ΜΕ ΕΞΑΝΤΑ ΚΑΙ ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΝ Ἐγὼ οὲ λέξω δεινὰ μέν, δίκαια δέ... Συνταξιοῦχοι... ποιηται (Βοήθα με, φτωχούλη μου, νὰ μὴ σοῦ μοιάσω...) Κάποιος, κάποτε, ἀνακαλύπτει (ἢ αὐταπατᾶται), πὼς μελετῶν τὰ «πράγματα τοῦ κόσμου» εἶναι σὲ θέσι (ἀξιώθηκε, ἐπαρκεῖ) νὰ συνθέτει ἀξιόλογο μύθον(!) καὶ νὰ τὸν γνωστοποιεῖ μὲ ἀξιόλογο τρόπον! 2. ̓Ακριβῶς, πὼς μὲ τὴν ἐπαφή του (ἐπιπόλαιη ματιά, ὑποτυπώδη πληροφορίαν, ἔρευνα) μὲ τὸ μέρος τῶν «πραγμάτων τοῦ κόσμου» ποὺ τοῦ ἐπιτρέπει ὁ βαθμὸς ἐπαρκείας του [τὰ «πράγματα τοῦ κόσμου» ἀρχίζουν ἀπ ̓ τὸ ἄμεσο περιβάλλον (μας) καὶ φθάνουν στ ̓ ἁπώτατα ἀρχικὰ καὶ τελικὰ αἴτια], ὁδηγήθηκε στὴν καίρια παρατήρησι καὶ στὴν καίρια διατύπωσί της! Θέλω νὰ εἰπῶ πὼς αἰσθάνεται (ἢ αὐταπατᾶται πὼς εἶναι) ἐπαρκής, πὼς ἔχει τὴ βεβαιότητα ὅτι ὁ μύθος του εἶναι ἡ καίρια παρατήρησί του, ἐπὶ καιρίων, καιρίως οἰκονομηθεῖσα (διαταχθεῖσα) καὶ διατυπωθεῖσα! Μὲ δυὸ λόγια: ὁ «κάποιος» αὐτὸς αὐτοδιορίζεται λογοτέχνης! ̓Αλλ ̓ εἶναι φανερὸ πὼς τόση ὑποκειμενικότης μαρτυρεῖ βεβιασμένη, ἐπίπλαστη, ἀδικαιολόγητη τὴ γνώμη ποὺ ἔχει γιὰ τὸ ἔργο του --γνώμην πού, ἔτσι κι ἀλλιῶς (βαθμιαία, ἀσυνειδήτως, ἀνεπιγνώστως), προάγει (...) σέ... ἀντίληψιν! Παναπεῖ σὲ ἰδέα σχηματισθεῖσαν ἐξ ἀντικειμενικῶν τάχα δεδομένων--- τὴν ἐγκυρότητα τῶν ὁποίων δὲν εἶναι διατεθειμένος νὰ συζητήσει! (Ἐξαιρεῖται ἡ περίπτωσις, καθ ̓ ἣν ἀποδεικνύει δι ̓ ἀριθμῶν (5ἱο) τὴν θετικότητα καὶ μύθου καὶ διατύπωσης). Μὲ δεδομένα τὰ ἀφετηριακὰ αὐτά, βλέπουμε πὼς ὁ λογοτέχνης λειτουργεῖ, γράφοντας πεζὸ ἤ ἔμμετρο λόγον, γιὰ ν ̓ ἀναφερθεῖ σ ̓ ἐλάχιστα πάντα ἀπ ̓ τὰ «πράγματα τοῦ κόσμου» 3") ἐπὶ σκοπῶ κάρπωσης, νομῆς --ἐκμετάλλευσης ἤ ὄχι τῆς (πραγματικῆς ἤ ὑποθετικῆς) ἱκανότητάς του νὰ συνθέτει θετικὸ μύθον. Αὐτὰ σημαίνουν πὼς προσέρχεται κανεὶς στὴ λογοτεχνία εἴτε ἐπαγγελματικὰ(ὃ [τουτέστι κερδίζοντας ἕνα μέρος τοῦ ἀναγνωστικοῦ κοινοῦ (ἐδῶ συνιστοῦν ἐπαγγελματισμὸν καὶ οἱ ἀτελέσφορες προσπάθιες), ἤ καρπούμενος ὀφέλη καθ ̓ οἰονδήποτε ἄλλο τρόπον], εἴτε ἀποστολικά. Ποὺ θὰ εἰπεῖ πὼς ὁ λογοτέχνης γνωστοποιεῖ τὸ μύθο του εἴτε διὰ τῆς πωλήσεως τοῦ προϊόντος, ποὺ παράγει, ἐπὶ κέρδει, εἴτε ἀναλούμενος, δηλαδὴ ματώνοντας, δηλαδὴ ὑποβαλλόμενὸς σὲ θυσίες, δηλαδὴ ἀφιλαύτως, δηλαδὴ δωρεάν, δηλαδὴ ἐξ ἰδίων πόρων! Πολὺ περισσότερο ποὺ καὶ αὐτοκλήτως προσέρχεται (κανεὶς δὲν τοῦ τὸ ζήτησε!) καὶ δὲν βε-. βαιώνει τὸ μύθο του θετικόν, ἀξιόλογον, ἔγκυρον, κάποιο θεϊκὸ σήμαντρον--- ἡ μόνη μαρτυρία ποὺ ἔχουμε γι’ αὐτὸν εἶναι ἡ ἐξ ὑποκειμένου. Ἐξ ἄλλου ἡ τυχὸν παραπομπὴ στὴν «κριτικὴ» θὰ ἦταν μάταιη: Πέραν τοῦ ὅτι κι αὐτὴ λειτουργεῖ μὲ τοὺς ἀναφερθέντες (ἐν ὑποσημειώσει) νόμους τῆς «ἀγορᾶς», δὲν εἶναι δὰ ὄργανο, κλειδί, πρόγραμμα, μαθηματικὴ μέθοδος, γεωμετρικὴ ἐπαλήθευσις!.. Νὰ ὅμως πού, ὅπως στὴν «ἀγορὰ» μόνον ἡ ἰσχὺς (μεγάλη οἰκονομικὴ ἐπιφάνεια) μπορεῖ νὰ συγκροτεῖ τράστ, μονοπωλεῖ, περιγράφει τοὺς νόμους (ποὺ κατὰ τὸ πολὺ ἡ ἴδια ὑπαγορεύει...), ἔτσι καὶ στὴ λογοτεχνία: καρποῦται, νέμεται, κερδίζει, ἐκμεταλ- ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: 1) Ποὺ νὰ ἐνδιαφέρει τρίτους. 2) Ποὺ νὰ τέρπει, ἱκανοποιεῖ, αἰχμαλωτίζει τρίτους. 3) Ὅσα τοῦ ἐπιτρέπει ὁ βαθμὸς ἑπαρκείας του ---ἐνημέρωσης, μόρφωσης, κατάρτισής του. 4) Σ ̓ αὐτὴ τὴν περίπτωση τί θὰ ἐμποδίσει κάποιον ἀδίστακτο νὰ συναλλάσεται -“ἐντασσόμενος στοὺς ἀήττητους νόμους τῆς «ἀγορᾶς»: συγκρύτησιν τράστ (κλικῶν, κυκλωμάτων), μονοπώλησιν («ἐνταφιασμό» τῶν λοιπῶν) αἰσχροκέρδεια, νοθείαν (ἄν σήμερα τίποτε δὲν ὑπάρχει ἀνόθευτο, γιατὶ νὰ ἐξαιρεῖται ἡ λογοτεχνία);