ΜΕ ΕΞΑΝΤΑ ΚΑΙ ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΝ Ἐγὼ οὲ λέξω δεινὰ μέν, δίκαια δέ... Συνταξιοῦχοι... ποιηται (Βοήθα µε, φτωχούλη µου, νὰ μὴ σοῦ μοιάσω...) Κάποιος, κάποτε, ἀνακαλύπτει (ἢ αὐταπατᾶται), πὼς μελετῶν τὰ «πράγματα τοῦ κόσμου» εἶναι σὲ θέσι (ἀξιώθηκε, ἐπαρκεῖ) νὰ συνθέτει ἀξιόλογο µύθον(!) καὶ νὰ τὸν γνωστοποιεῖ μὲ ἀξιόλογο τρόπον! 2. ᾽Ακριβῶς, πὼς μὲ τὴν ἐπαφή του (ἐπιπόλαιη μα- τιά, ὑποτυπώδη πληροφορίαν, ἔρευνα) μὲ τὸ μέρος τῶν «πραγμάτων τοῦ κόσμου» ποὺ τοῦ ἐπιτρέπει ὁ βαθμὸς ἐπαρκείας του [τὰ «πράγματα τοῦ κόσμου» ἀρχίζουν ἀπ᾽ τὸ ἄ- µεσο περιβάλλον (μας) καὶ φθάνουν στ᾿ ἁπώτατα ἀρχικὰ καὶ τελικὰ αἴτια], ὁδηγήθηκε στὴν καίρια παρατήρησι καὶ στὴν καίρια διατύπωσί της! Θέλω νὰ εἰπῶ πὼς αἰσθάνεται (ἢ αὐταπατᾶται πὼς εἶναι) ἐπαρκής, πὼς ἔχει τὴ βεβαιότητα ὅτι ὁ μύθος του εἶναι ἡ καίρια παρατήρησί του, ἐπὶ καιρίων, καιρίως οἰκονομηθεῖσα (διαταχθεῖσα) καὶ διατυ- πωθεῖσα! Μὲ δυὸ λόγια: ὁ «κάποιος» αὐτὸς αὐτοδιορίζεται λογοτέχνης! ᾿Αλλ᾽ εἶναι φα- νερὸ πὼς τόση ὑποκειμενικότης μαρτυρεῖ βεβιασμένη, ἐπίπλαστη, ἀδικαιολόγητη τὴ γνώμη ποὺ ἔχει γιὰ τὸ ἔργο του --γνώμην πού, ἔτσι κι ἀλλιῶς (βαθμιαία, ἀσυνειδήτως, ἀνεπιγνώστως), προάγει (...) σέ... ἀντίληψιν! Παναπεῖ σὲ ἰδέα σχηματισθεῖσαν ἐξ ἀντι- κειμενικῶν τάχα δεδομένων--- τὴν ἐγκυρότητα τῶν ὁποίων δὲν εἶναι διατεθειμένος νὰ συζητήσει! (Ἐξαιρεῖται ἡ περίπτωσις, καθ᾽ ἣν ἀποδεικνύει δι᾽ ἀριθμῶν (5ἱο) τὴν θετικό- τητα καὶ μύθου καὶ διατύπωσης). Μὲ δεδοµένα τὰ ἀφετηριακὰ αὐτά, βλέπουμε πὼς ὁ λογοτέχνης λειτουργεῖ, γρά- φοντας πεζὸ ἤ ἔμμετρο λόγον, γιὰ ν᾿ ἀναφερθεῖ σ᾽ ἐλάχιστα πάντα ἀπ᾿ τὰ «πράγματα τοῦ κόσμου» 3") ἐπὶ σκοπῶ κάρπωσης, νομῆς --ἐκμετάλλευσης ἤ ὄχι τῆς (πραγματικῆς ἤ ὑποθετικῆς) ἱκανότητάς του νὰ συνθέτει θετικὸ μύθον. Αὐτὰ σημαίνουν πὼς προσέρ- χεται κανεὶς στὴ λογοτεχνία εἴτε ἐπαγγελματικὰ(ὃ [τουτέστι κερδίζοντας ἕνα µέρος τοῦ ἀναγνωστικοῦ κοινοῦ (ἐδῶ συνιστοῦν ἐπαγγελματισμὸν καὶ οἱ ἀτελέσφορες προσπά- θιες), ἤ καρπούμενος ὀφέλη καθ᾽ οἰονδήποτε ἄλλο τρόπον], εἴτε ἀποστολικά. Ποὺ θὰ εἰπεῖ πὼς ὁ λογοτέχνης γνωστοποιεῖ τὸ μύθο του εἴτε διὰ τῆς πωλήσεως τοῦ προϊόντος, ποὺ παράγει, ἐπὶ κέρδει, εἴτε ἀναλούμενος, δηλαδὴ µατώνοντας, δηλαδὴ ὑποβαλλόμε- νὸς σὲ θυσίες, δηλαδὴ ἀφιλαύτως, δηλαδὴ δωρεάν, δηλαδὴ ἐξ ἰδίων πόρων! Πολὺ πε- ρισσότερο ποὺ καὶ αὐτοκλήτως προσέρχεται (κανεὶς δὲν τοῦ τὸ ζήτησε!) καὶ δὲν βε-. βαιώνει τὸ μύθο του θετικόν, ἀξιόλογον, ἔγκυρον, κάποιο θεϊκὸ σήµαντρον--- ἡ μόνη μαρτυρία ποὺ ἔχουμε γι’ αὐτὸν εἶναι ἡ ἐξ ὑποκειμένου. Ἐξ ἄλλου ἡ τυχὸν παραπομπὴ στὴν «κριτικὴ» θὰ ἦταν μάταιη: Πέραν τοῦ ὅτι κι αὐτὴ λειτουργεῖ μὲ τοὺς ἀναφερθέν- τες (ἐν ὑποσημειώσει) νόμους τῆς «ἀγορᾶς», δὲν εἶναι δὰ ὄργανο, κλειδί, πρόγραμμα, μαθηματικὴ μέθοδος, γεωμετρικὴ ἐπαλήθευσις!.. Νὰ ὅμως πού, ὅπως στὴν «ἀγορὰ» μόνον ἡ ἰσχὺς (μεγάλη οἰκονομικὴ ἐπιφάνεια) μπορεῖ νὰ συγκροτεῖ τράστ, μονοπωλεῖ, περιγράφει τοὺς νόμους (ποὺ κατὰ τὸ πολὺ ἡ ἴδια ὑπαγορεύει...), ἔτσι καὶ στὴ λογοτεχνία: καρποῦται, νέμεται, κερδίζει, ἐκμεταλ- ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: 1) Ποὺ νὰ ἐνδιαφέρει τρίτους. 2) Ποὺ νὰ τέρπει, ἱκανοποιεῖ, αἰχμαλωτίζει τρίτους. 3) Ὅσα τοῦ ἐπιτρέπει ὁ βαθμὸς ἑπαρκείας του ---ἐνημέρωσης, μόρφωσης, κατάρτισής του. 4) Σ᾽ αὐτὴ τὴν περίπτωση τί θὰ ἐμποδίσει κάποιον ἀδίστακτο νὰ συναλλάσεται -“ἐντασσόμενος στοὺς ἀήττητους νόμους τῆς «ἀγορᾶς»: συγκρύτησιν τράστ (κλικῶν, κυκλω- μάτων), μονοπώλησιν («ἐνταφιασμό» τῶν λοιπῶν) αἰσχροκέρδεια, νοθείαν (ἄν σήµερα τίποτε δὲν ὑπάρχει ἀνόθευτο, γιατὶ νὰ ἐξαιρεῖται ἡ λογοτεχνία);