακὸ φίλτρο, ἀδιάντροπο θηρίο, ἀσυγκράτητη ὁρμή, ἀχαλίνωτο στόμα, θρίαμόος μυστηρίων, ὁδηγὸς σκοταδιοῦ, δασκάλα παραπτωμάτων, πονηρὴ ἀπόλαυση, ἀκόρεστη ἐπιθυμία, πρόξενος αἰώνιας κόλασης. Τί εἶναι ἡ γυναίκα; Γήινη ἐπιθυμία, αἰτία ὀκνηρίας τοῦ ἄνδρα, ἀκράτεια ποὺ κοιμᾶται μαζί του, ἀγωνιώδης φροντίδα ποὺ σηκώνεται μαζίτου, ὀχιὰ μὲ ἐνδύματα, αὐθαίρετη μάχη, καθημερινὴ ζημιά, συμφορὰ τοῦ σπιτιοῦ, ναυάγιο τοῦ ἄνδρα, ἀνήμερο θηρίο, καταγώγιο τῶν μοιχῶν, ὅπλο τοῦ διαδόλου, ἐπιθυμητὴ λύσσα, παγκόσμιος θάνατος. 4ικαιολογημένα ἔλεγε ὁ Σοφὸς “κάθε κακία εἶναι μικρὴ συγκρινόμενη μὲ τὴν κακία τῆς γυναίκας” (Σοφία Σειράχ 25, 19). »(..) Κοίταξε μὲ τὸν λογισμό σου κάτω ἀπὸ τὸ δέρμα τοῦ προσώπου της, καὶ τότε δὲν θὰ δρῇς παρὰ μόνο κόκκαλα καὶ νεῦρα καὶ φλέδες καὶ δυσωδία. »Σκέψου την ἐπίσης γριά, ἀλλοιωμένη, πεθαμένη, νὰ καταρρέῃ ὅλη ἐκείνη ἡ ἀνθηρότητα. Σκέψου, τί (εἶναι αὐτὸ ποὺ θαυμάζεις καὶ νοιῶσε ντροπὴ" κι ἀφοῦ ντραπῇς, μετανόησε». Τὰ συμπεράσματα δικά σας. Γεώργιος Γρηγορομιχελάκης