| «ΝΟΙΩΣΕ. ΝΤΡΟΠΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ» | | ρόσφατα διάδασα σ᾽ ἕνα χοιστιανικὸ φυλλάδιο. πὼς «ὁ Χοιστιανι- σμὸς διὰ τῆς ἠθικῆς του διδασκαλίας ἐξύψωσε τὴ θέση τῆς γυναίκας καὶ καθιέρωσε τὴν ἰσότητα τῶν δύο φύλων». Ὑποψιαζόμενος ὅτι τὰ πράγματα δὲν εἶναι ἔτσι, ἄνοιξα τὰ «ἱερὰ κείμενα». ὅπου διάδασα στὸν Κλήμη τὸν ᾽Αλεξανδρέα («Παιδαγωγὸς» 2:33): «Μία γυναίκα, ἂν λά- ὄουμε ὑπ᾽ ὄψιν ποιά εἶναι ἡ φύση της, πρέπει νὰ αἰσχύνεται γι’ αὐτήν». Ὁ Τερτυλλιανὸς (Ώε Οπ]ίὰ Εεπιίπαγαπη 1.1) ἰσχυρίζεται, πὼς οἱ γυναῖκες ἀπο- τελοῦν «τὴν πύλη μέσα ἀπὸ τὴν ὁποία ἔρχεται ὁ 4ιάδολος». Ὃ πατέρας ἐπίσης τῆς Εκκλησίας ἐπίσκοπος Κύπρου Ἐπιφάνειος (ΡΟ. 42.740) γοά- Φει, πὼς οἱ γυναῖκες «ἀποπλανῶνται εὔκολα. εἶναι ἀδύναμες καὶ τοὺς λεί- πει ἡ λογική. Ὁ Διάθολος ξερνᾶ τὸ χάος του µέσα ἀπὸ αὐτές». Ἢ ἀποθέ- ὠση ὅμως τῆς «ἐξύψωσης» τῆς γυναίκας θρίσκεται στὰ χέρια τοῦ ᾿Ανα- στάσιου Σιναϊΐτη, ποὺ εἶναι Πατέρας τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας καὶ στὸ ἔργο του «Ἐρωτήσεις καὶ ᾿Αποκρίσεις» στὴν ἐρώτηση: «Πᾶς ὁ ἐμόλέψας γυ- ναιχί», γράφει: «Τί εἶναι ἡ γυναίκα; Ναυάγιο στὴν ξηρά, πηγὴ κακίας, δοχεῖο ἀκαθαρ- σίας, θανατηφόρα συνάντηση, ὀλίσθημα τῶν ματιῶν, καταστροφὴ τῶν ψυχῶν, λόγχη τῆς καρδιᾶς, καταστροφὴ τῶν νέων, σκῆπτρο τοῦ ἅδη, ἀπό- κρυφος πόθος. Τί εἶναι ἡ γυναίκα; Διαδολὴ τῶν ἁγίων, ἀνάπαυση τῶν µα- τιῶν, παρηγοριὰ τοῦ διαδόλου, ἀπαρηγόρητος πόνος, καμίνι ποὺ σιγο- καίει, σκανδαλισμὸς αὐτῶν ποὺ σῳζονται, ἀθεράπευτη κακία, καθημερινὴ φλυαρία, ξενοδοχεῖο τῶν ἀσώτων, ἐργαστήριο τῶν δαιμόνων. »Τί εἶναι ἡ γυναίκα; Κακὸ φίλτρο, ἀδιάντροπο θηρίο, ἀσυγκράτητη ὁρμή, ἀχαλίνωτο στόμα, θρίαµόος μυστηρίων, ὁδηγὸς σκοταδιοῦ, δασκάλα πα- ραπτωμάτων, πονηρὴ ἀπόλαυση, ἀκόρεστη ἐπιθυμία, πρόξενος αἰώνιας κόλασης. Τί εἶναι ἡ γυναίκα; Γήινη ἐπιθυμία, αἰτία ὀκνηρίας τοῦ ἄνδρα, ἀκράτεια ποὺ κοιμᾶται μαζί του, ἀγωνιώδης φροντίδα ποὺ σηκώνεται μα- ζίτου, ὀχιὰ μὲ ἐνδύματα, αὐθαίρετη μάχη, καθημερινὴ ζημιά, συμφορὰ τοῦ σπιτιοῦ, ναυάγιο τοῦ ἄνδρα, ἀνήμερο θηρίο, καταγώγιο τῶν μοιχῶν, ὅπλο τοῦ διαδόλου, ἐπιθυμητὴ λύσσα, παγκόσμιος θάνατος. 4ικαιολογημένα ἔλεγε ὁ Σοφὸς “κάθε κακία εἶναι μικρὴ συγκρινόµενη μὲ τὴν κακία τῆς γυ- ναίκας” (Σοφία Σειράχ 25, 19). »(..) Κοίταξε μὲ τὸν λογισμό σου κάτω ἀπὸ τὸ δέρμα τοῦ προσώπου της, καὶ τότε δὲν θὰ δρῇς παρὰ μόνο κόκκαλα καὶ νεῦρα καὶ φλέδες καὶ δυσω- δία. »Σκέψου την ἐπίσης γριά, ἀλλοιωμένη, πεθαμένη, νὰ καταρρέῃ ὅλη ἐκεί- νη ἡ ἀνθηρότητα. Σκέψου, τί (εἶναι αὐτὸ ποὺ θαυμάζεις καὶ νοιῶσε ντροπὴ" κι ἀφοῦ ντραπῇς, μετανόησε». Τὰ συμπεράσματα δικά σας. Γεώργιος Γρηγορομιχελάκης